گفتی مرا که بخوانم ای دل ربای دل
گفتم به روی دیده ای روشنای دل
بشکست دلی که در پی هر نشانه رفت
نومید گشت و فریاد زد با صدای دل
تا پاسخی به تمنا ز دوست روا نبود
چه شد که ندیدم علیک بر نوای دل
ناگه خموش شد و بشنود به گوش دل
گویی که پاسخ است همین ندای دل
محزون نباش که حبیبم زان برتر است
کو پاسخی ننماید ز مهر بر وفای دل
شرمنده و خجلم زین پندار نا ثواب
زان صبغه که نقش بست بر ردای دل
زان سو امید دارم به وی بر مسلک سخا
خود شاهد است به صدق و صفای دل
چون کیمیا که مطلا کند وجود را
دل زنده دار به یادش ای خدای دل