
از آخرین باری که نوشتم، یک ماه میگذره. توی این یک ماه همهچی عادی بود تا بیستوپنج مرداد که داشتم میرفتم آمار کل داخل پادگان.
اون روز دیر رسیدم. با عجله رفتم و موقع رد شدن از دژبانی، یهو یکی از دژبانا گفت: «وایسا بگردمت.»
«وایسا بگردمت» کل وجودمو پر از استرس کرد، چون دژبان رو نمیگردن.
اون گشت و گوشی و یه سری چیزای دیگه رو کشید بیرون و تحویل سرپرستش داد، اونم داد به فرمانده گروهان.
چی شد و چه حرفایی شنیدم رو تعریف نمیکنم، چون دوباره گفتنش کلمو خراب میکنه.
شیفتم تغییر کرد. از ۱۶، ۳۲ شدم ۲۴، ۲۴ و یه روز شیفت تنبیهی زدم. ۷۲ ساعت هم اضافهخدمت برام رد شد.
هرکسی هم که ماجرا رو میشنید، از کادر تا سرباز، به فرمانده و اون سرباز فحش میداد.
کل برنامهریزیهام بهم ریخت. وقت برای هیچ کاری ندارم. وقتی میرسم خونه سریع لباس عوض میکنم، میرم سرکار، از سرکارم برمیگردم، میخوابم، میرم سر شیفت.
شرایطم سختتر شده، ولی در کل شکایتی ندارم، چون میدونم این میگذره. فعلاً منتظرم مرخصی سالیانهام رو بگیرم تا بتونم یه سری کارهای عقبافتاده رو انجام بدم.
«دژبان»
(۱۴۰۵/۰۶/۱۱)