گفت:باش!
گفتم:نمی توانم!
گفت:وقتی من می گویم باش،حتماً می شود که باشی!
گفتم:آخر من دانه ای خُرد و لطیفم و زورم به این زمین پهناور و سخت نمی رسد!
گفت:خُردی ات را فراموش کن و به بزرگی من ایمان بیاور،آنگاه ببین چه راحت می توانی باشی!
دیگر هیچ نگفتم.فقط به بزرگی او ایمان آوردم و عزمم را برای بودن جزم کردم،پهلوی زمین شکاف خورد و شدم آن چه او می خواست.

راست می گفت من می توانستم باشم و اکنون هستم!