در محله ای دیوار های نمور و چرکین جلوه ای از زندگی بسیار ساده و بی آلایش مردمانی در قعر کوچه پس کوچه های تهران را فریاد می زد،دخترکی زیبا روی به نام حنانه زندگی می کرد. پدر حنانه که کارگر روز مزد بود و سهراب نام داشت ،برای مخارج زندگی و بدست آوردن پول داروهای همسرش《فاطمه》 مجبور بود پیش از اینکه نور خورشید آسمان الهی را نورانی کند و به مردم نوید روز دیگری از زندگیشان را دهد از خانه بیرون میزد و تا پاسی از شب مشغول به کار کردن میشد.
چشمهایم را بستم، دلم میخواست که همه چیز از دید من(حنانه) دیده شود، نه از نگاه دیگران. حالا این من بودم که باید از دل این کوچههای تنگ و دیوارهای نمور، قصه خود را میگفتم. قصه ، قصه ی درد است قصه ی خنجر روزگار، قصه ی حسرت لباس نو ، قصه ی شرمندگی پدر، قصه ی درد قلب مادر.