
«نگاهت میکنم، چون میترسم این آخرین باری باشد که تو را میبینم…
بعد با خودم میگویم: خدا نکند؛
اما زندگی همینقدر بیوفاست.
با این حال، زندگی که حتی لحظهاش هم غنیمت است
پس باید قدرش را دانست.
آن فکرِ «آخرین بار» را رها میکنم
و سیر چهرهات را تماشا میکنم.
غرقِ دریای چشمانت میشوم
و دیگر یادم میرود که شاید این آخرین بار باشد…
با خودم میگویم:
آدمِ غرقشده در دریا، دیگر از آنِ دریاست.
من هم در دریای چشمانت غرق شدهام،
پس دیگر جداییام از تو بیمعناست.»