ویرگول
ورودثبت نام
فرزاد ناصحی
فرزاد ناصحیکارشناسی ارشد مشاوره خانواده و علاقمند به مباحث بین‌رشته‌ای
فرزاد ناصحی
فرزاد ناصحی
خواندن ۹ دقیقه·۱ ماه پیش

آنچه با هم می‌خواهیم، آیا همان چیزی است که با هم انتخاب می‌کنیم؟

وینیتی در فلسفه ذهن و کنش برای زوج‌های فرهیخته در آستانه ازدواج که با توجه به این مقاله نوشته شده است.

۱. روایت: توافقی که معنای یکسانی نداشت

سه ماه تا ازدواج سارا و کامران باقی مانده است. سارا مهندس است و کامران پژوهشگر. هر دو استقلال فکری را ارزش می‌دانند، از تصمیم‌های شتاب‌زده پرهیز می‌کنند و معتقدند ازدواج زمانی معنادار است که نه از سر عادت، بلکه بر پایه انتخابی آگاهانه شکل بگیرد.

در جلسه مشاوره پیش از ازدواج، وقتی از برنامه‌های مشترکشان پرسیده می‌شود، سارا می‌گوید: «می‌خواهیم در چند سال آینده خانه‌ای بخریم و زندگی باثباتی بسازیم.»

کامران با او موافق است. هر دو درباره پس‌اندازکردن صحبت کرده‌اند، اما افتتاح حساب مشترک چهار ماه است به تعویق افتاده است. سارا این تأخیر را نشانه‌ای نگران‌کننده می‌داند؛ نه به این دلیل که افتتاح حساب به‌خودی‌خود اهمیت زیادی دارد، بلکه چون آن را نمونه‌ای از چگونگی تحقق توافق‌های آینده می‌بیند.

او می‌گوید:

«من نمی‌خواهم از روی یک کار انجام‌نشده درباره شخصیت تو قضاوت کنم. اما وقتی چند بار درباره چیزی توافق می‌کنیم و بعد اتفاقی نمی‌افتد، برایم دشوار می‌شود بفهمم توافقمان دقیقاً چه معنایی دارد. آیا هر دو تصمیم گرفته‌ایم، یا فقط هر دو فکر می‌کنیم این کار خوبی است؟»

کامران کمی مکث می‌کند.

«من واقعاً پس‌انداز را مهم می‌دانم. نمی‌خواهم فکر کنی که آینده‌مان برایم اهمیت ندارد. ولی وقتی قرار است کاری را شروع کنم، مدام به خودم می‌گویم هنوز وقت داریم، هنوز بعضی اطلاعات را نداریم، شاید بهتر باشد اول شرایط شغلی‌مان روشن‌تر شود.»

سارا می‌پرسد: «پس چرا وقتی درباره‌اش حرف می‌زنیم، می‌گویی موافقی؟»

کامران پاسخ می‌دهد: «چون موافقم. اما حالا که می‌پرسی، می‌بینم موافقت من شاید بیشتر به اصل پس‌انداز مربوط بوده تا تصمیمی مشخص درباره زمان و شیوه آن.»

در همین گفت‌وگو، موضوع دیگری آشکار می‌شود. سارا تصور می‌کند خرید خانه در شهر فعلی، نزدیک والدینش، بخشی از برنامه مشترک آن‌هاست. کامران اما هنوز احتمال پذیرفتن یک فرصت پژوهشی در خارج از کشور را جدی می‌داند. او این موضوع را پنهان نکرده تا سارا را فریب دهد؛ بیشتر به این دلیل که خودش نیز هنوز نمی‌داند این فرصت را انتخاب خواهد کرد یا نه. بااین‌حال، تاکنون روشن نکرده است که این احتمال چه تغییری در برنامه خرید خانه ایجاد می‌کند.

سارا می‌گوید:

«من فکر می‌کردم درباره یک آینده مشترک توافق داریم. حالا نمی‌دانم آیا واقعاً درباره یک آینده حرف می‌زدیم یا فقط از کلمات مشابهی استفاده می‌کردیم.»

کامران پاسخ می‌دهد:

«من هم می‌خواهم با تو زندگی بسازم. اما نمی‌خواهم برای اثبات تعهدم، وانمود کنم که درباره همه چیز تصمیم گرفته‌ام. می‌ترسم اگر تردیدهایم را بگویم، تو آن را به معنای نخواستن ازدواج تعبیر کنی.»

سارا لحظه‌ای سکوت می‌کند. سپس می‌گوید:

«و من می‌ترسم اگر تردیدهایت را نپرسم و تو هم آن‌ها را روشن نکنی، روزی بفهمیم درباره تصمیمی زندگی‌ساز، هر کدام به توافقی متفاوت تکیه کرده‌ایم.»

مشاور از آن‌ها نمی‌خواهد فوراً به توافق برسند. فقط یک پرسش مطرح می‌کند:

«آیا ممکن است هر دوی شما در خواستن یک زندگی مشترک صادق باشید، اما هنوز درباره آنچه برای ساختن آن زندگی باید با هم انتخاب کنید، تصمیم مشترکی نگرفته باشید؟»

این پرسش نه صداقت کامران را زیر سؤال می‌برد و نه نگرانی سارا را بی‌مورد می‌داند. در عوض، آن‌ها را با تفاوتی روبه‌رو می‌کند که شاید پیش از این در زیر توافق‌های ظاهری پنهان مانده بود.

### ۲. لحظه تأمل: آیا تعهد به معنای ازبین‌رفتن تردید است؟

مشاور از سارا می‌پرسد: «وقتی کامران کاری را به تعویق می‌اندازد، چه چیزی را مستقیماً مشاهده می‌کنی و چه نتیجه‌ای از آن می‌گیری؟»

سارا پاسخ می‌دهد: «مشاهده می‌کنم که کاری انجام نشده است. نتیجه می‌گیرم که شاید آن کار یا توافقمان به اندازه‌ای که برای من مهم است، برای او مهم نیست. می‌دانم این نتیجه قطعی نیست، اما نمی‌توانم آن را نادیده بگیرم.»

مشاور از کامران می‌پرسد: «وقتی می‌گویی پس‌انداز برایت مهم است، آیا این اهمیت به یک تصمیم اجرایی تبدیل شده است؟»

کامران می‌گوید: «نه به‌اندازه کافی. تا امروز بیشتر درباره چیزی حرف زده‌ام که آن را مطلوب می‌دانم، تا کاری که واقعاً برای انجامش برنامه‌ریزی کرده باشم.»

این بار سارا می‌گوید: «پس شاید من هم باید میان اینکه تو چیزی را می‌خواهی و اینکه درباره انجام آن تصمیم گرفته‌ای، تفاوت بگذارم. اما این به معنای آن نیست که می‌توانم تا هر زمان منتظر بمانم.»

کامران پاسخ می‌دهد: «قبول دارم. و من هم باید میان آزادی برای تصمیم‌گرفتن و بازگذاشتن نامحدود همه تصمیم‌ها تفاوت بگذارم. نمی‌توانم از تو انتظار داشته باشم که آینده‌ات را بر پایه تصمیم‌هایی بنا کنی که من هنوز نگرفته‌ام.»

اکنون مسئله برای هر دو روشن‌تر شده است: تعهد لزوماً به معنای نداشتن تردید نیست، همان‌طور که آزادی به معنای موکول‌کردن نامحدود تصمیم‌ها نیست. ممکن است فرد درباره یک هدف صادق باشد و هنوز آماده اقدام نباشد؛ اما اگر این فاصله بر زندگی مشترک اثر می‌گذارد، باید آن را آشکار کند و مسئولانه درباره‌اش تصمیم بگیرد.

در پایان جلسه، آن‌ها به توافقی محدود می‌رسند. تا دو هفته آینده، اطلاعات مالی موردنیاز را جمع‌آوری می‌کنند و درباره میزان پس‌انداز ماهانه تصمیم می‌گیرند. در همان زمان، کامران شرایط فرصت پژوهشی را روشن می‌کند و سارا نیز درباره اولویت‌های خود برای محل زندگی و نزدیکی به خانواده‌اش فکر می‌کند. قرار نیست این دو هفته همه اختلاف‌ها را حل کند؛ قرار است مشخص شود کدام تصمیم‌ها آماده گرفته‌شدن‌اند و کدام‌ها هنوز به گفت‌وگویی جدی‌تر نیاز دارند.

هنگام خروج، سارا می‌گوید: «حالا احساس نمی‌کنم درباره همه چیز توافق داریم. اما بهتر می‌فهمم درباره چه چیزهایی توافق داریم و چه چیزهایی را هنوز باید تصمیم بگیریم.»

کامران پاسخ می‌دهد: «شاید این از توافقی که فقط در ظاهر کامل است، واقعی‌تر باشد.»

آینده آن‌ها همچنان نامعلوم است. هنوز نمی‌دانند در کدام شهر زندگی خواهند کرد یا فرصت پژوهشی چه سرانجامی خواهد داشت. اما اکنون پرسشی دقیق‌تر پیش روی آن‌هاست: نه فقط اینکه آیا یکدیگر را می‌خواهند، بلکه اینکه چگونه می‌توانند خواسته‌هایشان را به تصمیم‌هایی تبدیل کنند که هر دو آزادانه و آگاهانه در آن‌ها سهیم باشند.

### ۳. خوانش فلسفی و تجربی

### ۳.۱. خواسته، خواسته مرتبه دوم و کنش

هری فرنکفورت (Frankfurt, 1971) میان خواسته‌های مرتبه اول (first-order desires) و خواسته‌های مرتبه دوم (second-order desires) تمایز می‌گذارد. خواسته مرتبه اول به چیزی مربوط است که فرد می‌خواهد انجام دهد یا به دست آورد؛ خواسته مرتبه دوم می‌تواند به این مربوط باشد که فرد می‌خواهد کدام خواسته در انگیزش و عمل او نقش داشته باشد.

در این وینیت، کامران پس‌انداز را مطلوب می‌داند و درعین‌حال می‌خواهد فردی باشد که مسئولیت مالی را به‌طور پایدار بر عهده می‌گیرد. بااین‌حال، هیچ‌یک از این دو به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که او قصد اجرایی مشخصی شکل داده یا مطابق آن عمل خواهد کرد.

این تمایز ما را از دو قضاوت شتاب‌زده دور می‌کند: اینکه هر وعده انجام‌نشده نشانه بی‌صداقتی است، یا اینکه صداقت در بیان خواسته برای اعتمادکردن کافی است.

### ۳.۲. شکاف میان قصد و رفتار

پژوهش‌های تجربی نشان می‌دهند که تغییر قصد همیشه به تغییر متناظر رفتار منجر نمی‌شود (Webb & Sheeran, 2006). یکی از راهبردهای بررسی‌شده برای کمک به اجرای قصد، برنامه‌ریزی مشخص درباره زمان، موقعیت و شیوه عمل است (Gollwitzer, 1999).

برای مثال، «می‌خواهیم پس‌انداز کنیم» هدفی کلی است. در مقابل، تعیین مبلغ، زمان انتقال وجه، مسئولیت هر یک و زمان بازبینی، هدف را به برنامه‌ای قابل‌بررسی نزدیک می‌کند.

بااین‌حال، برنامه‌ریزی نمی‌تواند جای تصمیم‌گیری درباره ارزش‌ها و اولویت‌ها را بگیرد. اگر سارا و کامران هنوز درباره مهاجرت یا ماندن اختلافی حل‌نشده داشته باشند، برنامه مالی به‌تنهایی آن اختلاف را برطرف نمی‌کند.

### ۳.۳. خواسته مشترک و قصد مشترک

از نظر مایکل برتمن (Bratman, 1993)، قصد مشترک را نباید صرفاً به داشتن هدفی مشابه تقلیل داد. برنامه‌های جزئی دو نفر باید به‌اندازه کافی با یکدیگر سازگار باشند و هر یک آمادگی داشته باشد رفتار خود را در نسبت با فعالیت مشترک تنظیم کند.

سارا و کامران ممکن است هر دو خرید خانه را مطلوب بدانند، اما هنوز درباره محل، زمان و نسبت این هدف با فرصت‌های شغلی خود تصمیم مشترکی نداشته باشند. البته ناتمام‌بودن تصمیم درباره محل زندگی به‌خودی‌خود ثابت نمی‌کند که آن‌ها هیچ قصد مشترکی ندارند؛ ممکن است درباره پس‌انداز توافق کرده باشند و تصمیم دیگری را آگاهانه به آینده موکول کرده باشند.

پرسش مهم این است که دامنه توافق آن‌ها دقیقاً چیست و چه تعهدهایی را واقعاً پذیرفته‌اند؟

### ۳.۴. تعهد مشترک و آزادی مخالفت

در تحلیل مارگارت گیلبرت از واقعیت‌های اجتماعی (Gilbert, 1989)، تعهد مشترک صرفاً هم‌زمانی خواسته‌های افراد نیست؛ باید بررسی کرد که آیا آن‌ها وارد رابطه‌ای از تعهد متقابل شده‌اند یا خیر.

این نکته به معنای آن نیست که تعهد، تغییر نظر یا مذاکره مجدد را ناممکن می‌کند. مسئله این است که تغییر در تصمیم‌های اثرگذار بر زندگی مشترک چگونه مطرح می‌شود و آیا هر دو طرف امکان واقعی مشارکت و مخالفت دارند.

همچنین، عبارتی مانند «هر طور تو بخواهی» به‌تنهایی نشان نمی‌دهد که فرد آزادانه موافق است یا برای پرهیز از تنش تسلیم شده است. اگر نشانه‌هایی از ترس، اجبار یا کنترل وجود داشته باشد، بررسی ایمنی بر گفت‌وگوی تأملی مشترک مقدم است.

### ۳.۵. مشاهده، تفسیر و شواهد

از منظر معرفت‌شناختی، رفتار مشاهده‌شده و معنایی که به آن نسبت می‌دهیم، یکسان نیستند. سارا می‌تواند با اطمینان بگوید که افتتاح حساب به تعویق افتاده است؛ اما نتیجه‌گیری درباره اهمیت رابطه برای کامران به شواهد و بررسی بیشتر نیاز دارد.

این تمایز نباید به نادیده‌گرفتن الگوهای رفتاری یا توجیه مکرر وعده‌های انجام‌نشده منجر شود. هدف آن است که زوج‌ها بتوانند هم‌زمان دو کار انجام دهند: درباره انگیزه‌های یکدیگر با احتیاط داوری کنند و رفتارهای تکرارشونده و پیامدهای واقعی آن‌ها را جدی بگیرند.

### ۴. پرسش‌های بازاندیشی

این پرسش‌ها را می‌توان ابتدا به‌صورت فردی پاسخ داد و سپس درباره آن‌ها گفت‌وگو کرد.

1\. کدام خواسته‌های من هنوز به تصمیم یا رفتار پایدار تبدیل نشده‌اند؟ چه چیزی مانع این تبدیل است؟

2\. وقتی شریکم به توافقی عمل نمی‌کند، چه چیزی را مشاهده می‌کنم و چه برداشتی از انگیزه او دارم؟ چه شواهدی برداشت مرا تقویت یا تضعیف می‌کنند؟

3\. کدام اهداف ما واقعاً مشترک‌اند و درباره کدام تصمیم‌ها فقط تصور می‌کنیم توافق داریم؟

4\. آیا هر یک از ما می‌تواند بدون ترس از پیامدهای عاطفی یا فشار، مخالفت کند و نظرش را تغییر دهد؟

5\. اگر یکی از ما نتواند به تعهدی عمل کند، چگونه درباره علت، مسئولیت، جبران و تغییر برنامه گفت‌وگو خواهیم کرد؟

6\. کدام اختلاف‌های ما با اطلاعات بیشتر حل می‌شوند و کدام‌ها نشان‌دهنده تفاوت واقعی در ارزش‌ها و اولویت‌ها هستند؟

### راهنمای کوتاه استفاده

برای استفاده در جلسه مشاوره یا کارگاه، بهتر است زوج‌ها ابتدا پرسش‌ها را جداگانه پاسخ دهند و سپس تفاوت پاسخ‌های خود را بررسی کنند. هدف، تشخیص مقصر یا اثبات میزان عشق و صداقت نیست؛ هدف روشن‌کردن تفاوت میان خواسته‌ها، تصمیم‌ها، برنامه‌ها و تعهدهای واقعی است.

این وینیت ساختگی و آموزشی است و ادعایی درباره اثربخشی بالینی ندارد. در صورت وجود ترس، اجبار، کنترل یا ناتوانی یکی از طرفین در مخالفت آزادانه، ارزیابی ایمنی باید بر تمرین‌های مشترک مقدم باشد.

### منابع

* Bratman, M. E. (1993). Shared intention. Ethics, 104(1), 97–113.

* Frankfurt, H. G. (1971). Freedom of the will and the concept of a person. The Journal of Philosophy, 68(1), 5–20.

* Gilbert, M. (1989). On Social Facts. London: Routledge.

* Gollwitzer, P. M. (1999). Implementation intentions: Strong effects of simple plans. American Psychologist, 54(7), 493–503.

* Webb, T. L., & Sheeran, P. (2006). Does changing behavioral intentions engender behavior change? A meta-analysis of the experimental evidence. Psychological Bulletin, 132(2), 249–268.

* Carroll, J. S., & Doherty, W. J. (2003). Evaluating the effectiveness of premarital prevention programs: A meta-analytic review of outcome research. Family Relations, 52(2), 105–118.

مشاوره پیش از ازدواجفلسفه ذهنروانشناسی ازدواجروانشناسی رابطه
۰
۰
فرزاد ناصحی
فرزاد ناصحی
کارشناسی ارشد مشاوره خانواده و علاقمند به مباحث بین‌رشته‌ای
زوج‌درمانی
زوج‌درمانی
مرتبط با بررسی پویایی روابط زوجین، مشاوره پیش از ازدواج
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید