تو این مدت اتفاق جدیدی نیفتاده و خبر خاصی نیست. فقط سه چهار روز پیش بهم گفتن که احتمال داره فرمانده شیفتمو جابهجا کنه، ولی هنوز خودش شخصاً چیزی دربارهش نگفته.
اگه تصمیم بگیره جابهجام کنه، ازش میخوام منو برگردونه شیفت شب. فقط یه مشکل به وجود میاد؛ دیگه نمیتونم برم سر کار و بیکار میشم.
فعلاً که خبری نشده، منم زیاد بهش فکر نمیکنم.
دوباره دارم یه پروژه تولید محتوا رو شروع میکنم، ولی این سری نه عجلهای دارم، نه مثل قبل هیجانزده شدم. همهچیز رو دوباره بررسی کردم، از هوش مصنوعی هم کمک گرفتم و قراره با آزمون و خطا جلو برم ببینم آخرش چی میشه.
یه مدتی هم هست که به سرم زده موتور بخرم. موتورسواری بلد نیستم، ولی مشکل اصلیم اون نیست. مشکل اصلی قیمت موتور و قسطهای سنگینشه، مخصوصاً با شرایط الان من.
با این حال ناامید نیستم. سپردمش به بالاسری، ببینیم چی میشه.
یه سری اتفاقای روزمره هم هست.
صبحها برای رفتن سر کار خواب میمونم و معمولاً ده دقیقه، یه ربع دیر میرسم.
سر کار هم سعی میکنم مثل قبل با همکارام معاشرت کنم، سر به سرشون بذارم تا شرایطی که دارم یه کم قابلتحملتر بشه.
برای فرار از ناراحتی و عصبانیت هم یه راه پیدا کردم؛ دیدن سریال Brooklyn Nine-Nine. یه قسمت ازش کافیه تا چند ساعت آرومتر باشم.
فردا هم قراره بفهمیم دیت امروزِ همکارم چطور بوده.
قرار شده از روی آهنگی که پلی میکنه تشخیص بدم نتیجه دیتش خوب بوده یا بد.
نتیجه رو که فهمیدم، با شما هم به اشتراک میذارم.
شاید چند خط هم درباره ارتباط و دیت نوشتم...
فقط برای اینکه یه کم ذهنمو خالی کنم.
...
«دژبان»
(۱۴۰۵/۰۴/۲۸)