
از دیروز غروب ناراحتم، دیشبم افتضاح بود و امروز افتضاحتر. به هر روشی که میشه دارم خودمو سرگرم میکنم که حواسم از اتفاقی که افتاده پرت بشه.
دیروز بعد از چهار ماه رفیقمو دیدم. اومده بود محل کارم. به شدت دلم براش تنگ شده بود. همهچی اوکی بود، از دیدنش خوشحال بودم تا این که خبر رفتنشو بهم داد.
بالاخره یه کارفرما از مونیخ رزومهشو تأیید کرده و بعد از امضای قرارداد میره آلمان. الان فقط منتظره قرارداد رو براش بفرستن تا بتونه به سفارت درخواست ویزا بده.
از ته دل خوشحالم براش. نتیجه تلاش چهار سالهشو گرفت و به آرزوش رسید.
دیروز که بهم گفت، هم خوشحال شدم هم ناراحت. خودش هم متوجه ناراحتیم شد.
دلیل افتضاح بودن امروزم همینه. با این که به خودش گفتم غم رفتن و دوری رو بذار برای یه روز قبل سفرت و الان فقط خوشحال باش، خودم دارم نابود میشم.
تو این چند ساعت بغض کردم، عصبی شدم، استرس گرفتم، با خودم کلنجار رفتم که کنار بیام، ولی نمیشه.
آدمی که هشت ساله میشناسمش، تو سختیام کنارم بوده، تو حال بدیام کنارم بوده، کلی با هم خاطره داریم. کسی که اگه نبود، معلوم نبود الان زندگیم تو چه وضعیتی بود.
دو یا نهایتاً سه ماه دیگه میره.
صمیمیترین رفیقم داره میره و معلوم نیست من تا قبل از رفتنش بتونم دوباره ببینمش یا دیروز آخرین دیدارمون بود.
حتی همون دیدارم درستودرمون نبود. من نتونستم به اندازه کافی پیشش باشم.
چرا الان باید این اتفاق میافتاد؟ چرا الان که من هیچ وقت آزادی ندارم باید این خبر رو میشنیدم؟
همیشه دلم میخواست روزها و ماههای آخرش تو ایران بیشتر کنارش باشم و با هم وقت بگذرونیم، ولی الان نمیدونم میتونم یه بار دیگه ببینمش یا نه.
فقط امیدوارم قبل از رفتنش، یه بار دیگه ببینمش.
«دژبان»
(۱۴۰۵/۰۵/۱۳)