
بالاخره بعد از ۱۵۲ روز حضور در پادگان، ۱۲ روز بهم مرخصی دادن.
روز اول رو کلاً خوابیدم، ولی باز هم کمبود خوابم جبران نشد.
پادگان مرخصی بهم داده، ولی از محل کارم نمیتونم مرخصی بگیرم، چون این روزا اوج شلوغی کارمونه و مرخصی نمیدن. ولی من میخوام خودم به خودم فردا رو مرخصی بدم تا فردا رو پیش رفقا باشم.
این دو سه روز یکیشونو دیدم. رفتیم یه چرخی تو تهران زدیم، کافه رفتیم، ولی برنامه فردا فرق میکنه. میخوایم خونه یکی از بچهها بازی و فیلم و فساد.
تو این مرخصی دارم روی پیجی که میخوام بزنم کار میکنم. شیفت قبلی که بودم شروعش کرده بودم، ولی با تغییر شیفت نصفهنیمه موند.
دژبان رو هم دارم تو تلگرام راهاندازی میکنم، ولی هنوز هیچ ایدهای برای جذب مخاطب ندارم.
در آخر هم دارم به استعفا از کارم فکر میکنم. این کار هیچ جای پیشرفتی نداره و هیچ چیز جدیدی به رزومم اضافه نمیکنه. یه سال دیگه بخوام اینجا بمونم، بازم که بیام بیرون برمیگردم خونه اول. الان ازش خارج بشم بهتره. وضعیتم آشفتهست و ذهنم درگیره. حتی میشه از نحوه نوشتن و تعریف کردنم فهمید چقدر همهچی شلخته و درهمه تو ذهنم.
انگار وسط خونهتکونی برات مهمون اومده باشه؛ وسط یه چهارراه شلوغ، بدون چراغ، ماشینت خراب شده باشه.
«دژبان»
«۱۴۰۵/۰۷/۰۱»