
مدتیه خیلی روحیهام حساس شده. کافیه یه داستان غمانگیز بشنوم یا تو فضای مجازی یه ویدیوی احساسی ببینم تا بغض کنم. حین کار یاد خانوادم میافتم و بغض میکنم، حتی اگه فقط یه ساعت از دیدنشون گذشته باشه.
تأثیر خاطرات گذشته روم بیشتر شده و بعضی وقتا کل روزمو غمگین میکنه.
نمیدونم اینا تأثیر شرایطیه که تو این پنج شیش ماه گذشته داشتم یا فقط خستگیه.
عصبی میشم، بغض میکنم، خوشحال میشم، استرس میگیرم...
یه ساعت بیخیال عالم و آدمم و نسبت به هیچ چیز و هیچکس هیچ حس خاصی یا دلسوزیای ندارم؛ یه ساعت بعد، به تکتک حرفام و کارام دقت میکنم که یه وقت کسی رو نرنجونم.
تا همین چند وقت پیش هیچی برام مهم نبود، جز یه تعداد محدودی از آدمها که تو دایره دوستام و خانوادم هستن. برام مهم نبود کی چی گفت یا چی کار کرد، ولی الان یه تلنگر کافیه تا بهم بریزم.
کنار این حالت روحی عجیب، یه چیز دیگه هم تغییر کرده که ازش راضیم، ولی با همه چیزایی که تا الان گفتم کاملاً در تضاده.
اونم اینه که دیگه برای اتفاقاتی که قراره پیش بیاد نگرانی و استرس ندارم؛ چه تو زندگی شخصی، چه کار، چه سربازی.
فرمانده گفته بازداشتت میکنم؟ مهم نیست.
کارفرما گفته جریمه میشی؟ بذار بشم.
وامم جور نمیشه؟ نشه.
این بیخیالیا واقعاً لذتبخشن، ولی اون احساساتی که سروکلهشون پیدا شده، منو در حد کسی که عزیزاشو از دست داده غمگین میکنن.
قبلاً هم همچین حالتی رو داشتم، ولی نه به این شدت. اون موقع میتونستم کنترلشون کنم یا نهایتاً زودگذر بودن، ولی الان قویتر و شدیدتر شدن.
خودم هنوز فکر میکنم یه بخشش به خاطر خستگیه و یه بخش دیگه هم به خاطر شرایطیه که شیش ماهه درگیرشم.
به هر حال...
باید بذارم زمان بگذره.
شاید اینم بخشی از زندگیه.
«دژبان»
(۱۴۰۵/۰۴/۲۰)