https://virgool.ir/BaCano/feedیه جایی که با هم یاد بگیریم که چجوری تو حوزه زندگی شخصی و کسب و کار رشد کنیم.fa2026-11-11 12:46:24https://files.virgool.ir/upload/publication/55wdwapces9d/dpmmhu.jpghttps://virgool.ir/BaCanohttps://virgool.ir/BaCano/چجوری-به-آتیش-تجربیات-نزدیک-بشیم-و-از-گرماش-استفاده-کنیم-d5pnai860bsmمتن بعدی سری اولین استخدام فعلا می‌تونه صبر کنه. بعد از غیبت دو هفته‌ای از باکانو که حجم خوبی کشف جدید و تجربه اول (موفقیت‌آمیز) کارای فنی مختلف مثل باغبونی و تعمیر کولر و آیفون خونه درش اتفاق افتاد، وقتش رسیده که این متنو تکمیل کنم. خیلی اوقات هست که ما به هر دری می‌زنیم تا یه بهونه بیاریم که یه کاری رو انجام ندیم. فرض کن می‌خوای بری باشگاه، با خودت می‌گی، اگه برم اونجا همش آدما نگاهم می‌کنن و قضاوتم می‌کنن و من با نگاهشون راحت نیستم. تا دلتون بخواد من این جمله رو شنیدم. اما در واقعیت چه اتفاقی می‌افته؟ بنا به تجربه خودم و اطرافیانم، آدما توی باشگاه دو دسته‌ان. آدمایی که سرشون تو کار خودشونه و با هدف مشخص و متمرکز تمرین می‌کنن تا به اون بدن دلخواهشون برسن. این آدما انقد روی خودشون متمرکزن که وقت ندارن به شما نگاه کنن و فکری راجع به شما کنن.دسته بعدی اونایی‌ان که از شدت نگرانی و استرس که بقیه نگاهشون کنن و قضاوتشون کنن، فرصت نمی‌کنن خودشون بقیه رو نگاه کنن یا حتی نگاهشونو می‌دزدن که نبینن. تهش اینکه هیشکی هیشکیو نگاه نمی‌کنه و حتی محیط می‌تونه خیلی دوستانه باشه. قطعا استثنا هست بعضا یکی دو نفر توی یه باشگاه که اومدن بقیه رو تماشا کنن ولی خب به چشم نمیان کلا. ولی در کل نکته اینه که افرادی که من دیدم، و حتی خودم، تا موقعی که امتحانش نکردن نمی‌دونستن این شکلیه.این قسمت می‌خوام راجع به تجربه صحبت کنم. من تجربه رو به آتیش گرمابخش توی یه روز سرد یخبندان تشبیه می‌کنم. این آتیش هم می‌تونه شما رو از سرما نجات بده با گرمای دلنشینش و هم می‌تونه شما رو هم جزو خودش کنه. البته می‌شه احتیاط کرد و دور ایستاد ولی خب در این صورت دیگه خبری از اون گرمای دلنشین نیست. یه جایی این میان هست که به «تجربه» می‌تونین پیداش کنین و توی اون حوالی از گرما لذت ببرین و استفاده کنین و بعدشم با آتیش غذا درست کنین و توی نورش کتاب بخونین. من کلا تصورم اینه که انسان اولیه قبل این همه کاربرد آتیش، هر موقع می‌دیده ازش فرار می‌کرده. تهش یکی بوده که نزدیک شده به این آتیش و شناختدش و تونسته رامش کنه و استفاده کنه.تجربه مثل آتیشه توی یه شب سرد یخبندون. ازش بترس و دور بشین یا بیا نزدیک از گرماش لذت ببر. (عکس ساخته شده با هوش مصنوعی DALL E)در کل هر تجربه‌ای یه گرمایی داره که می‌تونه دلنشین باشه، و همچنین می‌تونه شما رو بسوزونه و پس بزنه یا بترسونه از انجام مجددش اگه در شرایط اشتباه، با روش اشتباه، یا هر چی، تجربه‌اش کرده باشین. می‌تونین هم از اول کامل غریبه باشین با گرماش و هیچ وقت لمسش نکنین و در یه امنیتی از دور باشین و از گرمای دلنشین محروم باشین. تو همین مثال باشگاه، این فکر که بقیه نگاهم می‌کنن باعث می‌شه اون فردی باشیم که دور می‌ایسته گرمایی بهش نمی‌رسه. می‌تونیم هم بریم بی تعارف و روی دستگاه اسمیت بارفیکس بریم و توجه همه رو جلب کنیم و تا یکی میاد بهمون بگه چجوری از دستگاهه می‌شه استفاده مفید‌تری کرد، بگیم نه من دیگه باشگاه نمی‌رم چون همه نگاهم می‌کنن و کار به کارم دارن.ما برای اینکه تجارب موثری داشته باشیم، باید شرایطشو برای خودمون ایجاد کنیم و به یاد گرفتن نحوه تجربه کردنش باز باشیم. با «نه من بلدم!» کار در نمیاد. البته این به این معنی نیست که از قبل کلی آماده‌سازی کنیم و تهش کاره رو انجام ندیم (در این راستا به پست «اقدام» از بنده رجوع کنید). صرفا یعنی اینکه مثلا یه دستگاه می‌بینیم که نمی‌دونیم چیکار می‌کنه، بریم از یکی از دوستان توی باشگاه بپرسیم یا مثلا تو گوگل سرچ کنیم بعد باشگاه. دوباره می‌گم، نسبت به یاد گرفتن، باز باشیم.تا اینجا گفتیم که چجوری دور نمونیم و بیایم نزدیک گرما رو تجربه کنیم. ولی همیشه همه چیز انقد گل و بلبل نیست. لزومی نداره ما دقیقا بدونیم کجا وایستیم نمی‌سوزیم و بعضا یکی دو بار هم یه ذره سوختن رو تجربه می‌کنیم تا متوجه بشیم که کجا دیگه درسته. ما آدما به نظرم یکی از قوی‌ترین توانایی‌هایی که داریم که باعث شده در عرصه تکامل، بالاتر از همه بایستیم، اینه که از سوختنامون یاد می‌گیریم و سازگار می‌شیم با محیط و بعضا محیطو با خودمون سازگار می‌کنیم. اون سوختگیا که در هر صورت التیام پیدا می‌کنن ولی مغز ما در طی این تجربه یاد می‌گیره چجوری از این گرمای سوزان آتیش استفاده کنه. یا صرفا برای گرفتن گرما، یا برای ساختن این همه زیرساختی که الآن به عنوان بشر قرن ۲۱ داریم تجربه می‌کنیم. اگه بخوایم یاد بگیریم، باید پایه چشیدن اون درد سوختنش هم باشیم. البته به صورت حساب‌شده. قرار نیست همینجوری بپریم توی آتیش!حتی خیلی اوقات هم ممکنه چیزایی برامون مثل آتیش عظیم جلوه کنن ولی تا نزدیک نشیم و گرماشو نچشیم، نمی‌دونیم اصلا می‌سوزونه یا نه. من همیشه یه توصیه به همه می‌کنم، اینکه چیزایی که اصلا هیچ ایده‌ای ندارین چجوری انجام بدین رو هم سعی کنین تجربه کنین. چون اونا هستن که بزرگ‌ترین آتیش جلوه می‌کنن برای ما. ولی تهش می‌ریم تو کار می‌بینیم نه همچینم سخت نبود. توی کار هم همینه. بلد بودن و خبره بودن در دانش فنی اون کار، صرفا یه بخشی از راهه. اصل کاری توانایی حل مسئله و دل و جرئت اصلا رویارویی با مسائله و در نهایت باز بودن به یادگیری فضای جدید که بالاتر گفتم. توی حوزه طراحی محصول هم می‌گیم که تا موقعی که محصولو دست کاربر ندی گیر و گور‌هاشو تست کنه، نمی‌فهمی که واقعا نیاز کاربر بهش رسیدگی می‌شه با محصولت یا نه و اینکه چالشاش چیه. حالا هر چقدرم حرفه‌ای باشی و رابط کاربری تمیز و فلو ساده بر اساس تجربیات قبلی بسازی. تهش کاربر ممکنه نفهمه کل فلو رو و از رابط کاربری گیج بشه. بعدشم که رسوندی دست کاربر، باید باز باشی به هر نوع فیدبکی و اینکه توی اون فضا بفهمی منظور کاربر دقیقا چیه تا اینکه واقعا بتونی اون محصول درست رو بسازی.در نهایت تهش برای یادگیری و کسب تجربه زیاد، صرفا کافیه به آتیش نزدیک بشین و هر از گاهی هم یکی دوتا سوختگی ریز تجربه کنین و با این سوختنا یاد بگیرین. همچنین باید باز باشین به یادگیری فضای جدیدی که توش قرار می‌گیرین و اینکه آتیش چجوری کار می‌کنه و در چه مسیری ازش می‌تونین استفاده کنین. اینجوری یه روزی این آتیش رو رام می‌کنین و تبدیلش می‌کنین به پیشران فضاپیما و می‌رین به هر جا که آرزوشو دارین.اگر پیشنهادی یا تجربه‌ای هم در این زمینه داشتید، خوشحال می‌شم توی کامنتا به اشتراک بذارید.با کانوSoheil AnsarinFri, 26 Apr 2024 21:10:23 +0330https://virgool.ir/BaCano/اولین-استخدام-پارت-۲-آیا-واقعا-اولین-استخدام-مهمه-fycmgnaqom5kپارت قبلی راجع به این نوشتم که چرا اولین استخدام مهمه و به جوانب اهمیتش اشاره کردم. از پارت قبلی فیدبک‌های خیلی مفیدی از چند نفر از بزرگان حوزه‌های مختلف گرفتم که در نظر گرفتم که توی این قسمت و قسمت بعدی به اون‌ها هم بپردازم. توی قسمت‌های بعدی در نظر دارم همچنین به ساید کارمند هم بپردازم. فعلا برگردیم به موضوع این قسمت. تجربه خودم و چند نفر از دوستان از فرق شرکت نرم افزاری و سخت افزاری و شرکت B2B و B2C از نظر اهمیت اولین استخدام.ماجرا از اونجایی شروع شد که شما یه کسب و کار دارین، کلی اضطراب و استرس توی کارتون هست که به قول هافمن، هم بنیان‌گذار لینکداین و سازنده پادکست masters of scale، انگار از یه صخره پریدین و باید در حین سقوط یه هواپیما بسازین که نجات پیدا کنین. اینجا شما می‌خواین قبل اینکه زمین بخورین، سریع هواپیما رو بسازین و شاید توانایی خودتون پاسخگو نباشه برای این و میاین یه تیم استخدام می‌کنین که توی این کار با شما همراهی کنن. به نظر میاد نفرات اول اون تیم بسیار مهمن و در ابعاد مختلفی آینده‌تونو تحت تاثیر قرار می‌دن. ولی اینجا یه نکته‌ای هست. نوع بیزنس و صنعتی که درش هستین. حرفم بیشتر برای بیزنس نرم افزاری B2C صدق می‌کنه و الآن می‌بینیم که چرا.تمثیلی از اهمیت کیفیت محصول و مهندس‌های شرکت‌های سخت افزاری (تصویر با هوش مصنوعی DALL E ساخته شده)بعد از متن قبلی، با یکی از دوستان که شرکتی تولیدی B2B سخت افزاری (حوزه الکترونیک و مکانیک) دارن کلی صحبت کردم. به این نتیجه رسیدیم که کیفیت استخدام‌های بعدی اهمیت بسیار بیشتری داره نسبت به استخدام اول توی همچین شرکت‌هایی که هم B2B هستن، هم حوزه سخت افزار. اینجوری توضیح داد که اون اول ما هنوز چیزی برای از دست دادن نداریم و می‌تونیم خیلی حساسیت کمتری روی استخدام داشته باشیم. ولی در مراحل بعدی که شرکت بزرگتر شده، پارامتر‌های مختلفی هستن که حساس‌تر می‌کنن کار مهندسا رو.اولیش سرعت بسیار پایین iterationهای شرکت سخت افزاری و هزینه‌ی بسیار بالای مشکل (زمانی و مالی) بعد ریلیس شدن محصول هست. همون iterationهای sprint که ما تو شرکت نرم افزاری داریم و دو هفته‌ای‌ان مثلا و تهش حداقل یه فیچر ریلیس می‌شه دست کاربر، توی شرکتای اونا ۳ ماهه یا حتی بیشترن. چرا انقد بلند؟ نمونه‌ی علتشو توی شرکت‌های ماشین‌سازی و هواپیماسازی کلی توی اخبار می‌شنوین. مثلا داستان Boeing 737 Max و مشکلات عمده‌ای که منجر به این شد که شرکت boeing هزینه‌های سنگینی رو متحمل بشه. یا مثلا هر از گاهی می‌شه که یه شرکت ماشین‌سازی همه‌ی ماشین‌های یه مدل خاصش رو به دلیل یه مشکل فنی بازخوانی می‌کنه به کارخانه. همه این اتفاقا معمولا سر یه چندتا قطعه مشکل‌دار هستن که از فرایند‌های پیچیده و بسیار دقیق QA و QC اون شرکتا رد شدن و دست کاربر نهایی رسیدن. بعد شرکت برای اون پس گرفتن و اصلاح مشکل، کلی باید هزینه کنه. هزینه‌ای که قبلش احتمالا رفته برای رشد شرکت و آدمای جدید استخدام شدن و یه دفتر تو فلان کشور هم زده شده و برای شرکت سنگینه واقعا. برای همین تست شدن فیچر و دقت به همه جوانبش خیلی مهمه و معمولا بیشتر توی پروسه طراحی و QA و QC هستن محصولات طی این مدت چند ماهه و این امر مهندس‌های خیلی قدرتمند می‌خواد.توی شرکت‌های نرم افزاری ما چی داریم؟ برای وب، دو هفته‌ای یه فیچر رو می‌زنیم، یه چند روز تست می‌شه و می‌رسه دست کاربر که بتونه اصن تست بشه ببینیم خود فیچر برای کاربر مناسبه یا نه. حالا چند نفر ممکنه به مشکلی بخورن، که سریع باگو پیدا می‌کنیم و توی نسخه بعدی برای اونا برطرفش می‌کنیم و هی طی زمان بهتر می‌شه. ولی اگه توی اپلیکیشن اندروید یا ویندوز باشه فیچر، حساس‌تر می‌شه چون نرم افزار دست کاربر می‌رسه و اگه مشکلی بخوره نیاز به بروزرسانی داره که دیده شده بیشتر کاربرا سمتش نمی‌رن خیلی اوقات. کاربر وقتی برای درست شدن مشکل مجبور باشه از اول نصب کنه یه چیزیو، خب می‌ره می‌گرده گزینه بهتر پیدا کنه اونو نصب کنه و ممکنه کاربر رو از دست بدین. این به نسبت شبیه‌تر می‌شه به اون فضای سخت افزار. ولی چیزی که توی نرم افزار خیلی مهمه، اینه که بتونیم اون سرعت ساخت فیچر‌ها رو داشته باشیم که به این برمی‌گرده چقد معماری کل سیستم خوب چیده شده. معماری سیستم اگه مشکل داشته باشه، بعدا شما ۴تا اسپرینت می‌ذارید که دوتا دونه فیچر ساده رو به سیستم اضافه کنید و وقتی یه میلیون کاربر دارید و کلی دولوپر، خیلی هزینه داره همچین زمانی رو گذاشتن. نیروی خوب و باتجربه آینده‌نگری داره و می‌تونه از اول جوری معماری سیستمو طراحی کنه که بعدا هم بشه روش سریع فیچر اضافه کرد و به اصطلاح future-proof باشه سیستم. برای همین اول کار خیلی مهمه مهندس باتجربه و قوی باشه. معمولا کو-فاوندر شرکت از این جنس آدما باشه ایده‌آله چون هم معمولا ماندگاره توی شرکت و هم بعدا لیدر نیروهای آینده می‌شه و می‌تونه بستر درستی توی تیم بسازه.دومیش اون فضای B2B هست که برچسب‌های روی برند شرکت رو خیلی سنگین‌تر می‌کنه. توی شرکتای B2B، معمولا مشتریا با هم آشنان و توی محصولی که برای یه مشتری می‌فروشین حتی یه مشکلی پیش بیاد، همه باخبر می‌شن ازش و برند شرکتتون به شدت آسیب می‌خوره و احتمالا فروشتون توی محصولات دیگه به شرکت‌های دیگه هم ضربه می‌خوره. به علاوه نسبت به B2C طبیعتا کلاینت‌های کمتری با قراردادهای سنگین‌تر دارید شما و خب یدونه از ۴۰تا کلاینت مثلا دیگه باهاتون معامله نکنه خیلی بدتره نسبت به اینکه ۱۰ نفر از ۴۰۰ هزار نفر از محصولتون استفاده نکنن. همچنین بعضا این شرایط هم هست که اون قراردادهای اولی که دارین توی شرکت‌های B2B، معمولا یا مثلا آشنان یا ریسک‌پذیرترن که از یه شرکت جدید‌التاسیس دارن می‌خرن و لذا شاید حتی خیلی حساسیت به خرج ندن و دستتون بازتر باشه. البته که بعضا حساس‌تر می‌شن در این شرایط و همیشه اون حالتی که گفتم برقرار نیست حتی اگر ریسک‌پذیرتر باشن. توی این شرایط هم‌بنیان‌گذاری که مهندس قدرتمندی هم باشه خیلی می‌تونه کمک کنه که تا موقعی که استخدام‌های بعدی بیان، شرکت پا گرفته باشه.توی فضای B2C، هم خبرا کندتر می‌پیچه و هم شما می‌تونین سریع‌تر باخبر بشین اگه محصول مشکلی داره و سریع حلش کنین چون استفاده‌کنندگان بیشتری دارین که هر کدومشون محصولتونو به نوعی دارن تست می‌کنن برای مشکلات مختلف و توی نسخه بعدی می‌تونین با هزینه کمتر از B2B این مسئله رو حل کنین چون هم اطلاعات بیشتری ازش دارین و هم سریع متوجهش شدین و زودتر دنبال راه حل رفتین. شانس بیارین چند نفر از کاربرا هم اصلا خودشون مهندسن و بهتون می‌گن چجوری حلش کنین و می‌تونین همش محصولو بهتر و بهتر کنین. ولی نکته‌ای که هست اینه که این امر توی نسخه‌های اول سرعتش کمتره چون مشتری زیادی ندارین. به علاوه می‌خواین نسخه‌های اول انقد خوب باشن که وایرال بشن و برندتونو جا بندازه.در نهایت بنا به تجربه شخصی و دوستانی که توی این حوزه بودن، توی شرکت‌های B2B اون استخدام‌های اول نسبت به استخدام‌های بعدی اهمیت کمتری دارن و توی شرکت‌های B2C به نظر برعکسه. همچنین توی حوزه سخت افزار هم باز استخدام‌های بعدی مهم‌تر از استخدام‌های اولن و توی نرم افزار برعکس، اولی‌ها مهم‌ترن چون معماری محصول خیلی مهمه.شما هم اگر تجربه‌ای از این موضوع دارید، خوشحال می‌شم که توی کامنتا بذارید که استفاده کنیم همگی و اگر بشه توی پارت‌های بعدی سری «اولین استخدام» میارم که این سری رو پخته‌تر کنیم. در به روی فیدبک همیشه بازه.با کانوSoheil AnsarinFri, 05 Apr 2024 16:47:05 +0330https://virgool.ir/BaCano/چرا-تماشای-کار-اولین-استخداماتون-انقدر-سخته-pgaiem1vq6k0شما یه کسب و کار دارین. معمولا اگه واقعا جدی باشید توی کارتون، از همه بیشتر می‌دونین بیزنسش چجوری می‌چرخه. اگر با کاربرا یا مشتریاتون هم زیاد صحبت کرده باشین، (که خیلی ضروریه برای کارآفرین‌ها) می‌دونین دقیقا کاربر چی می‌خواد و ذهنش چجوری کار می‌کنه. حالا فرض کنین ایده‌تون دور گرفت و شما ۳ ۴ نفری که استارت‌آپتون رو بنیان نهادین، می‌خواین اولین کارمنداتون رو بگیرین و بهشون کار بسپرین. کسایی که این مسیر رو رفتن، می‌دونن چقد سخته. می‌پرسین چرا سخته؟یه جنبه‌اش اینه که توی چرخوندن یه کسب و کار، استرس خیلی زیادی حاکمه. کسب و کار که بزرگ‌تر می‌شه، استرس شما هم بزرگ‌تر می‌شه و از طرفی هم هی بیشتر و بیشتر کار می‌کنین، احتمالا تا موقعی که دیگه بدنتون نکشه اون حجم کار رو تنهایی انجام بده. وقتشه که اولین کارمند رو بگیرین. کسی که می‌تونه دقیقا همون کاری که می‌کردین رو انجام بده یا شاید بیشتر که شما وقت کنین به کارای اساسی‌تر بپردازین. با کلی آدم مصاحبه می‌کنین و تهش یکی رو انتخاب می‌کنین (راجع به خود این کار حرفای مفصلی هست که توی متنا و ویدیو‌های بعدی می‌گم). اون فرد یه آدم تواناست و اومده که کسب و کارتون رو پیشرفت بده و خودش هم همراهش پیشرفت کنه. تا اینجاش که خوب بود. چالش کجاست؟کارشو که شروع می‌کنه، می‌بینین کاری که اون تو ۴ ساعت انجام می‌ده، می‌تونستین توی ۱ ساعت انجام بدین. تازه کیفیت کارش هم در حد کاری که خودتون می‌تونستین انجام بدین نیست. وسط اون همه اضطراب سنگین ابعاد مختلف کسب و کارتون، اعصابتون احتمالا از این اتفاق آروم نخواهد بود. چی می‌شه که اینجوری می‌شه؟ مگه وقت استخدام چک نکردیم آدم توانمندی باشه؟اون همون آدم توانمندیه که گرفتین. مسئله توی همون پاراگراف اوله. یعنی مسئله توی منتقل کردن کاراتون هست، یا به اصطلاح delegation. شما از همه بهتر بیزنس و کارتون رو می‌شناسین و همه اختیار رو دارین که هر کاری بکنین. دقت کنین، اون فرد اول کار کلی از شما سوال می‌پرسه و یه مقداری زمان خرج می‌شه که صرفا راه بیفته احتمالا. واقعیت اینه که شما با کسب و کارتون می‌خوابین و بیدار می‌شین و احتمالا حتی یه سال قبل اینکه اصلا کسب و کارو دایر کنین، شبا قبل خواب توی همین حوزه داشتین فکر می‌کردین. ولی اون شخص هنوز اونقدری درک از بیزنس شما و شاید حتی کار خودش توی بیزنس نداره که بتونه با سرعت شما کارا رو پیش ببره. پس چجوری کارو بهش بسپریم؟ باید بتونیم وسط اون همه استرس، بهش زمان و فضا بدیم. خیلی کار سختیه، ولی باید یادمون بیاریم که ما قصدمون رشد نمایی کل بیزنسه یا رشد محصولمون تا یه جایی؟بیان شفاف انتظارات از نتیجه می‌تونه از همه ابعاد کسب و کارو رشد بده. (عکس ساخته شده با هوش مصنوعی DALL E)حالا بحث زمان یه طرف، بحث کیفیت هم این وسط مطرحه. کیفیت خروجی چرا مطلوبمون نیست؟ اینجا باید بشینیم یه چیزیو بررسی کنیم. آیا ما دقیقا مشخص کردیم چه کیفیتی انتظار داریم که اون شخص متوجه بشه و با همون کیفیت یا بهتر تحویل بده؟ یا نه، مسیر کار رو بهش گفتیم و می‌خوایم دقیقا اون شکلی که ما انجام می‌دیم، کل کارو انجام بده و امید داشته باشیم نتیجه هم همون بشه؟ اگه فقط مسیر بگیم و همش بالا سرش باشیم که توی همون مسیر بمونه، توی محیطایی که من به شخصه دیدم، عملا بهش می‌گن میکرومنجمنت. البته اینم دیدم که یه تمایز ریزی هم هست توی همین قضیه که تعیین می‌کنه چی میکرومنجمنته، چی نیست. همه چی به هدف برمی‌گرده.یه حالتی هست که توی اون شرایط استرسی‌مون، برای اینکه کار توی کوتاه مدت سریع‌تر پیش بره، هر چیزیو بگیم شخص چجوری انجام بده و کنترل داشته باشیم رو همه چی. یعنی شخص عملا یه بازوی عمل خود ما بشه. توی این حالت، کل مجموعه افراد دور و برمون، فراتر از خود ما نمی‌تونن رشد کنن. یه حالتم هست که می‌خوایم یه طرز فکری توی اون مسیر جا بیفته و هدفمون اینه که خود اون پا بگیره. یه نمونه خوبش توی پادکست masters of scale بود که کارآفرینی که اسمش یادم نمیاد، می‌گفت برای nتا استخدام اول، انقد توی اتاقی که رزومه‌ها رو بررسی می‌کردیم حضور داشتم و تاکید داشتم رو اینکه فرهنگ سازمانی رو اولویت قرار بدیم نسبت به توانایی فنی که دیگه شد جزو ناخودآگاه اون کمیته بررسی رزومه‌ها و دیگه می‌تونستم حضور نداشته باشم توی جلساتش و بسپرم خودشون انجام بدن.حالا اگه اینجوری مدیریت کنیم که انتظار و ویژنمون رو بگیم و باقیشو به کارمند هوشمندمون بسپریم، اون نتیجه باید خیلی شفاف مشخص باشه و این به مهارت شما در به اشتراک گذاشتن ویژنتون برمی‌گرده. نتیجه نهایی ممکنه مثلا تعداد ثبت‌نامی اپلیکیشن باشه، مقدار درآمد از لاین بیزنس مشخصی باشه، یا هر چی. شما بهش می‌گی آقا می‌خوایم این کارو بکنیم، با همچین کیفیتی و دغدغه‌هایی، حالا برو ببین چجوری انجام بدیم خوبه. اینجا اگه طرف خودش کارمند باکیفیتی باشه، میاد مشورت هم می‌گیره توی جاهایی که تخصص شما بیشتره ولی در نهایت کنار راهنمایی شما، با روش خودش یه چیزی می‌سازه میاره. توی این حالت معمولا نتیجه به اون چیزی که می‌خواین نزدیک‌تره. از همون اول قطعا اون نتیجه مد نظر شما رو نمی‌زنه، شما تفاوتش با انتظارتون رو بیان می‌کنین و می‌ذارین خود اون شخص خودشو بهبود بده.نقش یه لیدر خوب اینجا عملا اینه که علاوه بر شفاف کردن نتیجه، موانع خارجی رو که ممکنه اون کارمند هوشمند بهشون بربخوره، از مسیرش برداره که اون بتونه بهترین کیفیت خودش رو به نمایش بذاره. کلا همیشه باید حواسمون باشه که ما نه تنها خود محصولمون، بلکه تیم محصولمون رو هم داریم توی استارت آپ رشد می‌دیم و نباید ازش غافل بشیم. تیم باید به همراه محصول پخته‌تر و پخته‌تر بشه که بتونه همون روند رشد انفجاری محصول رو حفظ کنه. اگر هم خیلی دیگه لیدر خوبی باشین، لیدر‌هایی مثل خودتون تربیت می‌کنین که جاهایی از تیم محصول که شما دیگه دستتون نمی‌رسه رو مثل خود شما رشد بدن.در نهایت اینکه استخدام اولین کارمنداتون قطعا سخت‌ترین استخدامه ولی با کمی صبر و بیان شفاف انتظارات و مقادیری لیدرشیپ، می‌تونین اجازه بدین کسب و کارتون در همه ابعاد از خودتون فراتر بره و رشد واقعی رو تجربه کنه. البته نذارین سختی این موضوع، باعث بشه که بترسین از انجامش. توصیه همیشگیم اینه که جفت پا بپرین وسط کار و مرحله به مرحله با اضطرابا و ترساتون مواجه بشین و حلشون کنین با تجربه.شما هم تجربه‌ای در این زمینه داشتین؟ خوشحال می‌شم که توی کامنتا بنویسین. اگر هم چیزی در جواب به نظرم برسه،‌ می‌نویسم.توی مطلب بعدی راجع به ترس‌ها و پیش‌فرض‌های اشتباهی که روی محیطمون می‌ذاریم (یا همون به قول ادبیات راهبری، کانتکست) صحبت می‌کنم.با کانوSoheil AnsarinSat, 30 Mar 2024 22:05:57 +0330https://virgool.ir/BaCano/قدرت-درخواست-کردن-از-دیگران-ou2kv2l9au0nسال نو رو بهتون تبریک می‌گم و امیدوارم بتونیم در طی سال جدید، با هم اینجا یه روند رشد رو طی کنیم. امروز اومدم براتون راجع به «قدرت درخواست کردن» بنویسم. واقعیت اینه که برای خودم هم خیلی سخت بوده همیشه و همواره ذهنم دنبال راهی بوده که برای خودم آسون‌ترش کنم. چیزی که می‌خونین، تجربه خودم از این موضوعه.فرض کنین وسط یه جاده‌ای ماشینتون خراب شده و امداد خودرو اینا به هر دلیل نمی‌تونن بیان و مجبورین به یکی از دوستاتون زنگ بزنین بیاد کمک. فکر می‌کنین از بین دوستاتون، چند نفر هستن که حاضرین ازشون درخواست کنین؟ چند نفر هستن که اگه درخواست کنین میان؟ تجربه بهم ثابت کرده که عدد جواب واقعی هر دو سوال از چیزی که خودمون تو ذهنمون هست، بیشتره.جمله «من یه چیزی به ذهنم رسیده، بیا با هم انجامش بدیم» از ابتدای بشریت یک محرک قدرتمند پیشرفت بوده. (تصویر ساخته شده با هوش مصنوعی DALL E)ما خیلی اوقات برای یه کاری یا یه نیازی لازمه که از کسی درخواست کنیم یه کاری واسمون بکنه. خیلی اوقات هم ممکنه فکر کنیم که اون شخص امکان نداره این کارو برامون انجام بده. هی توی ذهنمون شاید سناریو‌هایی از نه گفتن یا ناراحت شدن اون شخص رو بسازیم و برای خودمون بهونه بسازیم که درخواست نکنیم. (در این راستا شما رو به پست «اقدام چیست و چرا؟» از خودم، ارجاع می‌دم.) این درخواستا می‌تونن در هر شکل و اندازه‌ای باشن و بسته به نوعشون ممکنه مقاومتمون در مقابلشون کم یا زیاد باشه. در نهایت همشون از یک سری ترس درونی میان که در کودکی ساخته شدن و می‌تونیم در بلوغ، تغییرشون بدیم.مثلا برای پیدا کردن کار، ممکنه یه نفر پیدا کنیم که توی اون شرکتی که مد نظرمونه. بعد ازش بخوایم که برای ما کانکشنی بسازه که بتونیم هم راجع به شرکت بیشتر بدونیم که بفهمیم اصلا می‌خوایم واقعا اونجا کار کنیم یا نه و اینکه بیشتر دیده بشیم و شانس بیشتری در پیدا کردن کار در اون شرکت داشته باشیم. درخواست کردن ازش می‌شه یه متنی مثل این:«سلام، وقتتون بخیر. من علاقه‌مند هستم که در شرکت x کار کنم و دیدم شما اونجا مشغول هستین. چندتا سوال راجع به شرکت ازتون داشتم که ممنون می‌شم وقتی در اختیارم بذارید و جواب بدید. می‌خواستم از فضای شرکت بیشتر بدونم. مثلا فضای رشدش چجوریه؟ محیط و جو شرکت چجوریه؟ استک فرانت‌-اند شرکت چی هست؟ مسائل چالش بر‌انگیز چقد حل می‌کنین طی تایم کاری؟» و سوالایی مثل اینا.خیلی اوقات ممکنه فکر کنیم اگه همچین درخواستی از شخص کنیم، به اون چیزی که مطلوبمون هست نرسیم ولی در عمل اگه «درخواست کنیم»، ممکنه اون شخص رو ببینیم که با گشاده‌رویی برامون اون کارو انجام می‌ده. البته همیشه هم لزوما این اتفاق نمی‌افته و تا حدودی هم بستگی به شخصی که ازش درخواست می‌کنیم داره. بعضا هم لازمه در ازای درخواستمون، چیزی پرداخت کنیم. حالا چی می‌شه که اون شخص بدون چشم‌داشتی به درخواستمون پاسخ می‌ده؟من یه تئوری دارم که آدما علاوه بر ویژگی‌هایی مثل خوش‌قلبی و اینا، دوست دارن حس مفید بودن و مقبول بودن داشته باشن. وقتی ما یه درخواستی از کسی کنیم، وقتی بتونه کاری برامون انجام بده، حس مفید بودن و قدرتمند بودن می‌تونه داشته باشه و این کار می‌تونه حس و حالشو هم خوب کنه. اگر خودمون هم بخوایم این ویژگی رو در خودمون ایجاد کنیم که اگر کسی ازمون چیزی رو خواست که می‌تونیم براش انجام بدیم، با کمال میل انجامش بدیم، ممکنه این حرفم بتونه کمک کنه جور دیگه‌ای به هم به قضیه نگاه کنیم یا به قول مسعود (ملک محمدی) بودنمونو عوض کنیم یا یه بستر جدید براش خلق کنیم.خلاصه که آدم به تنهایی تا یه جایی توانایی داره همه چیو خودش پیش ببره. نترسید از اینکه از آدما درخواست کنید. درخواست کمک برای حل یه مسئله، گرفتن ترفیع شغلی، یا اصلا ساختن یه شرکت، هر چی. وقتی به قدرت درخواست کردن دست پیدا کنید، شما هم مثل همه انسان‌ها، علاوه بر توانایی‌های خودتون، دسترسی به گستره عظیم توانایی بشر خواهید داشت که کارهای فوق‌العاده‌ای بکنید.با کانوSoheil AnsarinThu, 21 Mar 2024 14:08:08 +0330https://virgool.ir/BaCano/بازخواست-چیست-چطور-انجام-ندیم-vuuj9hzy5bnuاون روز توی شرکت یه بحث جالبی بود حول پدیده‌ی بازخواست. داشتیم صحبت می‌کردیم در این مورد که این بازخواست که می‌گن چی هست و چجوری می‌شه بازخواست نشنید و بازخواست نکرد. راجع به اینکه مثبته یا منفی بحث بود ولی متوجه شدیم عملا نظر هر شخص وابسته به تعریفی هست که از بازخواست داره. اینجا با تعریف خودم پیش می‌رم که با مفهوم «انتظار داشتن» هم در هم آمیخته شده.خیلی اوقات پیش میاد که ما می‌خوایم با کسی راجع به یه چالشی صحبت کنیم یا اصلا در مورد خودش بهش فیدبک بدیم. قصد خاصی هم نداریم و هدفمون هم شاید کمک کردن به اون و بهبود شرایطه یا حتی صرفا شنیده شدن، ولی واکنشی که دریافت می‌کنیم همراه با خشم یا جاخالی دادن یا انواع حالت تدافعی دیگه‌است. اینجا عملا اون شخص، صحبت ما رو بازخواست می‌شنوه. حالا اینو چجوری می‌شه حلش کرد؟توی این متن من روی سمت گوینده یا کسی که مکالمه رو درباره چالش شروع کرده، تمرکز می‌کنم. با آدمای مختلفی پویش کردم و با تجربیات عملی خودم ترکیبش کردم و تهش ۴ تا محور برای بازخواست نکردن (یا بازخواست شنیده نشدن) یافتم که گفتم با دنیا به اشتراک بذارم.۲ نفر یه سمت میز با هدف حل مسئله (عکس ساخته شده با هوش مصنوعی DALL-E)۱. بادی لنگوئجخیلی مهمه. بشین پیش طرف مقابلت حرفتو بزن جای اینکه روبروش بشینی. اینجوری بهش منتقل می‌کنی که شما جفتتون یه سمتین و مشکل در سمت مقابله. این کار فضای هم فکری رو تسهیل می‌کنه. حتی می‌تونی یه پله قوی‌ترش کنی و مشکل رو به صورت نمادین روی یه برگه کاغذ یا تخته وایت برد بنویسی. بعدش دیگه سعی کنین توی اشاره دستتون، بیشتر به اون کاغذ یا تخته اشاره کنین تا به شخص. اینجوری شخص مقابلتون هم حس می‌کنه توی یه تیم هستین و می‌تونه راحت ذهنشو باز بذاره ایده بده برای حل چالش و تهش احتمالا به ایده موثرتری برسین. مخصوصا اگه مسئله راجع به اون شخص باشه، احتمالا هیچ کسی از اون شخص بهتر خودشو نمی‌شناسه و فضا رو براش ایجاد می‌کنین که کمک کنه به یه راهکار عملی برسین و حل بشه مسئله. به طور خلاصه، بشینین یه ور و مسئله رو با هم حل کنین.۲. انتظارات برآورده نشده‌تونو با سوال مطرح نکنینخیلی پیش میاد که ما سوالی رو بپرسیم در حالی که جواب طرفو از قبل پیش‌بینی کردیم و جواب مخالف خودمونو آماده ساختیم. عملا انگار منتظریم طرف جواب بده که از دهان اون بشنویم تا بهونه دستمون بیاد بپریم بهش بگیم که مثلا نه این نظرت خوب نیست یا کار اشتباهی کردی. جواب ما در واقع یه جورایی انتظارمونه. من متوجه شدم که انتظارامون اگه واقعا به شکل انتظار مطرح بشن و اگر سوالی داشتیم، بعدش مطرح کنیم، بهتر پیش می‌ره همه چی. مثلا یه دوستی داریم به اسم رضا، این دوستمون مثلا از شهر بازی خوشش نمیاد و از کسی که برنامه رو می‌چینه، می‌خوایم که رضا رو در نظر بگیره (و شهر بازی انتخاب نشه) ولی به هر دلیل یهو برنامه چیده می‌شه و می‌بینیم شهر بازیه و رضا کنسل می‌کنه نمیاد به خاطر همین. می‌تونیم بپریم به اون شخصی که برنامه رو چیده و بهش بگیم «مگه نمی‌دونستی رضا شهر بازی دوست نداره؟» و اون قاعدتا باید آره جواب بده و ما منتظریم اینو بگه که بپریم بهش. می‌تونیم هم خیلی مسالمت آمیز بهش بگیم «من انتظارم این بود که رضا رو توی این برنامه‌ای که چیدی در نظر بگیری و حس می‌کنم این انتظارم بهش رسیدگی نشده. آیا توی انتخابت در نظر گرفته بودی؟ اگه آره به چه شکلی؟» که بفهمیم آیا واقعا در نظر گرفته بوده یا نه و الآن که کار از کار گذشته، همفکری کنیم باهاش که دفعه بعدی چجوری حال همه خوب باشه. خلاصه انتظارتو بگو بعد سوال بپرس.۳. مکالمات راجع به انتظار رو از داشتم به دارم تغییر بدیمیه پله قوی‌تر از اون قبلیه، اینه که مکالمات راجع به انتظار رو از داشتم به دارم تغییر بدیم. انتظاری که از قبل مطرح بشه خیلی اثرش قوی‌تره نسبت به انتظاری که بعدا موقعی که به مشکل خوردیم یا کاری انجام شده ولی اون انتظاره توش دیده نشده، مطرح بشه. انتظارو در اولین فرصتی که پیدا می‌کنی مطرح کن.۴. بگو چرایه چیز مهم دیگه‌ای که در مطرح کردن انتظار می‌تونه مفید باشه، اینه که طرفت بدونه چرا اینو انتظار داری. خوبه واقعا هیچی رو بدیهی در نظر نگیریم. بگو چرا این انتظار درت شکل گرفته و در چه راستاییه و چجوری هدف مشترکت با اون شخص رو در بر می‌گیره. توی کار مخصوصا، طرف ما معمولا خودشم با دانش و توانایی خودش می‌تونه درک کنه و با جون و دل بپذیردش یا اینکه یه فیدبک قوی بده راجع بهش. این امر کمک می‌کنه فضای کاری قوی‌تری و نزدیک‌تری بسازیم و انتظارات خودمونم قوی‌تر و پخته‌تر باشن و رشد کنیم. خلاصه انتظارتو بگو و دلیلشم بگو و اگه نیاز شد با طرفت هم فکری کن انتظارتو بهتر کن.حالا من کلا ۴تا محور به نظرم رسید، اگر شما هم تجربه‌ی محور پنجمی داشتید که می‌شه بهشون اضافه کرد، خوشحال می‌شم بشنوم و این مطلبو پخته‌تر کنم تا همه ازش بهره‌مند بشن. با اینکه حرفام برای گوینده بود، ولی در فضاهایی که شنونده‌ هستی، دعوت می‌کنم گوینده بشی و این روش‌ها رو امتحان کنی و ببینی آیا می‌شه فضای کلام موثرتری ساخت؟ در نهایت چه تا الآن گوینده بودی چه شنونده، می‌تونی خودت سازنده‌ی اون فضای موثر باشی. فقط کافیه قدمشو برداری.با کانوSoheil AnsarinThu, 07 Mar 2024 18:31:27 +0330https://virgool.ir/BaCano/اقدام-چیست-و-چرا-y3ezuxu91nwaخیلی وقت بود می‌خواستم یه پست ویدیویی از خودم راجع به اتفاقای روزمره زندگی و کار و افکارم راجع به اونا درست کنم و بذارم اینستا و کلی تا دم انجامشم می‌رفتم ولی به هر دلیل پستو نمی‌ذاشتم. شاید بگم گیر یه جور پرفکشنیسم افتادم که عملا بهونه‌ایه برای اقدام نکردن. گفتم چه خوب می‌شه یه پست اصلا با همین موضوع بذارم!اقدام کردن واقعا خیلی کار ساده‌ایه وقتی از دور بهش نگاه می‌کنی ولی هر وقت می‌ریم سراغش همش بهونه‌ها و دلیل‌های مختلف ردیف می‌کنیم که انجام ندیم. معمولا هم با جملاتی همراهه از جنس «من می‌خواستما، ولی ...» که احتمالا خیلی به گوش‌تون آشناست. ولی آیا واسه همه همینجوره؟اگه می‌خوای یه ورق کاغذو به پرنده تبدیل کنی، الآن وقتشه (عکس ساخته شده با هوش مصنوعی DALL E)جوابش اینه که نه دقیقا. من احتمالا خیلی خوش شانس بودم که تونستم با آدمای موفق زیادی معاشرت کنم توی زندگیم تا این لحظه که بعضا بنیان‌گذارهای شرکت‌ها و استارت‌آپ‌های کوچیک و بزرگ بودن. خیلی به رفتار‌ها و منششون دقت کردم که ببینم اونا چه فرقی با بقیه دارن دقیقا که انقدر واقعا شاخ غول شکستن توی زندگیشون. بررسی‌هام همه و همه به یه جواب خیلی خیلی ساده رسیده. اینکه اونا صرفا اقدام می‌کنن. اما چی می‌شه که اونا اقدام می‌کنن و ما نمی‌کنیم؟این آدما در واقع این مایندست رو در خودشون ایجاد کردن که وقتی با مسئله‌ای روبرو می‌شن، ذهنشون مستقیم می‌ره دنبال یه اقدام برای حل کردن اون می‌گرده. انگار از همون اول قضیه، اونا مسئولیت حل اون چالش رو پذیرفتن و فقط دیگه ذهنشون به اقدام فکر می‌کنه. معمولا ما ترس‌های درونی مثل کمالگرایی رو مانعی می‌ذاریم جلوی اقداممون که عقب بندازیمش چون از مواجهه با اون و عواقب احتمالیش می‌ترسیم؛ و حالا مسئله اینجاست هر چقدر فاصله بین تصمیم و اقداممون بندازیم نه تنها اون ترسه از بین نمی‌ره، بلکه ذهنمون فرصت پیدا می‌کنه که موانع بیشتری جلوی راهمون قرار بده. در حالیکه ما فکر می‌کنیم با خرج کردن زمان بیشتر و فکر کردن بیشتر به اون مسئله می‌تونیم بهتر باهاش مواجه بشیم. اگه اینجوریه، پس این مایندست رو چجوری می‌شه ساخت؟ما اگه یه اقدام خیلی کوچیک برداریم، یه ترس کوچیکمونو می‌شکنیم و همچنین به ذهنمون اجازه می‌دیم که تجربه کنه نتیجه‌شو و یاد بگیره. یه ترسمونو که با اقدام شکستیم، انرژی مغزمون شارژ می‌شه برای شکستن ترس بعدی. در واقع انگار جسورتر می‌شیم. وقتی ادامه بدین روندشو، این قدم‌های کوچیک دومینووار می‌تونن سد ترس‌های شما رو بشکنن و شما رو به سمت اقدام‌های بزرگ‌تر سوق بدن. فاوندر جاهایی مثل دیجی‌کالا و اسنپ، از اولش که تصمیمات در اسکیل شرکت چندین هزار نفری نمی‌گرفته! اونم قطعا از تصمیمات کوچیک شروع کرده آروم آروم رشد داده تواناییشو.هر چند قرار هم نیست تصمیمات رو عجولانه بگیریم و انجام بدیم. یه نقطه ایده‌آلی هست برای این موضوع که فرد به فرد و کار به کار فرق می‌کنه. تنها راهی که ما می‌تونیم اون نقطه رو پیدا کنیم، اینه که تست کنیم ببینیم چقد سریع اقدام کنیم با عواقب بیش از حد مواجه می‌شیم و چقد کند اقدام کنیم قشنگ حس می‌کنیم که داریم هیچ کاری نمی‌کنیم و یه جایی این وسط انتخاب کنیم به تجربه. همیشه اینو باید به یاد داشته باشیم که ما ذهنمون جوری سیم‌کشی شده که با تجربه کردن یاد می‌گیره چی می‌شه و چی نمی‌شه.اون روز یه مطلبی گوش می‌دادم که توش اریک اشمیت مدیر عامل سابق گوگل برای تمثیل تصمیم‌گیری در یه استارت‌آپ، یه مثال از خلبانی می‌زنه که همش باید تصمیم بگیری در لحظه. وقت نداری فکر کنی حالا خوبه این تصمیمو بگیرم یا نه. باید صرفا هی پشت سر هم تصمیم بگیری چیکار کنی در شرایط پیش‌بینی نشده و اگر تصمیمت عواقبی هم داره، توی تصمیم بعدیت باهاش مواجه بشی.خلاصه که صبر نکنیم واسه تایم اقدام، خیلی مهمه تصمیمو سریع بگیریم انجام بدیم بره. زندگی‌ کوتاه‌تر از اونه که همش صبر کنیم برای اون لحظه درستی که هیچ وقت نمیاد.با کانوSoheil AnsarinFri, 01 Mar 2024 19:57:01 +0330