
باران آرامی میبارید. سارا، ۴۳ ساله، استاد فلسفه علم، و آرش، ۴۶ ساله، مهندس عمران، روبهروی درمانگر نشسته بودند. هجده سال از ازدواجشان میگذشت. هیچکدام رابطهشان را «بد» توصیف نمیکردند؛ اما هر دو از فرسودگی عاطفی سخن میگفتند.
سارا گفت: «احساس میکنم اگر هنوز گاهی از گذشته دلخور میشوم، یعنی رابطهمان هنوز سالم نشده است.» آرش با مکثی کوتاه افزود: «من هم فکر میکنم اگر هنوز گاهی از هم میرنجیم، یعنی تمام این سالهای درمان و تلاش بیفایده بوده است.»
درمانگر بدون پاسخ مستقیم، تبلت خود را روی میز چرخاند و تصویر درختی را که در فضایی نیمهتاریک، با نوری گرم و مشترک از پشت سر روشن شده بود، به آنها نشان داد. چند دقیقه سکوت برقرار شد.
سپس درمانگر پرسید: «اگر این تصویر بتواند حرف بزند، فکر میکنید چه چیزی به رابطه شما میگوید؟»
سارا گفت: «نور... انگار هنوز امیدی هست.» آرش اما پاسخ متفاوتی داد: «من اول تنه را دیدم؛ سیاه است، زخمی است، اما هنوز ایستاده است.»
درمانگر لبخندی زد و گفت: «جالب است؛ هیچکدام اشتباه نمیبینید. شما دو بخش متفاوت از یک واقعیت را میبینید. فکر میکنید این درخت، برای زنده ماندن، باید تمام تاریکی اطرافش را از بین ببرد؟»
هر دو سرشان را به نشانه منفی تکان دادند. درمانگر سکوت کرد تا فضای کشف برای آنها باز بماند.
آرش اولین کسی بود که سکوت را شکست. آهسته گفت: «شاید سالها تلاش میکردم تاریکی را از بین ببرم، چون فکر میکردم اگر تاریکی بماند، یعنی دیگر عشقی وجود ندارد.»
سارا نگاهش را از تصویر برنداشت و با صدایی که نرمتر شده بود، پاسخ داد: «و شاید من آنقدر به تاریکی خیره مانده بودم که نورِ مشترکمان را دیگر نمیدیدم.»
اتاق در سکوت عمیقی فرو رفت. اینبار درمانگر نیز سکوت کرد و به آنها فرصت داد تا سنگینیِ آنچه تازه کشف کرده بودند را در وجودشان هضم کنند.
چند ثانیه بعد، آرش بیآنکه کلمهای بگوید، دستهای گرهکردهی سارا را آرام در دست گرفت. سارا اینبار دستش را پس نکشید. برای اولین بار، نگاهشان از یکدیگر به سمت مسئلهای مشترک چرخید؛ چرخهای که سالها میانشان فاصله انداخته بود.
آنها هنوز پاسخِ همه پرسشهایشان را نیافته بودند؛ اما برای نخستین بار، مسئله را دشمن یکدیگر نمیدیدند. هنوز اختلافها از میان نرفته بود، هنوز تاریکی بخشی از چشمانداز رابطهشان بود؛ اما دیگر لازم نبود برای اثبات عشق، تاریکی را نابود کنند. آنها اتاق درمان را با پرسشی زنده و ماندگار ترک کردند، پرسشی که قرار بود از آن پس، هر بار در روزهای سخت، بهجای ناامیدی، آنها را به عمل دعوت کند:
«امروز، در دلِ تاریکیِ رابطهمان، برای خاموش نشدنِ نور مشترک، چه خواهیم کرد؟»
---
کتیبه پایانی:
رابطهای که ریشه در امنیت دارد، از تاریکی نمیگریزد؛ برای شکوفا شدن نیز به حذف آن نیاز ندارد. کافی است نوری مشترک، راهِ رشدِ شاخههایش را روشن نگه دارد.