پریروز سرما خورده بودم و رفتم درمانگاه پایگاه که یه سرم یا آمپولی چیزی بزنم. دکتر هم بدون اینکه خودم چیزی بگم، برام استعلاجی نوشت. همین موضوع یه جرقه تو ذهنم زد.
وقتی می‌خواستم برگهٔ استعلاجی رو به فرمانده نشون بدم، ترس و استرس شدیدی اومده بود سراغم؛ طوری که انگار اگه فرمانده برگه رو ببینه، می‌خواد منو زندانی کنه یا تبعیدم کنه به یه جای دور.
اون جرقه‌ای که گفتم، مربوط به همین بود.
توی اون استرس و ترسی که از فرمانده داشتم، به این فکر می‌کردم که چرا من همیشه تو زندگیم ترسیدم؟ منظورم ترس از تاریکی و ارتفاع و فلان چیز نیست. منظورم ترسیه که تو همچین موقعیت‌هایی سراغم میاد.
دوران تحصیل همیشه از معلم و ناظم و مدیر می‌ترسیدم. هر جا هم سر هر کاری رفتم، از کارفرما و سرپرست می‌ترسیدم.
این ترس‌ها به‌قدری شدید بودن که انگار قراره اعدامم کنن. طوری که جرئت نداشتم دربارهٔ خواسته‌های منطقی و به‌حقم حرف بزنم؛ نکنه عصبانی بشن و یه اتفاق بدی برام بیفته.
الان هم تو پادگان همون وضعیت رو دارم. پریروز یه جوری برگهٔ استعلاجی رو با ترس و استرس بردم دادم به منشی که انگار اعتراف‌نامه نوشته بودم.
با ۲۷ سال سن، یه جوری خودمو جمع کرده بودم و گردنم رو کج کرده بودم که خودم از خودم بدم اومد.
این مدل ترس همیشه باهام بوده، ولی تا همین پریروز انقدر بهش توجه نکرده بودم.
چرا باید همچین ترس مسخره‌ای با من باشه؟
چند تا موقعیت رو به خاطر همین ترس از دست دادم؟ چند بار نتونستم حقمو بگیرم؟ چقدر به خاطرش توی کار و تحصیل زحمت بیشتری تحمل کردم؟
از دو روز پیش، برای اولین بار این ترس رو درست فهمیدم، ولی نمی‌دونم چطوری باید درمانش کنم و از شرش خلاص بشم.
فعلاً باید باهاش زندگی کنم تا راه درمانش رو پیدا کنم.
«دژبان»
(۱۴۰۵/۰۸/۰۱)
