دوازده روز مرخصیم نهم تموم شد و برگشتم سر شیفت.
از این دوازده روز، شیش روزشو سرکار بودم. بقیه روزها هم با رفیقم می‌رفتیم کافه و کل تفریح من همین بود. البته یه بار هم رفتیم ایران‌مال و تونستم یکی از دوستامو که شیش ماه بود ندیده بودم، ببینم.
کارهای عقب‌افتاده هم یکم جلو رفت. روی پروژه پیج جدیدم کار کردم، ولی هنوز کلی کار مونده.
کانال تلگرامم هم همون‌جوری مونده؛ بدون ممبر و بدون اتفاق خاصی.
به دو جا رزومه فرستادم که هنوز خبری ازشون نشده. یه شرکتم رفتم برای مصاحبه و نمونه‌کار فرستادم براشون، ولی از اونم خبری نشده.
کار الانم هم به‌شدت تو مخی شده و بیشتر حکم سوهان روح رو داره تا کار.
امروز بعد از تموم شدن شیفت، رفتم پیش روانشناس پایگاه تا از وضعیتم بعد از مرخصی باخبر بشه. اول برنامه‌م این بود که از وضعیت دژبانی و فشار و استرسی که رومه حرف بزنم، ولی بعد فکر کردم که اینا کاری نمی‌کنن. نهایتش وضعیتم تو پرونده می‌شه گروه ب، اعصاب و روان.
در کل وضعیت هنوز همون ماشین خرابه وسط چهارراهه و منم فقط می‌تونم غر بزنم و شکایت کنم تا ببینم مسیر زندگیم کدوم‌وریه.
«دژبان»
(۱۴۰۵/۰۷/۱۲)
