فکرش را میشود کرد! درست در زمانی که انتظارش را نداری، زمانی که غرق در روزمرگی هستی مدام در حال کلنجار رفتن با بود و نبود های زندگی، درست در بزنگاهی که هیچ انتظارش را نداشتی فرا می‌رسد.به ناگاه دنیا دربرابر چشمانت رنگ می‌بازد، نفست شروع می‌کند به شمارش افتادن،دستانت سرد میشود و بدنت از کار می‌افتد. در کسری از ثانیه میشوی نوزادی که به سرعت فراتر از تصور شروع می‌کند به رشد؛ جسمش، فکرش، درکش و همه و همه از یک نقطه آغاز میشود و ذره ذره جان میشود برای ساختن آنچه تا کنون در حیات مادی‌اش گذشته. چه لحظه‌ای شیرینی که در دم می‌گذرد و چه لحظه‌های تلخی که دوباره چشیده میشود.
اما دیگر چه می‌گذرد بر روح؟ تا کنون هر چه را زندگی کرده بود را با یار دیرینه‌اش «تن» چشیده بود. و اکنون چه درد عظیمی است گذشتن دوباره از خاطرات، بدون حضور تَن.
کم و کیف مرگ را چگونه می‌توان درک کرد وقتی هنوز در چهارچوب تَن اسیری.
فکرش را بکن. چه جدال حساسی بین روح و تن رخ میدهد. درست در لحظه‌ای که روح آخرین اثرش را از بدن بر می‌دارد.
نمی‌دانم تعبیر درستی است که بگوییم روح حیات را از جسم ماده جمع کرده و به سرزمینی میرود یا حالتی دیگر رخ میدهد.
تصور کم و کیف آن را فقط تا حدودی می‌توان درک کرد. این جسم و بُعد را چه میشود که امروز هست اما فردا نه. این کالبد را چه میشود بعد از فراق یار دیرینه‌اش؟
تصور کم و کیف آن را فقط تا حدودی می‌توان درک کرد. این جسم و بُعد را چه میشود که امروز هست اما فردا نه. این کالبد را چه میشود بعد از فراق یار دیرینه‌اش؟
هر زمان که عزیزی از پیشمان میرود تنها داغ این را داریم که رفته و دیگر نیست تا حضورش را لمس کنیم. دستانش را بگیریم، اشک هایش را پاک کنیم، لبخندش را ببینیم، در آغوش بگیریم و پای درد و دلش بنشینیم. این دردی است که شاید هیچ وقت فرصت نشد تجربه‌اش کنیم و اکنون داغش بر دلمان مانده.
اما از این به بعد به غریبی روحمان فکر کنیم درست در بزنگاه عروج به ملکوت. (إِنَّا لِلَّٰهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ)
