
فیلم پی.کی یه فیلم هندی متفاوته، جالبه و پیشنهاد میدم اگه تا به حال تماشا نکردید ببینید! من سه ماه پیش دیدمش?.
من کل فیلم رو پسندیدم، نقد جذاب و درستی نسبت به اعتقادات اشتباه و شمارهی اشتباه، داشت.
محدودیتها رو به زیبایی به تصویر کشیده بود، طنز هم دخیل بود و اون تلخی عجیبو شیرینش میکرد. تفکری پشت فیلم بود و مخاطبو به فکر وامیداشت و همینجوری نبود، عاشقانه هم داشت که اصلا به موضوع آسیب نمیزد و به خوبی ازش استفاده شده بود.
اما خب، نمیتونم اینو قبول کنم، یه جایی یه دیالوگی داست که من منظورشو اینجوری گرفتم: خدا قرار نیست به ما کمک کنه و ما باید به هم کمک کنیم. اما خب من ترجیح میدم اینجوری برداشت کنم: خدا مارو وسیلهی کمک به هم قرار میده و به جای گریه و زاری و نشستن یه گوشه دست همو بگیریم!
و اینکه فیلم به مصاحبه تلویزیونی کشیده شد، یکم تکراری بود توی سینمای هند.
حالا من نمیدونم شاید ترجمهی اون جمله اشتباه بوده و این نقد خیلی درست نباشه!
اسم فیلم رو پسندیدم من، ولی خب خودم بزارم اسمشو واقعیت چیز دیگری است و فک کنم اون موقع کسی فیلمو نمیدید?!
این چالش آوا بود. اون بالا آدرسش هست.