
«پیوند زناشوییِ شما نه برخوردِ دو معادله، بلکه سفری مشترک است که در آن دو پنجرهٔ مکمل، معنای واقعیتِ رابطه را با یکدیگر میسازند: پنجرهٔ کلاسیک، با نظم و قابلیت پیشبینیِ خود، نماد امنیت و تداوم است؛ و پنجرهٔ کوانتومی، بهمثابه استعارهای از امکانهای گوناگون و آیندههای گشوده، به رابطه شگفتی و ظرفیت رشد میبخشد. بالندگیِ انسانی میتواند در همین افقِ مشارکتی شکوفا شود؛ آنجا که هر پرسشِ شما از دیگری، بهجای محصورکردن او در تعریفی ثابت، دعوتی به شناختِ ژرفتر و خودگسترشیِ متقابل است.»