https://virgool.ir/Cafehug/feedکافه گالری هاگ واقع در نیاوران تهران، دغدغه ی فرهنگ دارد. از این رو مطالب مرتبط با برنامه های فرهنگی خود شامل شب های ملل، رونمایی از کتاب های چاپ شده و رویدادهای گالری هاگ را در این جا با شما به اشتراک میگذارد.fa2026-11-11 07:21:55https://files.virgool.ir/upload/publication/mxeg06k2wj7b/e81jq2.jpeghttps://virgool.ir/Cafehughttps://virgool.ir/Cafehug/شناختنامه-فرهنگ-و-هنر-ژاپن-ql9a9tn4rjskبه هر کسی بگویی فرهنگ ژاپن اولین کلمه ای که می گوید سامورایی است. سامورایی ها مزدورانی بودند که در گذشته به اربابان ژاپنی خدمت می کردند. از نظر ثروت و دارایی جایگاهی نداشتند ولی از عزت و احترام بالایی در میان مردم به واسطه رفتار و منش های خاص شان برخوردار بودند. مانند تمام مفاهیم در طول سال ها واژه سامورایی هم دچار تغییرات بنیادی شده است. اگر فیلم های کوروساوا را دیده باشید سامورایی ها نترس، جنگاور و همواره عصبانی هستند. اینقدر عصبانی که حتی برای یک لیوان آب جوری عصبانی نشان میدهند که گویی ۲۰ سال است آب نخورده اند و اینقدر نترس که معتقدند برای یک سامورایی همه جا ژاپن است.برای ما ایرانی ها، اوشین نیز دیگر یادآور ژاپن است. اوشین برای ما در سال‌های سخت بعد از جنگ الگوی مقاومت و سختی کشیدن بود.هر چه در فرهنگ و سبک زندگی ژاپن دقیق‌تر بشویم بیشتر شگفت زده می‌شویم. وقتی بدانیم که اولین شرکت تجاری را ژاپنی‌ها تاسیس کرده‌اند و یا زمانی‌که در خصوص سبک منحصر بفرد ژاپن در تجاوزهای مکررش به کشورهای همسایه‌اش از جمله چین و کره می‌خوانیم، از خود خواهیم پرسید که مگر امکان دارد قوم و کشوری انقدر متفاوت با دیگران در این کره‌ی خاکی زندگی کند.هدف از نگارش شناختنامه‌های ملل هیچ‌گاه ارائه‌ی جزییات فرهنگی آن ملت، کشور یا قوم نبوده است، بلکه ایجاد انگیزه‌ای به قدر یک قلقلک کوچک در مخاطب برای جستجوی و کشف تاریخ و فرهنگ انسان در نقاط مختلف جهان است.در خصوص ژاپن اما به نظرم حیف آمد که به همین نوشته ی کوتاه بسنده کنیم و تعدادی از المان های فرهنگ ژاپن را انتخاب کردم تا اگر دوست داشتید حین نوشیدن یک لیوان قهوه، در اینترنت گشتی در جستجوی آن‌هایی که به نظرتان جذاب می‌آید بزنید.وابی-سابی یک مفهوم در زیبایی‌شناسی سنتی ژاپنی است که یک جهان بینی بر پایه پذیرش ناپایداری و زودگذری و پذیرش نقص‌هاست. در این مفهوم فرهنگی، نقص و عدم تکامل نشان‌دهنده‌ی زیبایی‌ست!کینتسوگی هنری که در آن قطعات شکسته سفال با طلا به یکدیگر متصل می‌شود و چینی‌های بسیار زیباتری خلق می‌شود. این هنر نمایشی از فلسفه وابی‌سابی است.مانگا داستان‌های مصور ژاپنی با سابقه‌ی تاریخی طولانی که در این کشور بسیار مورد استقبال قرار دارد.انیمه مانگای متحرک یا همان انیمشینی که برپایه‌ی مانگا خلق شده است و یکی از نمودهای فرهنگی کشور ژاپن است. محبوب‌ترین انیمه بین ما ایرانی‌ها، کارتون فوتبالیست‌ها بوده است.هاراکیری مرگ شرافتمندانه‌ی ژاپنینیپون کوکو به معنای خاستگاه خورشید و نام دیگر ژاپن است و خورشید قرمز در پرچم ژاپن نیز از همان نشات میگیرد.سوشی خوراکی برنجی در آشپزی ژاپنی است و آمیزه‌ای است از برنج پخته‌ی ژاپنی با چاشنی سرکه، چندین گونه خوراک دریایی خام، سبزیجات و تخم مرغ که به صورت سرد خورده می‌شود.مانکی نکو گربه‌ی شانس نشانه‌ی بخت، دارایی و نگهبان دادوستد است.کافه گالری هاگمحمد اسدیSun, 07 Nov 2021 09:48:47 +0330https://virgool.ir/Cafehug/داستان-کوتاه-چخوف-ovxtu5jaazvpچخوف در زمان آغاز نویسندگیقطار مسافربری از ایستگاه بولوگویه که در مسیر خط راه آهن نیکولایوسکایا قرار دارد به حرکت در آمد. در یکی از واگنهای درجه دو که در آن استعمال دخانیات آزاد است ، پنج مسافر در گرگ و میش غروب ، مشغول چرت زدن هستند. آنها دقایقی پیش غذای مختصری خورده بودند و اکنون به پشتی نیمکت ها یله داده و سعی دارند بخوابند. سکوت حکمفرماست. در باز میشود و اندامی بلند و چوب سان ، با کلاهی سرخ و پالتوی شیک و پیکی که انسان را به یاد شخصیتی از اپرت یا از آثار ژول ورن می اندازد وارد واگن می شود. اندام در وسط واگن می ایستد ، لحظه ای فس فس می کند ، چشمهای نیمه بسته اش را مدتی دراز به نیمکتها می دوزد و زیر لب من من می گوید: نه ، اینهم نیست! لعنت بر شیطان! کفر آدم در می آید.یکی از مسافرها نگاهش را به اندام تازه وارد می دوزد ، آنگاه با خوشحالی فریاد می زند: ایوان آلکسی یویچ! شما هستید؟ چه عجب از این طرفها. ایوان آلکسی یویچ چوب سان یکه می خورد و نگاه عاری از هوشیاری اش را به مسافر می دوزد ، او را به جای می آورد ، دستهایش را از سر خوشحالی به هم می مالد و میگوید: ها! پتر پترویچ! پارسال دوست ، امسال آشنا! خبر نداشتم که شما هم در این قطار تشریف دارید. پترویچ می گوید: حال و احوالتان چطور است؟ای ، بدک نیستم ، فقط اشکال کارم این است که پدر جان واگنم را گم کرده ام و من ابله هر چه زور میزنم نمیتوانم پیدایش کنم. بنده مستحق آنم که شلاقم بزنند. آنگاه ایوان آلکسی یویچ سرپا تاب می خورد و زیر لب می خندد و اضافه می کند پیشامد است برادر ، پیشامد! زنگ دوم را که زدند پیاده شدم تا با یک گیلاس آنیاک گلویی تر کنم ، و البته ترکردم. بعد به خودم گفتم حالا که تا ایستگاه بعدی خیلی راه داریم خوب است گیلاس دیگری هم بزنم. همین جور که داشتم فکر می کردم و می خوردم یکهو زنگ سوم را هم زدند … مثل دیوانه ها دویدم و در حالی که قطار راه افتاده بود به یکی از واگن ها پریدم. حالا بفرمایید که بنده دیوانه نیستم؟پتر پترویچ گفت: پیداست که کمی سرخوش و شنگول تشریف دارید، بفرمایید بنشینید؛ پهلوی بنده جا هست! افتخار بدهید! سرافرازمان کنید… نه ، نه باید واگن خودم را پیدا کنم! خدا حافظ هوا تاریک است.می ترسم از واگن پرت شوید. فعلاً بفرمایید همین جا بنشینید ، به ایستگاه بعدی که برسیم واگن خودتان را پیدا می کنید. بفرمایید بنشینید. ایوان آلکسی یویچ آه می کشد و دو دل روبروی پتر پترویچ می نشیند. پیداست که ناراحت و مشوش است، انگار که روی سوزن نشسته است. پتر پترویچ می پرسد عازم کجا هستید؟من؟ عازم فضا! طوری قاطی کرده ام که خودم هم نمی دانم مقصدم کجاست. سرنوشت گوشم را گرفته و مرا می برد، من هم دنبالش راه افتاده ام. دوست عزیز تا حالا برایتان اتفاق نیفتاده با دیوانه های خوشبخت روبرو شوید؟ نه؟ پس تماشایش کنید! خوشبخت ترین موجود فانی روبروی شما نشسته است! بله! از قیافه ی من چیزی دستگیرتان نمی شود؟چرا … پیدا است که … شما …یک ذره حدس می زدم که قیافه ام در این لحظه باید حالت خیلی احمقانه ای داشته باشد! حیف آینه ندارم وگرنه دک و پوزه ی خودم را به سیری تماشا می کردم. آره پدر جان ، حس میکنم که دارم به یک ابله مبدل می شوم. به شرفم قسم! تصورش را بفرمایید ، بنده عازم سفر ماه عسل هستم. حالا باز هم می فرمایید که بنده دیوانه نیستم؟شما؟ مگر زن گرفتید؟همین امروز ، دوست عزیز! همین که مراسم عقد تمام شد یکراست پریدیم توی قطار زیرا تبریک ها و تهنیت گویی ها شروع می شود و بارانی از سوالهای مختلف بر سر داماد می بارد. پتر پترویچ خنده کنان میگوید: به ، به! … پس بی جهت نیست که اینقدر شیک و پیک کرده اید.بله حتی در تکمیل خودفریبی ام کلی هم عطر و گلاب به خودم پاشیده ام. نه تشویشی ، نه دلهره ای ،نه فکری … فقط احساس … احساسی که نمی دانم اسمش را چه بگذارم … مثلاً احساس نیکبختی؟ در همه ی عمرم اینقدر خوش نبوده ام. چشمهایش را می بندد و سر تکان می دهد و اضافه می کند بیش از حد تصور خوشبخت هستم! آخر تصورش را بکنید الان که به واگن خودم برگردم با موجودی روبرو خواهم شد که کنار پنجره نشسته است و مرا دوست می دارد. من باید به واگن خودم برگردم. آنجا یک کسی با بی صبری منتظر من است و دارد لذت دیدار را مزه مزه می کند. لبخندش در انتظار من است. می روم در کنارش می نشینم… پتر پترویچ اجازه بفرمایید شما را بغل کنم .خواهش میکنم , دو دوست در میان خنده ی مسافران واگن ، همدیگر را به آغوش می کشند. سپس تازه داماد خوشبخت ادامه می دهد: من آدم کوچک و بی قابلیتی هستم ولی به نظرم می آید که هیچ حد و مرزی ندارم … تمام دنیا را در آغوش می گیرم.نشاط و سرخوشی این تازه داماد خوشبخت و شاداب به سایر مسافران واگن نیز سرایت می کند و خواب از چشمشان می رباید ، و به زودی بجای یک شنونده ، پنج شنونده پیدا می کند. مدام انگار که روی سوزن نشسته باشد ، وول میخورد و آب دهانش را بیرون می پاشد و دستهایش را تکان می دهد و یکبند پرگویی می کند. کافیست بخندد تا دیگران قهقهه بزنند,می گوید: آقایان مهم آن است آدم کمتر فکر کند! گور پدر تجزیه و تحلیل! اگر هوس داری می بخوری بخور و در مضار و فواید هم فلسفه بافی نکن … گور پدر هر چه فلسفه و روانشناسی .در این هنگام بازرس قطار از کنار این عده می گذرد. تازه داماد خطاب به او می گوید آقای عزیز به واگن شماره ی ٢٠٩ که رسیدید لطفاً به خانمی که روی کلاه خاکستری رنگش پرنده ی مصنوعی سنجاق شده است بگویید که من اینجا هستم !اطاعت میشود آقا ولی قطار ما واگن شماره ی ٢٠٩ ندارد. ٢١٩ داریم.٢١٩ باشد چه فرق میکند. به ایشان بگویید: شوهرتان صحیح و سالم است ، نگرانش نباشید. سپس سر را بین دستها می گیرد و ناله وار با خودش می گوید: شوهر؟ خانم ؟ خیلی وقت است؟ از کی تا حالا؟ شوهر … ها ها ها آخر تو هم شدی شوهر؟! تو سزاوار آنی که شلاقت بزنند! تو ابلهی…یکی از مسافرها می گوید: در عصر ما دیدن یک آدم خوشبخت جزو عجایب روزگار است ، درست مثل آن است که انسان فیل سفید رنگی ببیند. ایوان آلکسی یویچ که کفش پنجه باریک به پا دارد پاهای بلندش را دراز می کند و می گوید شما صحیح می فرمایید ولی تقصیر کیست؟ اگر خوشبخت نباشید کسی جز خودتان را مقصر ندانید! بله ، پس خیال کرده اید که چی؟ انسان آفریننده ی خوشبختی خود است. اگر بخواهید شما هم می توانید خوشبخت شوید ، اما نمی خواهید ، لجوجانه از خوشبختی احتراز می کنید.اینهم شد حرف؟ آخر چه جوری؟خیلی ساده . طبیعت مقرر کرده است که هر انسانی باید در دوره ی معینی یک کسی را دوست داشته باشد. همین که این دوران شروع می شود انسان باید با همه ی وجودش عشق بورزد ولی شماها از فرمان طبیعت سرپیچی می کنید و همه اش چشم به راه یک چیزهایی هستید. و بعد … در قانون آمده که هر آدم سالم و معمولی باید ازدواج کند. انسان تا ازدواج نکند خوشبخت نمی شود . وقت مساعد که برسد باید ازدواج کرد ، معطلی جایز نیست ولی شماها که زن بگیر نیستید. انسان بجای فلسفه بافی باید از روی الگو پخت و پز کند! زنده باد الگومرد مسافر می پرسد: شما میفرمایید که انسان خالق خوشبختی خود است. مرده شوی این خالق را ببرد که کل خوشبختی اش با یک دندان درد ساده یا به علت وجود یک مادر زن بدعنق به درک واصل می شود. الان اگر قطارمان تصادف کند مثل تصادفی که چند سال پیش در ایستگاه کوکویوسکایا رخ داده بود مطمئن هستیم که تغییر عقیده خواهید داد و به قول معروف ترانه ی دیگری سر خواهید داد.تازه داماد در مقام اعتراض جواب می دهد: جفنگ می گویید! تصادف سالی یک دفعه اتفاق می افتد. من شخصاً از هیچ حادثه ای ترس و واهمه ندارم زیرا دلیلی برای وقوع حادثه نمی بینم. به ندرت اتفاق می افتد که دو قطار با هم تصادم کنند! تازه گور پدرش! حتی حرفش را هم نمی خواهم بشنوم. خوب آقایان انگار داریم به ایستگاه بعدی میرسیمپتر پترویچ می پرسد: راستی نفرمودید مقصدتان کجاست؟ به مسکو تشریف می برید یا به طرفهای جنوب؟منی که عازم شمال هستم چطور ممکن است از جنوب سر در بیاورم؟پترویچ گفت: مسکو که شمال نیستتازه داماد می گوید: می دانم. ما هم که داریم به طرف پترزبورگ می رویماختیار دارید! داریم به مسکو می رویمتازه داماد حیران و سرگشته می پرسد به مسکو می رویم؟ عجیب است آقابلیتتان تا کدام شهر است؟ – پتربورگدر این صورت تبریک عرض می کنم. عوضی سوار شده اید.برای لحظه ای کوتاه سکوت حکمفرما می شود. تازه داماد بر می خیزد و نگاه عاری از هوشیاری اش را به اطرافیان خود می دوزد. پتر پترویچ به عنوان یک توضیح می گوید بله دوست عزیز، در ایستگاه بولوگویه بجای قطار خودتان سوار قطار دیگر شدید. از قرار معلوم بعد از دو سه گیلاس کنیاک تدبیر کردید قطاری را که در جهت عکس مقصدتان حرکت می کرد انتخاب کنید.رنگ از رخسار تازه داماد می پرد. سرش را بین دستها می گیرد ، با بی حوصلگی در واگن قدم می زند و می گوید من آدم بدبختی هستم! حالا تکلیفم چیست؟ چه خاکی بر سر کنم؟ مسافرهای واگن دلداری اش می دهند که مهم نیست … برای خانمتان تلگرام بفرستید ، خودتان هم به اولین ایستگاهی که می رسیم سعی کنید قطار سریع السیر بگیرید ، به این .ترتیب ممکن است بهش برسید.تازه داماد: کدام قطار سریع السیر؟ پولم کجا بود؟ کیف پولم پیش زنم ماندهمسافرها خنده کنان و پچ پچ کنان بین خودشان پولی جمع می کنند و آن را در اختیار تازه داماد خوش اقبال می گذارند.منبع: سایت یک پزشککافه گالری هاگمحمد اسدیMon, 06 Sep 2021 16:01:50 +0430https://virgool.ir/Cafehug/russian-night-s06a4ghwiwfeقایقرانان ولگانام روسیه در ذهن ما ایرانیان، یادآور خاطرات متضادی‌ست. گاه شیرین است و گاه به تلخی همه دریاهای جهان.در جنگ‌های میان ایران و روسیه که همواره با شکست ما همراه بود، طی دو عقدنامه‌ی گلستان و ترکمان‌چای بخش‌های مهمی از خاک کشور برای همیشه از دست رفت. از سوی دیگر، با روی کارآمدن بلشویک‌ها در روسیه و برقراری نظام کومونیستی، برخی از قراردادهای استعماری سابق، داوطلبانه به نفع ایران لغو شد. از طرف دیگر فرهنگ دو ملت، همواره متأثر از یک‌دیگر بوده‌است؛ چه، این که مراسم نوروز در بسیاری از نقاط روسیه گرامی داشته‌می‌شود و از سوی دیگر، ادبیات و موسیقی روس، جایگاه و تأثیر کم‌نظیری در هنر ایران در عصر مدرن داشته‌است. با یک تمثیل، روسیه را می‌توان در یک کلام، دوست خوب و هم‌سایه‌ی بد به حساب آورد. هم‌سایه‌ای که سهم ما را از شارژ ساختمان حساب می‌کند ولی در عصر تابستانی که نشسته‌ایم زیر باد کولر و هندوانه می‌خوریم، با دو تن از دوستانش - انگلیس و آمریکا - کلید انداخته وارد خانه‌مان می‌شود و بی آن که نگاهی به ما بیندازد، آن را بین خود و دوستانش تقسیم می‌کند. اما هم‌چنان نمی‌توان این هم‌سایه را دوست نداشت، وقتی شب‌هنگام از منزلش صدای زیبای موسیقی به گوش می‌رسد و آناکارنیناها و کارامازوف‌ها در منزلش بر و بیا دارند و لحظه‌ای مراسم باشکوه رقص، از قلم نمی‌افتد.دوستی که برای مسابقات جام جهانی سال 2018 به روسیه سفر کرده‌بود، از مهمان‌نوازی روس‌ها تعریف می‌کرد؛ این که وقتی متوجه می‌شدند که ایرانی هستند، دست به ریخت‌وپاشی خاص فرهنگ ما می‌زدند و عزت و احترامی می گذاشتند که نگو و نپرس. همان دوست روس در همان مجلس، وقتی صحبت از رابطه‌ی دیرینه‌ی دو ملت و فرهنگ به میان آمد، از خصومت تاریخی دولت روسیه با ملت ایران حسابی گلایه داشت. بماند...این دوگانگی احساسات و عواطف ما ایرانیان نسبت به دولت و ملت روسیه، موضوعی‌ست که ارزش مطالعه‌ی عمیق و مباحثه‌ی جدی دارد و در این شناخت‌نامه جای پرداختن به آن نیست. بهتر است سیاست را رها کنیم و از موسیقی و فرهنگ این قوم بزرگ، لذت ببریم.کافه گالری هاگمحمد اسدیMon, 06 Sep 2021 10:59:28 +0430