به‌شدت خسته‌ام؛ هم جسمی، هم فکری.
سر شیفت دژبانی چرت می‌زنم، به زور چشمام بازه. سر کارم که کلافه‌ام و حوصله حرف زدن با کسی رو ندارم. روزی چهارده، پونزده ساعت فعالیت بدنی دارم. شب‌ها، تو بهترین حالت، پنج ساعت می‌خوابم. به زور به کارهای شخصیم می‌رسم و خانواده رو می‌بینم؛ دوستام که دیگه هیچی.
این وضعیت از وقتی شروع شد که برگشتم سر کار قبلیم. البته چاره‌ی دیگه‌ای هم نداشتم. حقوقی که بهمون می‌دن، هزینه رفت‌وآمدمون هم نمی‌شه؛ باقی هزینه‌ها که بماند.
اون‌قدر مغزم خسته‌ست که حتی نمی‌تونم جمله‌هامو درست کنار هم بچینم.
شرایطم طوریه که سه ساعت گذشته رو درست یادم نیست. نمی‌دونم خواب دیدم که ساکنین رفت‌وآمد داشتن یا واقعاً اتفاق افتاده. نمی‌دونم مکالمه‌هایی که باهاشون داشتم تو ذهنم بوده یا واقعاً به سؤال‌هاشون جواب دادم. گرمای هوا هم از یه طرف داره روانیم می‌کنه.
...
فشار خواب و خستگی مجبورم کرد دو ساعت بی‌خیال نوشتن بشم.
داشتم می‌گفتم سرم شلوغه و خستگی داره اذیتم می‌کنه.
(باشه بابا، فهمیدیم خسته‌ای.)
ولی باید دوباره از یه جایی شروع می‌کردم و برای آینده، بعد از خدمت، خودمو به چالش می‌کشیدم؛ ببینم می‌تونم با این حجم کار کنار بیام یا نه.
چیزی که تا الان فهمیدم اینه که به این راحتی‌ها به کم‌خوابی عادت نمی‌کنم.
فشار خواب روی تصمیم‌گیری و فکر کردنم تأثیر می‌ذاره.
به هر حال، همیشه از تجربه‌ها و چالش‌های جدید استقبال می‌کنم.
بریم ببینیم این یکی چطوری تموم می‌شه.
«دژبان»
(۱۴۰۵/۰۴/۱۸)
