«آمادگی برای ازدواج، یافتن کسی نیست که با الگوهای آموخته‌شده و زخم‌های گذشتهٔ ما بی‌اصطکاک سازگار شود؛ شناختن خویشتن و دیگری است تا بتوانیم در مواجهه با تفاوت‌ها، به‌جای تکرار واکنش‌های ناآگاهانه، رابطه‌ای بسازیم که در آن گفت‌وگو، مسئولیت‌پذیری و بازنگری، امکانِ رشد هر دو نفر را فراهم کند.»
«خشم یا رنجش همسر را نباید صرفاً عیبی اخلاقی دانست که سزاوار محکومیت است؛ این عاطفه، همچون دیگر حالات انسانی، علل و زمینه‌های معینی دارد. زوج فرهیخته می‌کوشد به‌جای تمسخر، مویه‌کردن یا سرزنش‌کردن، نخست آن عاطفه را بفهمد. فهمیدن یک عاطفه به معنای تأیید هر رفتاری که از آن برمی‌خیزد نیست؛ بلکه گامی برای مواجهه‌ای آگاهانه‌تر با آن است.»
«آمادگی برای ازدواج را فقط از روی میزان توافق نسنجیم؛ ببینیم وقتی توافق نداریم، آیا می‌توانیم بدون تحقیر، تهدید یا کنترل، اختلاف را بیان کنیم، مسئولیت سهم خود را بپذیریم و برای ترمیم رابطه اقدام کنیم؟»
«پیش از آنکه دربارهٔ چگونگی ساختن زندگی مشترک تصمیم بگیرید، دربارهٔ معنای زندگی خوب با یکدیگر گفت‌وگو کنید: خوشبختی را در چه می‌بینید، چه ارزش‌هایی به زندگی شما جهت می‌دهند و از کدام اصول اخلاقی، حتی در دشوارترین موقعیت‌ها، حاضر نیستید به بهای حفظ رابطه دست بکشید؟»
«دانستن اینکه احترام، انصاف و صبوری ارزشمندند، با توانایی به‌کاربستن آن‌ها در لحظهٔ خشم یکسان نیست. خرد عملی در ازدواج یعنی بتوانید در موقعیت‌های واقعی، با وجود هیجان‌های دشوار، تشخیص دهید چه زمانی سخن بگویید، چه زمانی گوش دهید، چه زمانی مرز بگذارید و چه زمانی برای ترمیم آسیب پیش‌قدم شوید.»
«برای شناخت شریک زندگی، کافی نیست بدانیم چه می‌گوید و چه می‌کند؛ باید بفهمیم رفتارهای او در چه تجربه‌ای معنا پیدا می‌کنند و رفتارهای ما چه معنایی برای او می‌سازند.»
«رابطهٔ سالم رابطه‌ای نیست که در آن هیچ تنشی تجربه نشود؛ رابطه‌ای است که در آن تنش‌ها به‌تدریج به فرسودگی مزمن تبدیل نشوند و زوجین بتوانند برای استراحت، حمایت، ترمیم و بازیابی تعادل از یکدیگر کمک بگیرند.»
«مسئولیت عاطفی یعنی نه خود را مسئول همهٔ احساسات شریکمان بدانیم و نه از تأثیر رفتار خود بر احساسات او غافل بمانیم؛ بلکه میان آزادی فردی و مراقبت از پیامدهای رفتارمان تعادلی آگاهانه برقرار کنیم.»
«برای انتخاب شریک زندگی، تنها نپرسید آیا شخصیت‌های ما با یکدیگر سازگارند؛ بپرسید آیا می‌توانیم تفاوت‌های شخصیتی‌مان را بشناسیم، پیامدهای آن‌ها را بپذیریم و بدون تحقیر یا حذف یکدیگر، دربارهٔ نیازهایمان مذاکره کنیم.»
«ما به ذهن شریکمان دسترسی مستقیم نداریم؛ رفتار او را می‌بینیم و معنای آن را تفسیر می‌کنیم. بلوغ رابطه یعنی میان آنچه مشاهده کرده‌ایم و آنچه دربارهٔ نیت او استنباط می‌کنیم، فاصله‌ای برای پرسیدن و فهمیدن باقی بگذاریم.»
«رابطه حاصل جمع سادهٔ دو شخصیت نیست؛ الگویی زنده است که از تأثیر متقابل دو نفر و شرایط پیرامونشان شکل می‌گیرد. گاهی تغییر کوچکی در زمان‌بندی یک پاسخ، شیوهٔ بیان نیاز یا نحوهٔ پایان‌دادن به اختلاف، می‌تواند مسیر تعامل را متفاوت کند.»
«گاهی تغییر از لحظه‌ای آغاز می‌شود که دست از وانمودکردن برمی‌داریم؛ وقتی می‌توانیم ترس، نیاز، خشم یا محدودیت خود را صادقانه ببینیم، امکان انتخاب رفتاری متفاوت بیشتر می‌شود. پذیرش خود، تسلیم‌شدن در برابر هر رفتار نیست؛ نقطهٔ آغاز مسئولانه‌تر تغییرکردن است.»
«شناختنِ یکدیگر فقط دانستنِ عادت‌ها و ترجیحات نیست؛ فهمیدنِ این است که هرکدام با چه تصوری از انسان، آزادی، وفاداری، رنج و زندگی خوب وارد رابطه می‌شویم. گاهی تفاوت عمیق زوجین نه فقط در پاسخ‌هایی که می‌دهند، بلکه در پرسش‌هایی است که اساساً مهم، معنادار یا شایستهٔ تأمل می‌دانند.»
«ازدواج موفق صرفاً کنار هم ماندن دو نفر نیست؛ فرصتی است برای ساختن زندگی‌ای که در آن هر دو بتوانند رشد کنند، مسئولیت بپذیرند، از اشتباهات بیاموزند و در عین پیوند با یکدیگر، فردیت خود را حفظ کنند. بلوغ رابطه نه در ثابت‌ماندن زوجین، بلکه در توانایی آن‌ها برای گفت‌وگو دربارهٔ تغییرات، بازنگری در برداشت‌هایشان و تبدیل رشد فردی به فرصتی برای رشد مشترک آشکار می‌شود.»
