https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/feedتصور کن بر روی صندلی از جنس چوب کاج تکیه داده ای چه خاطره ای را تعریف میکنی؟ (تگ مخصوص انتشارات: خاطره نامه)fa2026-11-10 20:01:44https://files.virgool.ir/upload/publication/bwrqxxxyi7ou/g0f3je.jpghttps://virgool.ir/Atighefroshikhaterathttps://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/جهان-پیر-است-و-بی-بنیاد-mpnif72w0yrt یکهویی دلم خواست بنویسم. احتمالا حتی منتشرش نکنم. یا بعدا حذفش کنم. شاید باعث شد کمی به خودم نظم بدم. پیش‌فرض ذهنی‌م نسبت به اینجا این‌طور تعریف شده که باید چیزهای به درد بخور نوشت. نه اینکه غر بزنی و از زندگی بنالی. درحالی که خودم بیشتر از همه همین سبک نوشته هارو می‌خونم و بعضی چیز ها یاد می‌گیرم.امسال(02) هیچ کار خاصی نکردم. از مهر کلاس زبان و تکواندو رو نرفتم. اصلا از حرف زدن درباره این چیزها خوشم نمی‌آد؛ اما احساس می‌کنم گفتنش بهم کمک می‌کنه. تا ۲۵ دی خیلی بد درس خوندم. ۵ دی شروع کردم سریال How I Met Your Mother رو دیدن و ۱۹ دی تموم شد. خودم الآن که بهش فکر می‌کنم باورم نمی‌شه. فیلم‌هایی زردی هم که قبل از دی تماشا کردم بماند:‌))))کاش حداقل آثار فاخر نگاه می‌کردم. تبعات‌ش رو هم قشنگ تا دسته- چیز؛ دیدم. بعدش از خودم و بیشتر از اون، از خانواده‌م خجالت کشیدم و یه سر رسید آوردم و تا ۵۰(فکر کنم) روز ساعت مطالعه‌م رو توش نوشتم حتی اگه دوساعت بی کیفیت بود. ولی دوباره از ۲۷ اسفند برنامه‌م بهم خورد. ۶ روز رو رفتم جنوب. ۴ روز رو ایلام. از مسافرت خوشم نمی‌آد. بعد هم اومدیم خونه مادربزرگم و ملت اینجا هر روز می‌رن کوه. شاید اگه آدم درست‌ و با فکری بودم با اصرار مامانم رو راضی می‌کردم که می‌تونم تنها خونه بمونم و باور کن دزد نمی‌آد که به من آسیب بزنه. اینجا روستاست.ولی نیستم؛ با اینکه تنها کاری که می‌کنم نشستن روی سنگ و نگاه کردن به آتیشه. عکسش رو دوربینمه( من می‌گم دوربین من، برادرم می‌گه دوربین من. شاید زور اون توی تصاحب کردن بیشتر باشه. ولی هنوز تو کشتی و مچ اندازی من قوی ترم.) کاش می‌تونستم بذارم. عکس های روی دوربین معمولا اونجا می‌مونن، چون حال انتقال دادن ندارم. عکاس خوبی نیستم؛ فقط ثبت می‌کنم. ساعت یک و ده دقیقه شده. احتمالا فردا ۷ صبح بابام به زور بیدارم می‌کنه می‌خوایم بریم کوه. تابستون می‌خواستم با بابام برم دماوند، قرار شد اگه تونستم بلند ترین قله استانمون رو برم، بابام ببردم. و واقعا فکر کردم که این هیچی نیست و داداش بیا همین الآن بریم دماوند. اما یک دوم همین بلند ترین قله استانمون رو که رفتم شروع کردم بالا آوردن. ادامه دادم و بار دوم بالا آوردم و بار سوم. بابام هم گفت فایده نداره؛ بریم. توی همین گروه کوهنوردیه، دو تا خواهر دوقلو همسن من هم بودن که اونا رفتن بالا. دماوند رو هم رفتن. بعد از اون روز، احساس می‌کنم توانایی بالارفتن از هیچ کوهی رو ندارم. دیروز بابام گفت بیا بریم هیزم بیاریم ؛ ۵ دقیقه که داشتم از تپه هه می‌رفتم بالا، گفتم نمیام. تا قبل از اینکه اون کوهه رو نرم بالا احساس چقدر قوی هستم داشتم. توی تکواندو هم، آخرین مسابقه ای که دوسال پیش داشتم رو باختم. اون حدود ده کیلو سنگین تر بود؛ اما من شاید ۵ سانت بلند تر. به هر حال، می‌‌خواستم مسابقات استانی شرکت کنم، ولی چون اون مسابقه دوستانه هه رو باختم، احساس کردم فقط قراره هزینه اضافه تحمیل کنم. مهر ۱۴۰۳ می‌‌تونم دان ۳ شرکت کنم، ولی نمی‌دونم سه ماه تابستون می‌شه پومسه هارو درست یاد گرفت یا نه.یه عکس دیگه هم بود، لباس ۱۳ بدر اونایی که قرار بوده تعطیلات عید درس بخونن. یه ست دلقکی کامل بود. فکر کنم ذخیره‌ش نکردم.اینکه نگم امسال بهترین اتفاق زندگی‌م افتاد نامردیه. چیزی که چند سال تمام خودم رو براش عذاب دادم؛ با گریه کردن و خودخوری. اما الآن که دارمش هیچ ارزشی برام نداره. در حالی که شاید اگه اتفاق نمیفتاد، بد تر می‌شد. زندگی همینطوره؛ دغدغه ها تغییر می‌کنن. کاش همون روز که خیلی راضی و خوشحال بودم می‌مردم. عالی می‌شد.از روستای مادربزرگ مادریم اینا خوشم می‌آد. روستای طرف پدریم طبیعت خیلی قشنگی نداره. از کوه هاش خوشم نمی‌آد. انگار نفرین شده، وقتی تمام روستا های اطرافشون بارون می‌آد اونجا آسمون صاف صافه‌‌:)))من و برادرم. من انقدر گنده نیستم. کاپشن‌م رو لاتی انداختم. حتی با سایه هم نمی‌تونم عکس با کلاس بگیرم.برادرم ازم پرسید دلت می‌خواد چطوری بمیری، گفتم ترور. گفت چرا؟ گفتم آدم های مهم رو ترور می‌کنن، احتمالا مهم بودم که ترورم کردن. --- هرچند که برای ترور شدن لازم نیست آدم مهمی باشی، فقط می‌خواستم داداشم رو قانع کنم. البته بعد ترور حتی اگه مهم نباشی، برای چند روز مهم خواهی شد.دیشب تصمیم گرفتم برای مدتی از تلگرام لاگ اوت کنم. نمی‌دونم در زندگی‌م تاثیری خواهد داشت یا نه. فضای تلگرام آشفته‌م می‌کنه. با اینکه خیلی از کانال ها برام استفاده‌ی مفید داشت. تازه پروفایل دختر های خوشگل هم اتفاقی زیاد می‌دیدم. آدم های خوشگل ناراحتم می‌کنن چون خودم مثل اونا نیستم. یک شب بیدار مونده بودم که درس بخونم، و یهو توی لپ‌تاپ عکس و فیلم‌های بچگی‌م رو آوردم. از دیدن‌شون خوشم می‌آد، ولی باعث احساس خیلی بدی هم در وجودم می‌شه. دلم می‌خواست عکسای بچگیم رو نشون همه بدم و اونام وای وای چه بچه‌ی نازیییی کنن. خودخواهانه‌ست. جدیدا احساس می‌کنم هرچی جلو تر می‌رم عقلم زایل تر می‌شه. روز قبل تعطیل شدن مدرسه، یکی از بچه ها لاک آورده بود و نصف بچه ها ازش گرفتن زدن. منم همینطور. فکر کنم بعد سه‌ سال لاک زدم. چند روز قبل اون، از پریا پرسیدم به نظرت می‌شه؟ گفت می‌شه، اگه بخوایم. چرا نشه؟ به اون می‌شه واقعا نیاز داشتم. اگه می‌گفت نمی‌شه طناب پوسیده‌ام پاره می‌شد.الآن ساعت ۸ ظهر ۱۳ بدره. از ساعت ۷.۳۰ داشتم درباره‌ش می‌نوشتم که باگ خورد و ثبت نشد. اِی *** جدیدا بد دهن شده‌م. تو مدرسه بیشتر. خوشم نمی‌آد از بد دهنی. نمی‌تونم به کاملی قبل بنویسم. خلاصه‌ش اینکه رقصیدیم. عکس گرفتیم. دیروز با داییم آهنگ دلکش خوندم و کاش دایی متولد ۶۷ به بالا بیشتر داشتم. بالاتر گفتم کارم به آتیش نگاه کردنه. خیلی بزرگ و ادایی‌ش کردم، والیبال بازی می‌کردم و به حرف بقیه گوش می‌دادم، اون بین به آتیش هم نگاه می‌کردم. دلم برای فامیلامون تنگ می‌شه. شاید سال بعد فرصت نداشته باشم. شاید بعضی از مسن ها بمیرن. امروز رو دوست داشتم. ازت ممنونم.عتیقه فروشی خاطراتAmadeoMon, 01 Apr 2024 20:02:03 +0330https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/راه-مدرسه-gfwg0p6ass0zاومدم چند جمله از حال و احوالم بگم و برم.روزشمار کنکور شروع شده،دوستم از شدت استرس این روزا یه هفته ست نمیاد مدرسه،اره داره اشتباه میکنه ولی ندیدن و نبودن رو به بودن و حس های بدش ترجیح داده.امروز از صبح اول وقت بارون بود و به موازات اون کل روز حس های خوب تو هوا موج مکزیکی میزدند.وقتی بیدار شدم ساعت ۶:۲۰بود،هوا خاموش و صدای خوردن بارون به پنجره وسوسه ام میکرد پتو رو بکشم بالاتر و بگیرم بخوابم ولی زنگ اول امتحان داشتم و باید میرفتم مدرسه.همچنان که مشغول اتو کردن لباس و شونه کردن مو و جمع کردن کتاب و انجام یه آرایش کم رنگ و پیدا کردن پول نقد واسه تاکسی و پر کردن قمقمه و غر زدن سر مامانم که تغذیه ندارم و عطر زدن و...بودم،با دوستام در فضای مجازی دعا میکردیم چند تا رعد و برق مشتی بزنه بلکه مدرسه تعطیل بشه،ولی خب ما بنده های خوبی نبودیم و دعامون مستجاب نشد:)توجه کردید جدیدا خدا اون بارون جون دار ها رو میزاره واسه روزای تعطیل؟!هعیی رفیق،گذشت اون روزا که صبحه سخت ترین امتحان یهو طوفان میشد،آلودگی هوا به آخرین سطحش می‌رسید و نه تنها مدرسه،کل شهر تعطیل میشد😔تاکسی که اومد،راننده اش همونی بود که فن هایده ست،هر روز صبح من با ایشون به این موسیقی گوشی میدم:...شب ها همه اش به می خونه میرم منسراغه می و پیمونه میرم منتو این می خونه ها خسته دردمبه دنبال دل خودم می گردم...احتمالا اولین مسافرشم و تا میاد دنبال من ضبطش به این اهنگ میرسه.یه راننده دیگه هم هست،خیلیییی باحاله.اقاهه بالای ۶۰ سالشه و بازنشسته نیرو انتظامیه . خیلی شیرین و بامزه ست،هر روز یا به بند باز کفشم،چشم خواب الودم،کتاب تو دستم،سر تو گوشیم،هدفونِ رو گوشم ،صورت گشاده رو یا کسلم و ... گیر میده ، سر حرفو باز میکنه و تا به مقصد برسیم راجب انواع مشکلات ایران و جهان بحث میکنیم.چند وقت پیش بحث کشیده شد به کار کردن خانم ها . معمولا با حسرت از این موضوع حرف میزنه. میگه زن داداش هام دکترن، کلی در آمد دارند و هر کاری دلشون میخواد میکنن...ولی خانم من برای گرفتن چیزای کوچیک هم باید منتظره بمونه سر برج شه، من حقوق بگیرم و ببینم آیا پولی واسه مون میمونه که بهش بدم یا نه...:(خیلی نصیحتم میکنه که درس بخونم،کار کنم:)))از اونجایی که امروز بجز مقنعه ام هیچکدوم از لباسام فرم مدرسه نبود،وقتی رسیدم از دری که پشت به دفتر ناظم هست رفتم سمت کلاسمون. زنگ اول بهداشت داشتیم و کتاب به دست،ایستادم پشت در کلاس و در زدم. به اینکار عادت کردم اخه هر بار در میزنم و بچه ها فکر میکنن معلم اومده و غر میزنن و... من خوشم میاد. یواش درو باز کردم و دیدم وای من،همه مثل بچه آدم نشستن و معلم سر کلاسه😂😂.محض مظلوم نمایی با قدم های آروم و قیافه معصوم و چشمان نگران،رفتم نزدیک معلم که گفت:بالاخره اومدی خانم بیگی؟!ما اینجا دو ساعته منتظر شماییم،مگه شما کنفرانس نداشتی؟!؟منو میگی؟!موهای روی بدنم ریخته بود. گفتم خانم امروز امتحان داشتیم که،کنفرانس؟!گفت یه تک زنگ ازتون کنفرانس میخوام یه تک زنگ امتحان میگیرم.ههه،فکر کردی الان گیریه کنان میرم میشینم کنار؟!عزیزم یه سامورایی هیچوقت باخت نمیده.درس یازده قدری مهیج تر از بقیه درساست،قبلا یبار از روش خونده بودم. با همون دوستم که یه هفته ست مدرسه رو می‌پیچونه و نمیاد،قرار بود این درسو کنفرانس بدیم.اون یه پاورپوینت خیلی خفن براش درست کرده بود که خب اصلا دیگه قرار نیست به دردمون بخوره.رفتم جلوی کلاس ایستادم.چند ضربه به تابلو زدم تا آروم بشن. شاید نقطه قوتی در من ،که من و دوستام امسال بهش پی بردیم این هست که رو به روی جمع استرس نمیگیرم و میتونم اجرای شبه مسلطی داشته باشم ولو اینکه مسلط نباشم.این که تونستم با دل و جرعت برم وایسم اون وسط بخاطر تجربه های موفق قبلیم بود. و این یعنی اعتماد به نفس اکتسابی،درست نیست؟!اتفاقااااا دفعه قبل هم با همین دوستم که امروز نیومد کنفرانس داشتم که اتفاقاااا دفعه قبلی هم نیومد و کل درس رو من کنفرانس دادم و استعدادم ظهور کرد و مورد تشویق قرار گرفتم.از رو پاراگراف ها با صدای بلند و رسا میخوندم،کلمات رو با احساسات متعلق به خودشون ادا میکردم ،بعدش راجب چیزی که خوندم توضیح میدادم و مثال میزدم.نمیدونم معلم چند نمره رو بهم میده،ولی خب بیاید دعا کنیم از اینکه واسه کنفرانس آماده نبودم و پاور نداشتم بگذره و نمره کامل رو بده.(زیاد نوشتم حال دارید ادامه بدم؟!این نوشته ها جاش اینجا نیست ولی خب شرمنده روی قشنگتون)قسمت دل انگیزه قصه ی امروز اونجاست که امتحان رو معلم گروهی گرفت😁😃من کامل نخونده بودمش،میخواستم سر کلاس بخونم😂😂😂.۵ نفر داشتیم با مشورت هم می‌نوشتیم ولی امید نداریم کامل شیم🤣🤣🤣🤣🤣قربونش برم خودش میدونه چه سوالایی داده بود.زنگ که خورد کل مدرسه ریخت تو حیاط،بارون بود اخه:)روزایی که همون دوست همیشه غایبم زهرا نیست،مدرسه هر چقدر هم شاد و پر سر و صدا باشه،واسه من مسکوت و غریبه ست. من خودم ادم ساکت و نسبتا درونگرایی هستم،اما از معاشرت با ادمای پر انرژی لذت میبرم و در کمال تعجب ادمای پر انرژی و برون‌گرا جذبم میشن!این زری خانم ما هم بمب انرژیه،وقتی هست همه ی جزئیات دنیا خنده دار و بامزه میشه.به شدت مهربون و خوش ذاته،دست و دلباز و بی کینه ست،دوست داره زرنگ و قالتاق جلوه کنه اما متاسفانه ساده دل و بی شیله پیله ست😂😂.وقتی نیست کسی انتظار اینو نداره که من با کس دیگه ای بچرخم و این تصورشون دامن می زنه به تنهایی من،در نبود اون.خلاصه که تو همون نم نم بارون،وایسادم تو صف بوفه و ساندویچ کالباس گرفتم. گرون میفروشه ولی خوش مزه ست. گفتم ساندویچ یاد ساندویچ خوردنه زری افتادم😂هیچکیو هنوز تو دنیا پیدا نکردم که بتونه یه خوراکی رو اندازه این بچه خوشمزه و با اشتها بخوره.اگه از جمله ی" باید معلم زبان شی " زنگ زبان و زنگ تفریح بعد اون که بچه ها میخواستن از مدرسه فرار کنن و زنگ بعدش که از تو نماز خونه جمعشون کردن اوردن سر کلاس و فال عجیب غریبی که فری برام گرفت و اسم فامیل بازی کردنمون فاکتور بگیرم،می‌رسیم به مرحله اخر،یعنی برگشتن از مدرسه.باز با ده بیست چهل ادامسی،تمبکتو بردار و برو عروسی،عره مره دختر پادشاه خره و ... تصمیم بر این شد که پیاده برگردم. تو راه زنگ زدم به زهرا و قول گرفتم شنبه بیاد مدرسه.من تو راهنمایی سه تا مدرسه عوض کردم. دوتاشون کنار هم و تو راهم هستند. امروز بعد مدت ها رفتم تو مدرسه ای که دو ماه از کلاس هفتم رو توش گذروندم. جلوی در وردیش یه خانمی اونجا ایستاده بود که میدونستم از کادر آموزشیه ولی اسمش یادم نمی اومد. فکر کردم معلم مطالعات اجتماعیم تو همین مدرسه در۶ سال پیش بوده که با یه لبخند گنده از کنارش گذشتم و سلام ندادم.اما به مخیله ام نمی‌رسید که منو یادش بیاد و اون سلام بده.گفت خیلی آشنایی اینجا چیکار میکنی گفتم این مدرسه ها مدرسه های راهنماییم هستند،اومدم تجدید خاطره.فهمیدم ایشون معلم پرورشیم تو مدرسه سوم بوده،تو کلاس هشتم . اینکه منی که همیشه خدا در حال بدو بدو واسه معلم پرورشی ها بوده ام چطور این ادمو فراموش کرده ام،نشون میده حافظه ام به درد لای جرز دیوار میخوره:)))ولی اون معلم منو یادش بود://////رفتم تو حیاطش چرخی زدم،از جمله زوار در رفته و قدمی ترین مدرسه های این شهره😂 و هر چند سال یبار از حالت مدرسه خارج میشه ولی چون دانش آموز زیاده دوباره مدرسه میشه.با این حال خاطره های خوبی ازش دارم:))))تو این مدرسه برای اولین بار فهمیدم دوست پسر به چی میگن🤣🤣🤣🤣تو مدرسه بغلیش فهمیدم رل یعنی چی🤣🤣🤣🤣🤣اینا من معصوم و سر به زیر رو چه ها که نکردن:)و در اخر،از همون آقاهه که دفعه قبل هم تو بارون ازش چیپس خریدم و دفعه قبل ترش بازم تو بارون ازش تخمه خریدم،باز چیپس خریدم.اون سری که اضافه پولم میشد ۵ هزار تومان،بهم یه پنجی خیلی زشت و پاره داد. پولو گرفتم، چند قدم از مغازه دور شدم ولی برگشتم داخل و گفتم: آقا میشه یه پول قشنگ تر بهم بدی؟!😂😂اره یه پول قشنگ تر بهم داد اما حضار حاضر در جمع همه باهم بهم خندیدن که مهم نیست😂.و بالاخره رسیدم.+دیشب خواب دیدم رفتم یه جای خیلی خشگل که خیلییی شیب داره و نمیشه اونجا به راحتی حرکت کرد.صبح که بیدار شدم این عکسو دیدم و فهمیدم دقیقا جایی که رفتم همین عکسه بود.عتیقه فروشی خاطراتarezo mohseniThu, 29 Feb 2024 10:11:29 +0330https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/روز-نهم-چالش-۲۱-byzaysn9cbocحقیقتش اول که اینجا شروع کردم به نوشتن فکر نمی‌کردم کسی جز ساحل بخونه. اما حالا هر روز تعدادی لایک و کامنت می‌گیرم و متوجه شدم که دوستانی هستن که دنبال می‌کنن. خواستم از همین تریبون تشکر کنم از حضورشون.خب روزم نهم هم با کیفیت قابل قبولی به اتمام رسید و یه جورایی به عدد ۹ که فکر کردم جا خوردم. خوب جلو اومدم تا این لحظه. از توانای‌هام و بدنم راضی‌تر از یک ماه پیشم. مثلا یک ماه قبل آخرای تمرین کم میوردم اما الان بهتر شدم. چند تا حرکت بود که به سختی نصفشو می‌زدم اما حالا کامل و راحت‌تر شدن برام. خلاصه که حالم با خودم خوبه اگه زمونه اجازه بده.میان‌وعده عکس از صبونه ندارم ولی این میان‌وعده صبحمه. ناهار ناهار هستن که خیلی سریع و بی‌دردسر آماده شد. سینه مرغ رو یکم ادویه و نمک زدم و انداختم تو تابه داغ و درش رو گذاشتم. روغن قدی که کف تابه چرب شه نه بیشتر. ذرت هم‌ من کنسرو نمی‌خرم. چون گرونه. از همین تازه‌هاش می‌گیرم می‌پزم دون می‌کنم. این لیموهام که ریخت کامکوات هست خیلی آبدارن. بعد از ناهار کتابمو خوندم. فلسفه ملال، فک کنم با همه سختیش دارم یه چیزایی می‌فهمم ازش. بعدم رفتم پیاده‌روی که خیلی سرد بود. تند تند راه می‌رفتم که گرم بشم. بیرون که بودم یه کاری هم داشتم که فکر نمی‌کردم زیاد طول بکشه برا همین هیچی خوراکی نبرده بودم. ولی خب کارم طول کشید و منم گشنم شد. هی فک کردم چی بخورم کالری مازاد نگیرم. رفتم یه بسته مغز تخمه کدو و یه بسته هم بادوم‌زمینی گرفتم و از هر کدوم یکم خوردم. انتخابامونن در این مواقع مهمن.شام و اختتامیه هم سوپ جو ساده بود. داغ و تند و مناسب برای آدم یخ زده‌ی از پیاده‌روی برگشته.خیلی وقته که سبد خریدم متفاوت از گذشته شده. برای داشتن تغذیه سالم اول باید خرید اصولی و صحیح رو بلد شد. اگه تو خونه مواد مضر نباشه، خب قاعدتا مصرف هم نمی‌شه. حالا هر چند وقت یه بارم چیت می‌کنیم که ولع نگیردمون. واقعا اگه حوصله و زمان بهم اجازه بده یه مثنوی هفتاد من باید بنویسم از روند رژیم‌هایی که تا حالا داشتم. ولی در حال حاضر فقط می‌خوام تأکید کنم رژیم نخوردن نیست، صحیح خوردنه.راستی محلمون از این پارک خوشگلا داره که جاهای مختلف ایران رو توش ساختن.روز نهم با موفقیت و امتیاز ۹۰ تیک خورد.✅️🥳خب دیگه شبتون قشنگ🌙عتیقه فروشی خاطراتسبا بابائیMon, 22 Jan 2024 00:44:20 +0330https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/امروز-تولدمه-اما-من-هر-سال-می-میرم-eoigfuutfscdمتولد ۲۳ آذر ۱۳۷۷ امروز ۲۵ سال رو تمام کردم همیشه از زمانی که به خاطر دارم روز تولدم یه کابوسی بوده شبیه روزای دیگه با دعواهای پدر و مادر عزیزم، با نق نق‌هاشون از بی پولی و بدبختی، با گریه، اندوه، ترس و هر حس بد و ناامنی که توی دلم داشتم هیچوقت روزای تولدم خوشحال نبودم اما توی دو سال گذشته خصوصا از زمانی که "آقای ایکس" بهم گفت دیگه اون دختر کوچولویی که دوسش داشته نیستم و پیر شدم عجیب دلم می‌گیره روزهایی که تولدم هست، انگار یه قفسه سنگین روی سینه‌ام می‌شینه و آرزو می‌کنم کاش بمیرم!!!بخش روزمرگی امروز:امروز ساعت ۸ صبح بیدار شدم از معدود روزهایی هست که من صبح بیدار میشم اما از همون صبح پدر و مادرم هیچ کاری به جز نشستن کنار چراغ نفتی نداشتن، از صبح چیزی برای خوردن نداریم، پدری که ننگم میاد اسمش رو پدر بذارم شکم خودشو با یه کیک کلوچه‌ای سیر کرد و مادرمم کلوچه خرمایی خورد و من هم هیچی!! تا اینکه ساعت ۲ از شدت گرسنگی یه دونه نودل پیدا کردم و همون رو توی آب ۱۰ دقیقه گذاشتم خیس بکشه و خوردم و تا الان که ساعت ۸:۴۰ دقیقه شب هست هیچ کدومشون حتی به زبون هم نیاوردن حتی یه تبریک خشک و خالی هم نگفتن!! بابام یه بچه داهاتیه درست مثل من و خیلی‌های دیگه، آره بچه داهاتی بودن چیز بدی نیست اما ویژگی‌های بدی با خودش داره، خصلت هایی که از کودکی و نوجوونی تو وجود آدم شکل می‌گیره و توی بزرگسالی و پیری تغییرش غیرممکن میشه مثلا بابام عادت داره دو ماه یکبار دوش بگیره!! مشخصا تو کودکی جایی بودن که دسترسی به آب نداشتن (عشایر بودن) و برای همین هم نمی‌تونستن هر روز خدا دوش بگیرن و این خصلت الان هم باهاش موندگار شده امروز بعد از دو ماه فقط رفت سرش رو شست و حاضر نشد بدنش رو با آب بشوره البته یکی از دلایلش می‌تونه این باشه که ما آب گرم درست حسابی نداریم و برای آب گرم باید از ۲ ساعت قبل آب‌گرمکن رو روشن بذاریم و اونم با محدودیت انجام میشه چون گاز کشی نداریم و سهمیه گاز فقط ۴ تا کپسول در ماه هست، فکر کنم دیگه مشخصه چقدر بدبختیم😂مادرمم که نور علی نور هست!!! هرکاری رو می‌خواد انجام بده اونقدر نق نق می‌کنه که آدم از زندگیش سیر میشه، امروز از خواب بیدار شده ظرف‌هایی که توی ظرف شویی بودن رو شسته و کل مدت شستشو با خودش غر میزده، بعدش رفته یه جارویی به حیاط کشیده و هر بار با جارو دستی خم میشد حیاط رو جارو بزنه خدا رو صدا میزد برامون به این صورت که میگه "خدایا تو قضاوت کن!" "خدایا تو راضی نشو به این وضع" و کلی نق نق دیگه انگار ما با شلاق مجبورش کردیم کار خونه انجام بده در حالی که پدر من یه بچه داهاتیه که شیش ماه یه بار خودشو میشوره و مادرم یه زن به شدت وسواسی که روزی ۳ بار لباس‌هاش رو عوض می‌کنه و هر روز صد بار ظرفشویی و اجاق گاز و صد جای دیگه رو تمیز می‌کنه، بعد از تمام اینها نشسته کنار چراغ و زنگ زده به دوستش و بلند بلند طوری که مطمئن باشه من می‌شنوم به دوستش میگه "فلانی یک و نیم میلیون از حسابم گم شده یادم نمیاد چیکارش کردم ۱۰ میلیون به فلانی بدهکارم و ۳ میلیون به بیساری و کلی قرض و قوله دارم" هر آدم عاقلی می‌دونه شنیدن همین ها کافیه که دیگه روت نشه هیچی بخوای!!گفتن اینها توی این مطلب الزامی نبود اما برای درک یک زندگی باید بخشی از روزمرگی‌های اون زندگی باشی تا بفهمی چطور عادت‌های بد و اخلاق‌های نامناسب مثل ترک های کوچیکی هستن که زمینه ساز شکاف‌های بزرگ میشن، روح من از همین رفتار‌های کوچیک شروع به ترک خوردن کرد تا به این سطح از فروپاشی رسیدم!!شاید بیشتر از اونها از خودم تعجب می‌کنم اینکه چطور هرچی سنم بیشتر میشه این چیزها بیشتر واسم عقده میشه!! ده سال پیش وقتی ۱۵ سالم بود اصلا برام مهم نبود تولدم و حتی از جشن گرفتن بیزار بودم اینکه مثل بقیه محتاج توجه و جشن گرفتن نیستم رو یه جور غرور و افتخار می‌دونستم در حقیقت توی ذهنم انسان‌های دیگه رو موجودات بدبخت و حقیری می‌دیدم که دائما محتاج توجه و تبریک گفتن و جشن گرفتن هستن اما من مثل اونها نیستم!! گاهی هم اگر روی دلم حسرت میشد به خودم قول می‌دادم که وقتی بزرگ شدم اونقدر پولدار میشم که خودم برای خودم تولد بگیرم ولی الان ... یه خرس گنده شدم که هر روز به جای بزرگتر شدن بچه تر میشه!!! از پدر و مادرم متنفر شدم در حالی که تا همین ۵ سال پیش جونمم براشون می‌دادم ولی الان طوری شده که اگه زنده زنده جلوم بسوزن برام پشیزی ارزش ندارن ازشون متنفرم بیزارم حتی چندشم میشه، دلم می‌خواد گم بشن برن یه جایی که نبینمشون اما حتی برای ثانیه‌ای منو تنها نمی‌ذارن، اسمش رو می‌ذارن دوست داشتن زیادی!! من بهش میگم "جنون" کاش بمیرن ... کاش من بمیرم حداقل!! خسته شدم از دستشون، دختر بی پدر مادری هستم که پدر مادرش زنده‌ان و هیچکس باور نمی‌کنه این آدم هیچکس رو توی این دنیا نداره(:حقیقتا حتی الان هم خیلی آدم احساساتی نیستم یعنی می‌تونستم احساساتی نباشم مطلقا محتاج این نیستم که حتما پدر و مادر برام تولد می‌گرفتن مثلا اگر می‌تونستم خودم برای خودم تولد می‌گرفتم یکی از همین کیک‌هایی که عکسشون رو پست کردم می‌دادم برام بسازن و می‌رفتم با چند تا دوست توی کافه می‌نشستم و عکس و بادکنک و جشن و به ریش این ننه بابا هم می‌خندیدم اما مشکل اینجاست که حتی پول اینم ندارم!!! به طور معمول پول تو جیبی ماهیانه من ۳۰۰ هزار تومن هست و حقوق کارگری ماهیانه بنده ۱/۵ میلیون که نیمی از اون صرف مخارج رفت و آمد به محل کار میشه (: اگر بخوایم حساب کنیم یه اجاره میز توی کافه بسته به نفرات بین ۳۰۰ تا ۴۰۰ تومن در حداقل ترین حالت میشه، هزینه کیک هم حداقل ۳۰۰ تومن در میاد، اگر بادکنک‌آرایی و گل‌آرایی و همه این بیلبیلک‌ها رو حذف کنیم با چند تا شمع و بادکنک ساده که خودم بخوام بگیرم حداقل ۱ تا ۱/۵ میلیون هزینه داره برام و من اونقدر پول ندارم که بخوام از این ولخرجی‌ها کنم ...(:خیلی پیر برای آقای ایکساما شاید همه اینها رو می‌تونستم تحمل کنم اگر ... اگر فقط به چشم اون آدمی که برام مهم بود میومدم!!! درسته "آقای ایکس"آقای ایکس دوست نداره اسمش رو به زبون بیارم، حتی دوست نداره با من حرف بزنه، اون از من متنفره من براش مثل یه ورژن قدیمی از چیزی هستم که می‌خواست یه زمانی داشته باشه!!! گویا دوست داشته با یه دختر ۱۸ ساله ریزه میزه باشه دوست داشته یه ارباب باشه!! خودمم دقیق نمی‌فهمم و حقیقتا سعی می‌کنم زیاد نفهمم چون آقای ایکس منو می‌ترسونه، اما با وجود ترس ... این حس عجیب توی دلم هنوز بعد از ۶ سال از بین نرفته بهش چی میگن؟ عشق؟؟ نمی‌دونم فقط از وقتی بهم گفته من یه دختر سن بالا شدم و دیگه اون دختر کوچولویی که دوسش داشته نیستم انگار هر سال برای من مثل زهر می‌گذره، روزها و ثانیه‌ها مثل عذاب شدن، کاش می‌تونستم زمان رو متوقف کنم کاش می‌تونستم اونی باشم که آقای ایکس می‌خواد، این حجم از سستی و بی هویتی خودم رو درک نمی‌کنم، دختر سرسختی که هیچ مردی از پسش برنمیاد و بیشتر از ۵۰ تا مخاطب آقا توی گوشیش هست و هرگز حتی جلوی یکیشون کم نیاورده چطور می‌تونه جلوی آقای ایکس اینقدر ضعیف و حقیر باشه؟ چطور می‌تونه روی خودش عیب بذاره؟ یه دختر بااعتماد به نفس هیچوقت اینکارو نمی‌کنه!!! اما من ... لعنت به شب تولدم لعنت به شبی که دنیا اومدمکاش آقای ایکس پیام بده اونوقت شاید امشب آسونتر بگذره نه؟؟پ.ن: خیلی خوبه که من هیچ مخاطبی ندارم برخلاف تلگرام یا اینستاگرام که همیشه دنبال جلب توجه و دیده شدن بودم اینجا بی‌نهایت خوشحالم از اینکه نوشته‌هام خونده نمیشه دلم می‌خواد هیچکس ضعف‌هامو نبینه فقط حرفای دلم رو جایی برای آیندگان بزنم!!!پست شماره ۳۴ / ۱۳۴۲ کلمهتاریخ ۲۳ آذر ۱۴۰۲سایت ویرگولعتیقه فروشی خاطراتزهره ترقوئی | Zohreh TarghoeiThu, 14 Dec 2023 22:05:24 +0330https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/روزمرگی-1-1402910-vf3cbwxqowv3هعی!یک هفته مانده تا امتحانات مستمر آذر ماه و بعدش امتحانات ترم اول ! مسلمه که عملا هیچ کاری نگردم و متوجه شدم هر چقدر به امتحانات نزدیکتر میشم ، بیشتر انجام کارهایی که هیچ ربطی به امتحان نداره ، برام لذت بخش تر میشه........خیلی عجیبه نه؟ بگذریم ؛ حالا نمیخوام بهتون استرس بدم.این اولین روزمرگیه منه ؛ نمیدونم شایدم آخریش باشه!!! نمی دونم چرا اما جدیدا زیادی رو مود نیستم و احساس افسردگی میکنم ، شما بگید چیکار کنم؟؟؟ شایدم به خاطر اینه که دارم اینارو تو شب براتون مینویسم یا بخاطر فشار زیادیه که رومه !اما باید اعتراف کنم که من عاشق اینجام ، عاشق همه شماها و نوشتن براتون ، میدونید ؛ در دنیای من نوشتن بعد از موسیقی لذت بخش ترین کار جهانه.دوست داشتم تک تکتون رو ببنم و بشناسمتون ، پس براتون یه نشونه میزارم که اگه گذرتون اونجا افتاد یا محل زندگیتون اونجا بود ؛ بتونید منو بشناسید و ارتباطی نزدیک داشته باشیم.امسال من در شهریار "شهرستان نسبتا کوچیکی در تهران" زندگی میکنم. نمی دونم از شانس خوبم یا شانس بدم اما قراره سال بعد رشت (شمال) زندگی کنم. نشونه ای که براتون میزارم اینه:من همیشه موهام آزاده و با روبان کلفت و بنفشی که روش گلدوزی های بابونه داره ، دوخته شده ، پس پیدا کردنم کار چندان مشکلی نیست.امیدوارم تک تکتون رو از نزدیک ببینم و باهاتون آشنا بشم. راستی ! شما نویسنده ها ، ایده ای راجع به شروع تاثیر گذار برای رمان "دختری با آرزوهای نهنگی" دارید؟ عتیقه فروشی خاطرات~گربه فروشی خانم لوبیا~Fri, 01 Dec 2023 19:45:31 +0330https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/تُک-سبیل-هایم-فدای-عکس-ملی-auvlu7xenzhbتصویر کارت ملیچندهفته‌ای است که کارت ملی‌ام گم‌وگور شده. رفته بودم داروخانه، دارو بگیرم که بعدش گم شد. با داروخانه تماس گرفتم، گفتند کارت ملی ندیده‌اند.دیروز یک کار بانکی مهم داشتم، هرچه اصرار کردم کارمند بانک ملت قبول نکرد با شناسنامه، کارت پایان خدمت یا گواهینامه احراز هویتم کند. گفت: «فقط و فقط کارت ملی.» بعد سرش را جلوتر آورد و خیلی شمرده گفت: «ما که نمی‌تونیم خلاف قانون عمل کنیم، می‌تونیم؟»اگر جوابش را می‌دادم، بد می‌شد. ممکن بود دست به یقه بشویم. چندسال پیش، این روش را تجربه کرده بودم. بعد از اینکه با کارمند بانک مسکن شهر ری مشاجره کردم، رییس بانک که بیشتر شبیه به «محمدعلی کِلِی» بود تا ریاست محترم بانک، دادزنان از پشت میزش بیرون آمد و جلوی تمام مشتری‌ها یک چک سنگین خواباند زیر گوشم. فرم برداشت وجه را که پُر کرده بودم پرت کردم زمین و از بانک زدم بیرون. رفتم آن‌طرف خیابان، داخل ماشینم نشستم و سرم را گذاشتم روی فرمان. کسی چندبار زد به شیشه. سر بلند کردم دیدم محمدعلی کِلی کت و شلوارپوش است. شیشه را پایین کشیدم. گفت: «تو رو جان عزیزت گزارش نده.»فرمی که انداخته بودم کف بانک دستش بود. گفت: «امضا بزن برات پول بگیرم.»هیچی نگفتم. فقط زیر فرم امضا زدم. محمدعلی کلیِ بانک مسکن شعبه‌ی میدان نماز شهر ری رفت و چنددقیقه بعد با چنددسته پول نقد برگشت. پول‌ها را گذاشت روی داشبورد و گفت: «چرا یکی‌به‌دو کردی برادر من؟ کارمند من فقط پایبند قانون بود.»باز هم حرف نزدم. فقط دستم را دراز کردم و دست دادیم. وسط بلوار که رسید بلند گفت: «اصلاً این‌دفعه کار داشتی مستقیم بیا پیش خودم.»دیروز بهتر دیدم سکوت کنم و از بانک ملت هم بزنم بیرون.هفته‌ی پیش برای درخواست کارت ملی المثنی رفته بودم دفتر پلیس به اضافه‌ی ده، گفتند باید بروی دفتر پیشخوان. رفتم دفتر پیشخوان، گفتند باید بروی یک دفتر پیشخوان منتخب. رفتم یک دفتر پیشخوان منتخب. خانم محترمی که پیش باجه نشسته بود گفت: «سایت درخواست المثنی کارت ملی تا اطلاع ثانوی قطع شده.»گفتم: «به نظر شما کی وصل می‌شه؟»گفت: «شاید یه ساعت دیگه، شاید یه هفته‌ی دیگه.»گفتم: «شما می‌فرمایید من چیکار کنم؟»گفت: «شناسنامه‌ات رو بذار این‌جا، یه شماره تماس هم بهم بده که بهت زنگ بزنم.»شناسنامه‌ام را سفت چسبیدم و گفتم: «نه خانم، این هم گم میشه. شماره‌م رو بنویسید.»شماره را نوشت و گفت: «به محض اینکه سایت باز بشه تماس می‌گیرم.»که یک هفته گذشت و از تماس خبری نشد، تا دیروز که دوباره کارم گیر بانک افتاد و کارمندانی که به هیچ قیمت حاضر نبودند از قانون تخطی کنند.امروز صبح اول‌وقت رفتم به همان پیشخوان منتخب. خانم محترم پشت باجه گفت سایت باز شده. شناسنامه را که از سوراخ زیر شیشه رد کردم، نگاهی به صورتم انداخت و گفت: «تو که سبیل داری!»گفتم: «جدید نیست. قبلاً هم داشتم.»گفت: «اگه با این سبیل عکس بگیرم، عکست تایید نمیشه و مجبوری دوباره برگردی.»گفتم: «اگه سبیلم رو بزنم که عکس روی کارت ملی، عکس واقعی من نمیشه.»گفت: «همه رو نیاز نیست بزنی. فقط باید جوری بزنی که لب بالایی معلوم باشه.»دیدم چاره‌ای نیست و بحث هم اگر بکنم ممکن است یک محمدعلی کِلی هم در دفتر پیشخوان باشد. برگشتم به خانه. معصومه از صدای باز شدن در از ترس بیدار شد، گفت: «چی شده؟»داخل کشوی دراور از لوازم آرایشش قیچی کوچک را بیرون کشیدم و گفتم: «باید سبیلم رو بزنم.»دیدم دارد با تعجب نگاهم می‌کند. شاید فکر کرده بود اول‌صبحی خُل شده‌ام. بعد دوباره خوابش برد. جلوی آینه‌ی حمام آن‌قدر تُک سبیلم را زدم که لب بالایی معلوم بشود. بعد گفتم کمی بیشتر هم بزنم که با قاطعیت احراز بشوم و دوباره‌کاری نشود. باز قیچی کردم. دقیق نگاه کردم به آینه. لب‌هایم درست شبیه به کون مرغ شده بود. آمدم درون آسانسور و جوری که لب بالایی معلوم باشد عکس گرفتم و گفتم: «بی‌خیال. تُک سبیل‌هایم فدای عکس ملی.»اسماعیل سالاریبیست و هفتم آبان‌ماه هزار و چهارصد و دوعتیقه فروشی خاطراتsmaeil.salarySat, 18 Nov 2023 13:25:35 +0330https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/من-و-بچه-های-کلاس-پشتتیم-ih3hiv3cuslqاز لحاظ روحی خیلی داغون‌ترم. می‌دونم این حرف‌ها تکراری شده؛ همونقدر که برای شما تکراری شده، برای من بیشتر. زیاد می‌خوابم جدیداً. خوابم نمیاد، فقط می‌خوام از بیدار موندن و انجام دادن کارهام فرار کنم. بیدار موندن چیزی جز عذاب کشیدن نیست برای من. الان هرچقدر هم کسی محکم بغلم کنه با خودمم و دلتنگی‌هام. از خودم بدم میاد. دو سه سال پیش که تازه شروع کرده بودم به نوشتم چیزی رو جز نوشتن بالاتر نمی‌دونستم. الان هم شاید همینجوری باشه، ولی دیگه خیلی واسم مهم نیست بنویسم یا نه. خیلی ایده داشتم؛ الان هم دارم، ولی خب حال کار اضافی ندارم. همینجوریش قسطی زندگی می‌کنم، چه برسه به اینکه بنویسم. لازمه نوشتنْ زندگی کردنه. مُرده‌ها فقط دلیل نوشتنِ زنده‌هان.هنوز بعضی وقت‌ها وسط کلاس‌ها برگه درمیارم چرت و پرت‌هام رو می‌نویسم.می‌دونی، خیلی ضایع‌ست ادبیات رو با نمر‌ه‌ی ۱۸.۵ نفر اول پایه بشی، ولی فیزیک و حسابانت زیر ۱۵ باشه. نمی‌دونم چی داره اشتباه جلو می‌ره. عین چاهیه که گرفته و هی دستمال داره می‌ره تو سوراخ. اونقدر که با فنر و این داستان‌ها هم درست نشه. (معلومه چاه دستشویی‌مون تازه گرفته؟)صداقت برام سخته. به‌خصوص وقتی که نمی‌دونم چه تصویری ازم تو ذهنتون دارید. من خودم تصویری ندارم. ما رو شب‌ها می‌بینی، چون که ستاره‌ایم لاشیشک، فدایی و قافاین رو زیاد می‌گم تو کلاس. کناره‌ی پل هوایی نزدیک مدرسه‌ی نهمم، روش یه شماره بود که بچه‌ها می‌گفتن مال یه فاحشهه‌ست. گویا خیلی مسن هم بود. چه بدونم، شاید مال اینا بود که پایان‌نامه می‌نویسن. دوشنبه، ۱۵ آبانعصبانی‌ام. انقدر می‌خوام مواد بکشم که وقتی رو پشت دستم تیغ می‌کشم از رگ‌هام خشخاش‌های نیکوتین بپاچه بیرون. شبی که خدا منو خلق کرد مثل اینکه یکمی بد بوده کوکش. اگه فاز بد می‌دم ببخشید. فکر کنم قبلاً گفته بودم رو سنگ قبرم یه چند کلمه‌ی امیدوارانه بنویسن (شعره یادمه هنوز)، ولی نمی‌دونم. نمی‌خوام چیزی بنویسن. همه چیز معلومه. کی‌ها دل‌های رنگی دارن اما واسه بقیه مثل ته‌سیگارن؟دیوونه ۲، رضا پیشرومن واسه خودم مثل ته‌سیگارم. خوشم نمیاد حرف‌های کلیشه‌ای بزنم. نمی‌دونم. آدم‌های کمی نیستن که باعث شدن بند نافم به این دنیا وصل باشه. من بعضی وقت‌ها خیلی افسرده‌م؛ خیلی ناامیدم. عجیبه.امروز زنگ ورزش بازی اول ما بودیم. یه‌ تریلی جلوم بود (کنار خط طولی وسط زمین) یه کشویی بهش لایی زدم، بعدی رو رد کردم، سمت تیر موافق یه شوت زدم گل شد. خوشحالی دیبالا رو رفتم. هفته پیش خوشحالی سیگار کشیدن رفتم (ادای سیگار کشیدن درآوردم، بعد طوری که انگار سیگار دستمه انداختمش زمین، نوک پام رو بالا آوردم رو سیگار کشیدم که مثلاً خاموشش کنم) و معلم ورزشمون گفت: "کی خوشحالی کرد؟" بعد کسی حرف نزد. من و بچه‌های تیم خودمون هم می‌گفتیم: "کی گل زد؟" بعد یکی بهش گفت من بودم. صدام زد رفتم، گفتم: ـــ بله استاد؟ـــ تو خوشحالی گل کردی؟ـــ بلهـــ [یه دست به خط ریشش که ریش نداشت کشید گفت:] ریش‌هات رو با موزر بزن دراومده.خیلی باحال بود. انتظار داشتم مثلاً بگه بدآموزی داره و اینا. خنده‌م گرفته بود.هفته پیش یه گل زیرطاق ناموسی هم زدم. خیلی سنگین و بالا زدم. خودم انتظار نداشتم گل شه؛ یکم وایستادم دیدم تور تکون خورده و کسی تکون نمی‌خوره فهمیدم گله. این هفته فقط همون گلی که گفتم رو زدم، ولی خیلی خوب بازی کردم. نسبت به هفته‌های پیش یه چیز فضایی می‌دوییدم. چندتا موقعیت خوب هم داشتم که جایی زدم که دروازه‌بان بود. فکر می‌کنم که وقتی خوشحالی گل می‌کنم، دلم میاد بمیرم و دیگه خوشحالی گل نکنم؟ دیدم نه. ولی کل زندگی که فوتبال نیست. فوتبال زیرمجموعه‌ی زندگیه. چهارشنبه، ۱۷ آباندیروز سالگرد تولد آلبر کامو بود. کسی که هم سیگار می‌کشید، هم می‌رقصید، ولی معنای زندگی رو ازت می‌گیره. که بزرگترین لطف رو در حق انسان می‌کنه با این کارش. وقتی فقدان یه چیزی رو حس کنی، بیشتر سعی می‌کنی بدست بیاریش: زندگی. راجع به آلبر کامو زیاد تو دفترم نوشتم. وایستادم همه‌ش جمع شه یه چندتا نوشته بذارم اینجا. عکس پایین برای کلاس نهمه (دو سه سال پیش). نقاشی روی شیشه‌.پشتش هم کتاب شیمیهآندره موروا درباره آلبر کامو می‌گه:نه مسیحی بود، نه مارکسیست و نه هیچ چیز دیگر؛ «آلبر کامو» بود، فرزند خورشید و فقر و مرگ.آیا روشنفکر بود؟ آری، اگر روشنفکر کسی باشد که خود را قسمت می‌کند، از زندگی لذت می‌برد و زندگی کردن خود را می‌نگرد، روشنفکر بود.هنرمند بود؟ قطعاً، هرچند که خودش در آن شک دارد. در بیست و سه سالگی دستخوش این احساس صریح است که «دیگر در هنر کاری برای انجام دادن نیست. فقط عمل می‌ماند و اجرا»در یادداشت‌هایش مصرعی از گوته را می‌نویسد: «عمل همه چیز است؛ اما شهرت و افتخار هیچ نیست.»خط اولش برای من جالب‌تره. چقدر هم دقیقه: فرزند خورشید و فقر و مرگ. هنوز اون جمله‌ش یادمه که می‌گه: "من دل‌مشغولی‌های مسیحی دارم، اما سرشتم پاگانی است."یکشنبه، ۲۱ آبانامروز یازده سال از منتشر شدن "عدل" فدایی می‌گذره. سال پیش وقتی مدرسه برای کلاس‌های نکته و تست تا پنج نگه‌مون می‌داشت، طرف‌های شیش که می‌رسیدم خونه، می‌رفتم تو ساندکلود آلبوم رو گوش می‌دادم. با لیریک دنبال می‌کردم و آرایه‌هاش رو بررسی (کلمه‌ی مغرورانه‌ای، ولی دیگه چیزی پیدا نکردم) می‌کردم. اولین‌بار هم که با این آلبوم آشنا شدم، سال پیش موقعی بود که داشتیم از روستامون برمی‌گشتیم و مامان بابام رفتن گوشت بگیرن و منم چون حوصله‌م سر رفته بود رفتم تو فایل مینیجر گوشیم. قبلاً تنظیمات تلگرامم طوری بود که هر ویدئو و عکسی که میومد رو دانلود می‌کرد. یه کلیپ پیدا کردم که آخر "سرزمین مادری" رو تحلیل می‌کرد. اونجا که می‌گه: "وطن فقط یه حسه، یه اسمه تو قصه..." تا آخرش که همه‌ی حرف‌هاش رو به‌هم چسبوند شد "الله" وسط پرچم ایران. این آلبوم وقتی برای فروش رفت، پولی که واریز می‌کردید (۱۰ تومن) مستقیماً تو حساب موسسه محک می‌رفت. فدایی تو اینتروی "زندگی" خطاب به مهدیار می‌گه: "این بیته عینهو خودته‌ها؛ اصلاً مشخص نیست آقائه، جانیه، سه چهارمه، چهار چهارمه، یا چی..."کاور آلبومزندگی رو خوب بکن، زندگی لاشیهزندگی، فداییقصدم ارشاد نیست، حقیقت میزبان توئهسرزمین مادری، فدایی(این تیکه‌ی بالا رو تو یه نوشته‌م که اسمش بود "افکار ناجی" نوشته بودم. اسمش هم از یکی از آهنگ‌های فدایی برداشتم: "ناجی". اون متنم رو پاک کردم؛ آخرین جمله‌ش هم یه واج‌آرایی داشت، خودم خیلی باهاش حال کردم نسبت به بقیه جاهاش.)باور کن نمی‌دونم کافر سنگ می‌شهیا دل مثل واژن خالی باشه تنگ می‌شهنمی‌دونم، فداییاینجا جمعه تهش یکشنبه‌ست قربونت بشم چی شنیدی‌ها؟، فدایی و هیچکساجتماع انجسام جمعی از رعیته واسه بردگیحق که هیچ، حتی خدات هم دستت نیستخودت رو پس بگیرجعبه جادویی، فداییولی بـــــــــــــــــــــــــــَبویـــــــــــــــــی مثل آژیر پلیس۸۰، فدایی و قافدوشبه، ۲۲ آبانروز سنگین و سختی بود. بخیر گذشت. دو زنگ فیزیک داشتیم و معلممون کسایی که فیزیک زیر بیست درصد زدن رو آورد پای تخته که تکلیف اجباری رو بهشون بگه که من جزوشون بودم. فقط پنج نفر بالای بیست زده بود. بعد من یه‌جا یهو عصبانی شدم و در کمال ادب گفتم: "احتمالاً شما تو درس دادن ضعف داشتید که بچه‌های این کلاس و کلاس بغلی کلاً ۹ نفر بالای بیست زدن.". بعد یهو معلمه قاطی کرد و عقب عقب هلم داد گفت برم بیرون و مدیر مدرسه رو بیارم. منم رفتم بیرون که برم اتاق مشاورمون که حداقل ۲۰ دقیقه اونجا باشم بعد بیاد با معلممون حرف بزنه راهم بده تو کلاس. منم از شانس بدم وقتی داشتم می‌رفتم اتاق مشاوره‌مون، یکی از ناظم‌هامون تو راهرو بود و صدای معلمه رو شنیده بود. گفت برم تو دفتر. پاهام می‌لرزید و داشتم فکر می‌کردم چی می‌شه. دم دفتر وایستادم که اون دو نفری که با هم مشکل داشتن کارشون تموم شه و نوبت من شه. تو بازه‌ای که اون دو نفر داشتن حرف می‌زدن، یکی از بچه‌های کلاس که گوشی‌ها رو میاره و به اصطلاح بهش می‌گن "مبصر" (ولی بامرام‌تر و مشتی‌تر از این حرف‌هاست) اومد دفتر، دم گوشم گفت: "من و بچه‌های کلاس همه پشتتیم". خیلی حالم خوب شد وقتی اینو گفت. (تو کلاس هم تو بازه‌ای که بیرون بودم مثل اینکه بچه‌ها قرار گذاشته بودن برن دفتر مشاوره‌مون به این معلمه اعتراض کنن.) موقعی که صحبت اون دو نفر تموم شد نوبت من رسید. من تا حالا نه دیر کردم برای رسیدن به مدرسه، نه از کلاس بیرون افتادم. اسمم رو که گفتم و پرونده‌م رو باز کرد دید خالیه، یه خنده‌ی مضحک کرد و گفت: "مبارک باشه". ناظم‌هامون دونفرن. اینی که گفت "مبارک باشه" به شدت آدم نچسبیه و همه بچه‌ها ازش بدشون میاد. اون یکی خیلی بهتره و واقعاً هوامون رو داره (با اینکه برای من فکر نکنم اینطوری بود). اونی که تو راهرو بود از دفتر رفت بیرون و منم گریه کردم. از ناظممون خواستم بشینم رو صندلی که حالم بهتر شه بعد تعریف کنم. تا خواستم تعریف کنم دیدم دفتر انضباط رو برداشت رفت بیرون و گفت چند دقیقه دیگه میاد که من حالم بهتر شده باشه و تعریف کنم. وقتی رفت فهمیدم می‌خواد بره از معلممون بپرسه داستان چی بوده، واسه همین چون فکر می‌کردم معلممون چیز بدتری می‌خواد بگه بهش گفتم: "می‌تونم توضیح بدم الان؟" که فهمید می‌خوام چیکار کنم و قبول نکرد. وقتی برگشت گفت نمی‌خواد حرفی بزنم و فقط مثل اینکه بی‌احترامی کردم به معلم (که اصلاً اینطوری نبوده، صرفاً انتقاد کردم؛ ولی چون اگه بیشتر حرف می‌زدم امکان داشت اوضاع باز خراب شه چیزی نگفتم). بعد گفت وارد جزئیات نمی‌شه که برام بد نشه و معلممون گفته بیام تو کلاس. تو فاصله‌ای که تو راه کلاس بودیم گفت بی‌احترامی به معلم حکمش حبسه که با بچه‌ها هر وقت اینو می‌گیم می‌خندیم. وقتی رسیدم خونه، گروه کلاس از این پُر شده بود که چقدر جرئت دارم ("جرئت" که نمی‌گیم، ولی خب (?)).سه‌شنبه، ۲۳ آبانقرار بود جمعه‌ی هفته‌ی پیش بعد از آزمون جامع با بچه‌ها بریم زمین که نشد؛ بعد گفتیم امروز بریم. بعد مدرسه رفتیم و دلتون نخواد، ولی تو هوای آلوده فوتبال خیلی می‌چسبه. بد بازی نکردم. ولی خب موقعیت زیاد خراب کردم. یه‌جا عصبانی شدم، کفش‌هام رو درآوردم و با پای چپ گل زدم، خوشحالی بعد از گل رو اینطوری رفتم که پای چپم رو آوردم بالا با انگشتم نشون دادمش. بیشتر تمرکزم رو این بود که بدون کفش گل زدم، چون توپه واقعاً سفت بود. بعد هم رفتیم فست‌فودی غذا خوردیم که سفارش من ثبت نشد. وقتی فهمیدیم که دیدیم یکی از بچه‌ها غذا جلوش نیست. من نمی‌دونستم غذای اونه، واسه همین سه‌چهارتا تیکه خورده بودم. باز خوبه بیشتر نخورده بودم. پا شدم برم دستشویی. برگشتم دیدم پسره نیست. از ایناست که بدنسازی جدی کار می‌کنه و عضله داره؛ از بچه‌ها پرسیدم کجاست، گفتن پیتزا رو مثل بربری لقمه کرد خورد رفت (?).خوش گذشت.عتیقه فروشی خاطراتCaitviThu, 16 Nov 2023 11:08:58 +0330https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/این-فقط-یک-آزادنویسی-است-hs4gmxuveholو 15 دقیقۀ امروزم از الان....... شروع شد!اگه دیشب و هالووین بازی وسط خاقانی رو درنظر نگیریم، احتمالا هم اکنون من و علی توی بالغ‌ترین زمان خودمون به سر می‌بریم :)) چون بیخیال عادتایی شدیم که فکر می‌کردیم به روزامون گره خوردن و جدایی ازشون ممکن نیست! بدون مقدمه و از غیرمتعارف‌ترینش شروع میکنم.تا 10 آبان دقیقا 60 روزه!امروز دقیقا 60 روزه که یه اعتیاد چندین ساله رو کنار گذاشتیم. اسم نمی‌برم بخاطر بدآموزی و این داستانا...عادت به محرک قطعا کنار گذاشتنش آسون‌تر از اعتیاد به مخدره، ولی خب گول زدن خودت برای کنار نگذاشتنش هم آسون تره! با خودت میگی: محرک که اعتیاد نداره، هروقت بخوام میذارمش کنار، قیافم که عوض نمیشه، کسیم که نمیفهمه، بوی خوبی داره، همه جوونای دنیاعم میکشن و چیزیشونم نمیشه، مصرفش توی اینهمه کشور دنیا آزاده، آدما از سوپرمارکت میخرنش! اگه بد بود که کانادا و یه عالمه ایالتای آمریکا به خوردِ جووناشون نمیدادنش! توی پرانتز بگم که اکثر خواننده‌عای صفحه من نوجوونن و سر به زیر به نظر میان؛ ولی اگه یه درصد توعم جزو اونایی هستی که این سبز پُر جاذبه رو توی روزات جا دادی و خودتو اینجوری توجیه میکنی، باید بت بگم اونی که دست توعه، دوز مصرف پزشکیه و اگه بخوای مثلا توی کانادا چنین چیزی گیر بیاری سوپرمارکت شرمندت میشه و باید بری دیلِر غیرقانونیشو پیدا کنی!نه اینکه فکر کنین الان که ازش دور شدیم میخوام بگم اَخ و تُف! عجب چیز کثافتیه، نه! ولی الان و برای من بسته شدن به هرچی که حالمو به خودش متصل کنه چندان موضوع خوشایندی نیست. الان، الان، الان و تا آخر این آزاد نویسی هزاران «الان» دیگه مینویسم. پس بش عادت کنین. الانِ من ارزشمندترین الانیه که تاحالا تجربه کردم... ادامه داره... الان چیزی که اصلا بش احتیاج ندارم دست انداختن به عوامل خارجی برای نگه داشتن روحیه و حال خوب روزامه. حتی الان دوست داشتنه آدما راحت تره، دوست نداشتنشون هم!از احساساتم بگم؟ 10 روزِ اول سطح ترشح سروتونین توی مغزم چنان روند کاهشی‌ای رو تجربه کرد که هر لحظه فکر می‌کردم مگه زندگی تاحالا بی‌ارزش‌تر از اینم بوده؟ یعنی رسما با یه تریلی از روی خودارزشمندیم رد شده بودم، روزا بدون هیچ دلیل خاصی کلافه بودم و بی‌حوصله و به علی می‌گفتم آخه یه آدم چقدر میتونه بی‌انگیزه باشه؟ پس امروز کِی تموم میشه؟ ولی از اون طرف شب‌عای بینظیری رو باهم تجربه می‌کردیم؛ «خواب دیدن» یه موهبتی بود که فراموشش کرده بودیم و حالا دوباره برگشته بود به صحنه و هرشب مغزمون با یه سناریوی متفاوت و دنباله‌دار درگیرمون میکرد تا صبح! خلاصه که یه حسی بود مثه نوجوونی. بلاتکلیفی و غمِ آغشته به انزجار از همه چی... ولی رفته رفته کمرنگ شدن حسای بد، پوچی‌ درونمون سبز شد و جوونه داد. دوباره خوشالی به روزامون برگشت ولی این‌بار هورمونا سر جای خودشون بودن بدون دست‌کاری، بدون محرک و این من و علی بودیم که مثه سگ به خودمون افتخار می‌کردیم...-وای وای خجالت نمیکشی کیمیا!! واقعا ازت ناامید شدم!-هرکی قراره از شجاعتی که به خرج دادم واسه بیان کردن این تجربه ازم ناامید بشه؛ احتمالا هیچوقت معنی امید رو نفهمیده. پس فیل فیری که تاکسیک باشین، عانفالوم کنین یا هرچی! من تجربم رو به اشتراک می‌ذارم چون معتقدم چیزی که من امروز باش دست و پنجه نرم می‌کنم قراره بچرخه و بچرخه و بخوره توی سر یکیتون که شاید خوندنه این نوشته از تهه دل بهش انگیزه بده :)خب پس بی‌معطلی میرم سراغ دومین اعتیاد که از اولی کیلومترها خطرناک‌تره: نوشابه!بذارید ذکر کنم که کیمیا هستم، 24 ساله، بیشتر از 5 ساله که مصرف روزانه داشتم و امروز در نوزدهمین روز پاکی از این مخدر وحشی به سر می‌برم. اذیتم؟ غذا تو گلوم گیر میکنه؟ سوخاری خوردن با دوغ حس نکبت‌باری داره؟ در عین بُهت‌زدگی، تعجب و افتخار باید عرض کنم، خیر! اون داستان « نوشابه بخور میشوره میبره» رو شنیدید حتما. ولی باور کنید که نه میشسته و نه میبرده، گولمون زدن! اتفاقا یه توده گازی میشده توی دل و رودمون و حجم خورده‌عا و نخورده‌عارو دوبرابر میکرده. به قول تُرکا، الله وکیلی بیاین و یه بار امتحان کنین! چربی ای که بعد از خوردن دوتا فیله سوخاری و یه کوه سیب‌زمینی توی دهنتون میمونه، با اصالت طعم لبنیاتی مثه دوغ، جداً و تحقیقاً برطرف میشه :))) اوقتون گرفت؟ معذرت می‌خوام :))خب دیگه حالتون رو بیشتر از زائقه کثافتی که پیدا کردیم بهم نمیزنم و میرم سراغ اعتیاد بعدی که تصمیم ترکش رو همزمان با نوشابه گرفتیم؛ پنیر پیتزا! تاحالا فکر کردین که اگه نخواین پنیرپیتزا بخورین، کدوم رستورانای مورد علاقتون رو باید بذارید کنار؟ من و علی وقتی داشتیم این تصمیمو می‌گرفتیم با چشمان اشک‌بار از تُست‌عای استیکِ راویس، پنیر سوخاری‌عای چیزفَکتوری، اسنک‌عای سبزیجات نِمو، پاستای چهارپنیر کافه آرامش، چیزپوتِتوعای کوپیچ و البته تمام پیتزاعای سطح شهر خدافظی کردیم! سخت بود....آه! سخت بود و جان‌کاه! ولی الان چه حسی داریم؟ انگار هیچوقت هیچ علاقه‌ای به پنیرپیتزا نداشتیم، آقا دروغ چرا، تا قبر آ آ آ آ! هنوزم بوی آمیخته شده پنیر و آویشن دیوونمون میکنه ولی دیگه هوس نمی‌کنیم این متریال کش‌دارو قورت بدیم. پس تا آخر پاییز کاری باهاش نداریم.و اما اعتیاد آخر، جزو هفت گناه بزرگیه که آدمیان مرتکب میشن و اندک افرادی هستن که دچارش نباشن؛ تنبلی!بیشتر از دو ماهه که تقریبا هرروز پنج هزار قدم پیاده روی می‌کنیم با علی ^^ چهل دیقه نهایتا وقت می‌گیره . اپلیکیشن Fitness آیفون بهمون مدال میده! مدالِ زدن رکورد کالری‌سوزی، مدال پرفِکت ویک و...حلقه‌ها کم و بیش در حال پرُر شدن‌اند!روزایی که احساس سوشال بودن می‌کنیم و می‌خوایم قیافه چندتا آدم ببینیم مسیرمون بیشه خاقانی تا میدون جلفاعه و روزایی که سیاهیم یا آدما حالمونو بهم زدن به پارکای خلوت گوشه‌های شهر مثه ولیعصر و آبشار پناه می‌بریم.و بالاخره، هفته پیش وارد خفن‌ترین باشگاه استان شدم، قد خون هفت جد پشته سرم کارت کشیدم و بعد از یک سال دوباره به دمبل و کش و اِستپ روی آوردم!وقت آزادنویسیم چند دقیقه‌ای هست که تمومه. ولی بدون بهت افتخار می‌کنم کیمیا و باز تکرار می‌کنم:«الان» با ارزش‌ترین الانیه که توی عمرت داشتی.اینو هفتۀ پیش واسه علی خریدم. به نظرم همیشه گل بدون ربان و کاغذ و... قشنگ تره!به عنوان حسن ختام براتون از این «الان»عای ارزشمند آرزو می‌کنم.خدافس.عتیقه فروشی خاطراتkimiaWed, 01 Nov 2023 18:04:52 +0330https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/روزمره-نویسی-از-صبحِ-تستِ-صدا-تا-شبِ-همون-روز-ggzrmmcpcperشب قبل حدود ساعت یک خوابم برد و ساعت پنج و پنجاه دقیقه صبح؛ به صورت اتوماتیک چشمامو باز کردم. یادم اومد تست صدا دارم و با سرعت بابامو بیدار کردم که منو برسونه صدا و سیما. فقط یه تیکه نون خالی خوردم و راه افتادیم. پالتوی بلندمو پوشیده بودم با استایل کاراگاهیم. ساعت شیش و نیم رسیدیم، هنوز کارمند های گرامی مستقر نشده بودن پس یک ساعت و نیم همونجا نشستیم و به علف های در حال رشد زیر پامون خیره شدیم تا ساعت شد هشت. دیدم خبری از ستایش نیست و این موضوع واقعا رفت رو مخم چون فهمیدم یه مشکلی براش پیش اومده.ساعت هشت گفتن بفرمایید داخل. رفتیم تو محوطه. حیاط بزرگ با هوای عالی که گل کاری شده بود و درخت های چنارش پر از پیچک بودن. هوا بوی زندگی می داد. وارد خفن ترین ساختمون شدیم. رفتیم طبقه دوم، اتاق «معاونت صدا» و مدتی نشستیم، بعد آقای شهسوارپور «مدیریت صدا» وارد شد، خیلی گرم و صمیمی برخورد کرد و این خیلی ناآرومی فکریم رو آروم کرد، قبل از اینکه تبدیل به استرس شه. اونقدر لفظ «صدا و سیما» رو کنار هم شنیده بودم که یادم رفته بود این دوتا بخش کاملا جدا از هم ان.چند دقیقه بعد توی استودیو بودم. درِ ضدسرقت، دیوار های آکوستیک و قوی ترین میکروفون ممکن. یه متن با کلمات سخت [طبق تصورات اونا] رو خوندم. ادبیات فارسی غلیظ بود؛ من ادبیات روسی رو ترجیح میدم. با خودم گفتم این که از متن کتاب های داستایفسکی سنگین تر نیست. متن رو پشت میکروفون خوندم و بعد با مدیریت و معاونت صدا و البته دوسته عزیز و گمنامی که صدابردار بود خداحافظی کردیم و بعد از مراحل حوصله سر بری از صدا و سیما خارج شدیم. قرار شد برای گرفتن خبر نتیجه ی تست به «مدیریت صدا» پیام بدم.از گوگل دان کردم؛ چون هیچ علاقه ای نداشتم اونجا عین توریستا گوشی بگیرم دستم و از در و دیوار عکس بگیرم.تموم مدت این فکر که «پس ستایش کجاست» داشت مغزمو سوراخ می کرد. من ستایشو بیشتر از خودم قبول داشتم؛ چون تو با احساس خوندن متن بی نظیره؛ دوتامون صدا و فن بیان مون خوبه ولی لحن و احساس رو قطعا ستی برنده ست. در واقع من خیلی بیشتر از مدیرِ صدا؛ توقع داشتم ستایش از در بیاد تو. شاید هم دلم می خواست همینطور بشه؛ ولی شرایط برای تست صداش به یه دلیل نامعلوم محیا نشده بود. یه ذره نگرانش شدم. برگشتیم خونه، یه صبحونه مفصل با کره و پنیر و نون بربری خوردم و بعد با چای دارچین تمومش کردم. بعد از صبحونه مشغول کتاب خوندن شدم. دراز کشیدم و یه ذره خوابیدم؛ دقیقا یه ذره ی چهار ساعت و بیست دقیقه ای. بیدار که شدم از گرمای محیط حالم بد شده بود. پنجره رو باز کردم و مشغول زبان خوندن شدم؛ فقط بیست دقیقه خوندم و بعد خودمو تو آشپزخونه پیدا کردم در حالی که دارم قهوه ترک های خاله مو دَم می کنم. برای اولین بار توش شکر ریختم، بد هم نشد. قهوه رو که خوردم ساعت نزدیک به پنج بود. به بابابزرگم گفتم می خوام برم خیابون سعدی [مشهد] و برای ایرادات کامپیوترم سوال کنم. دوباره استایل جدی، کلاسیک و سرتاسر مشکیِ کاراگاهی. توی راه درباره هرچیزی حرف زدیم. از یه کوچه با یه بوی آشنا رد شدیم. یه بوی تند و تیز؛ بین بوی فلز و روغن و مواد شیمیایی کم کاربرد. یهو رفتم تو بچگیم؛ یاد عمو و دختر عمو ها افتادم؛ زمانی که توی خونه ی عمو بازی می کردیم؛ اون موقع دبستان بودیم... بابابزرگم بهم گفت که خونه ی عموم قبلا تو این کوچه بوده. الان سرتاسر کوچه پر بود از لامپ های نئونی؛ مغازه هایی که کاغذ دیواری می فروشن و کافه های کوچیک.رسیدیم خیابون سعدی. «آقاجون» که عاشق تکنولوژیه مشغول مقایسه چند تا اسپیکور بلوتوثی شد. دهنمو باز کردم و دیالوگ موردعلاقمو شوت کردم بیرون: «همه شون سر و تهِ یه کرباس ان مَرد.»این واقعیت که من نیازی به اسپیکر بلوتوثی ندارم برام خیلی واضحه. از یه کامپیوتری سوال کردم و فهمیدم با خریدی که کردم گند زدم؛ کامپیوترم باز هم ضعیفه، فقط پول حروم کرده بودم و فکر کرده بودم که «همه چیز» درست شده.استایلم تو خیابون خیلی جلب توجه می کرد: کفش و دستکش چرم مشکی، شلوار مشکی و پالتوی بلند کاراگاهی مشکی. یهو بابابزرگم با خنده گفت: «چقد مردم نگات می کنن علیرضا، به خصوص دخترا! دیدی چجوری نگات می کنن؟» دستمو جوری که انگار سرم از سردرد داره منفجر میشه گذاشتم رو پیشونیم و گفتم: «حتما تاحالا استایل کلاسیک ندیدن؛ شایدم مشکل به تیپ پسرای اینجا برمیگرده.» از جلوی یه مغازه رد می شدیم و یکی با موهای بلند و یه استایل عجیب که این روزا عادی شده جلوی در واستاده بود. آقاجون پرسید: «این دختر بود یا پسر؟»با یه حالت صبور و متفکر سر تکون دادم و گفتم «باید فکر کنم»؛ بعد گفتم: «نه مثل اینکه پسر بود». آقاجون که خیلی متاسف شده بود گفت «خاک تو سرش کنن» و من بازم سکوت کردم. یه پسره که اسکیت بورد شو طوری زده بود زیر بغلش انگار تنها دارایی ارزشمندش همونه و حتی بیشتر از دختری که کنارشه بهش اهمیت میده از کنارم رد می شد؛ نکشید کنار؛ منم مستقیم راهمو رفتم. از اونجا که صاف و محکم راه میرم صد و پنجاه درصد مطمئنم بعد از اینکه شونه ش خورد به شونه م؛ الان باید شونه ش کنده شده باشه. از آدمایی که بر اثر جوگیر بودن میان تو راهم متنفرم. نود و نه درصد آدما زود از سر راهم می کشن کنار.از سعدی خارج شدیم. رفتم توی یه کلاه فروشی. فروشنده کلی برای تیپ و استایل کلاسیکم ذوق کرد و گفت متاسفانه کلاهی که بهت بیاد ندارم و باید بری «میدون شهدا»؛ اونجا دوتا مغازه هستن که یکی شون فقط «کلاه شاپو» می فروشه. دلم می خواد یه بنر تو آسمون بزنم که روش نوشته «اسم انگلیسی کلاه شاپو فدورا می باشد؛ نام نیکوی شاپو از زبان فرانسوی گرفته شده».از بودن بین جمعیت خسته شده بودم. اینکه همه ی زندگی آدمای دور و برم [تو اون خیابون] رو اهمیت دادن به چیزای سطحی تشکیل داده عصبی شدم، در واقع خودم هم مجبورم به کامپیوترم اهمیت بدم، وگرنه تنها گزینه ای که برام می مونه اینه که مستقیم برم و بمیرم. با این حال اکثر اون آدما مثل کبک هایی ان که سرشونو زیر برف کردن. جمعیتی که گوشی، تلویزیون چندین و چند اینچ؛ هندزفری صددرصد اپل؛ پی اس و اکس باکس و ساعت مچی و ساعت دیواری می خرن.یهو شروع می کنم برای آقاجون سخنرانی کردن. شروع می کنم: «مردم هزاران مدل گوشی می خرن، بین ویژگی های مختلف مقایسه می کنن و فکر می کنن بهترین گزینه رو خریدن و خیلی باحال و متمایزه. با این حال تنها چیزی که خریدن یه گوشیه؛ فقط یه گوشی.» بعد از یه مکث معنی دار میگم: «اونا فقط یه چیزی می خوان که باهاش تو اینستاگرام اسکرول کنن؛ چنل های اکثرا بی محتوای تلگرام رو دور بزنن و با دوربین شون عکس های بی مفهوم بگیرن و بهش به چشم یه اثر هنری نگاه کنن.» می بینم آقاجون یه ذره بد نگام می کنه و یادم میاد هم علاقه به خریدن گوشی داره هم اسکرول کردن تو چنل های تلگرام.سکوت می کنم و مطلبو توی ذهنم ادامه میدم. «با این حال اونا هیچ چیز ارزشمندی برای عکس گرفتن ندارن؛ اگر داشتن به جای آیفونِ فلان؛ فقط یه دوربینِ کَنون می خریدن. اگه اهل آهنگ بودن به یه هدفون که مموری می خوره کارشونو راه می نداختن. اونا نمی خوان با خودشون صادق باشن که انتخاب اینستاگرام و تلگرام به عنوان محل زندگی فقط برای فرار از این حقیقته که زندگی افتضاح و غیرقابل تحملی دارن، حداقل به دید خودشون. مردم تحت تاثیر این فکر که "باید بخرن" به یه کفش فروشی حراجی حمله می کنن؛ حتی اگه هیچ نیازی به کفش نداشته باشن.»از جلوی یه مغازه رد می شدیم که عکس مغازه دارِ تازه فوت کرده ش رو روی دیوار؛ پشت صندلیِ مغازه دار زده بودن. الان صندلی خالی بود، مغازه هم تاریک و خالی. یه لحظه ایستادم تا نگاه کنم؛ همین چند روز پیش احتمالا مغازه دار روی صندلی ش نشسته بوده. طنز سیاهی توی این ماجراست که آدمای اون دور و بر طوری قدم می زنن انگار هیچکس نَمُرده و بعد از این هم قرار نیست کسی بمیره. آدما یادشون میره که با خریدن گوشی ها و تلویزیون ها جاودانه نمیشن. همه شون فراموش کردن عادی تر از اونی ان که فکر می کنن؛ فراموش کردن زمین بدون اینکه ذره ای بهشون اهمیت بده، قبل از بودنشون هم می چرخیده و بعد از رفتن شون هم خواهد چرخید. منم با وجود غیرعادی و متفاوت بودنم یه آدم عادی ام که یه روز میره. همین دیگه. قدم می زدم و سعی می کردم معما های هستی رو توی ذهنم حل کنم. منم یه آدم عادی ام؛ هرچقدر هم سعی کنم مثل «اونا» نباشم، کتاب بخونم یا اسکیت‌بورد زیر بغلم نزنم و وارد روابط و دوستی های سطحی و حماقت‌محور نشم.باز هم توی بازار قدم می زدم، با اینکه نه به اجناس نگاه می کردم و نه به بازار و شلوغی ش علاقه داشتم. ساعت فروشی مدل های زیادی از ساعت مچی رو ارائه می کنه، با این حال همه شون ساعت ان. همه شون برای نشون دادن زمان طراحی شدن؛ برای اینکه بهمون بگن نباید وقتمون رو برای همچین مزخرفاتی هدر بدیم چون مرگمون پوچ تر از چیزی که هست میشه؛ مردن مون با اون روش زندگی میشه مثل مُردن یه مگس.و من همونی ام که فهمید نمی تونه همه چیز رو بفهمه و یاد بگیره، ولی داره سعی ش رو می کنه. می خوام وقتی از کافی شاپ اومدم بیرون یه چیز جدید یاد بگیرم؛ مثلا کیک پزی یا پخت فست فود؛ شاید حتی شروع به نقاشی کشیدن کنم و نوشتنِ داستانی رو قلم بزنم که یه روز قراره یه رمانِ کامل بشه.همین دیگه؛ اونا نوشته ی پنج شنبه شبه. الان جمعه شبه؛ ساعت سه، سرم شدیدا درد می کنه طوری که دارم دیوونه میشم؛ یه آهنگ هم دارم گوش می کنم.صدای بارون؛ یه بادِ آروم. می پیچه تو مغزم فکرای داغون. می بینی گم شدن چه ساده، آسون؛ از آسمون این شهر ستاره هامون. این آدما که پُره مَرزه دورشون؛ هی می بالن به مغز پُرشون؛ من راهو دادم با دست به تو نشون، برو که اینا می خوانت واسه نفع خودشون، واسه نفع خودشون...صدای بارون؛ اپیکور بند.عتیقه فروشی خاطراتعلیرضاSat, 21 Oct 2023 03:42:22 +0330https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/افکار-و-احساسات-شب-اول-ffwktkeq7fykامشب تجربه جدایی نسبتا سختی رو داشتم به همین دلیل تصمیم گرفتم بنویسم تا بلکه حالم بهتر بشه و به قولی احساساتم را سرکوب نکنم، از طرفی می خوام افکار و احساساتم را در بازه زمانی کنار آمدن با این مسئله مقایسه کنم. نمی دونم چرا همش جمله دبیر ریاضی که گفت سن شما دوره دوستی های کاذبه تکرار و تکرار میشهدوستی های کاذب دوستی های هورمونی دوستی های دو روزه دوستی های بی معنا دوستی های کودکی دوستی های قضاوت دوستی های دردناک دوستی هایی که آخرش زخم و دردش می مونهرفیق اگه یه اشتباهی رو دو بار تکرار کردی میری جز آدم احمق ها ( نقل قول دبیر ریاضی ) من یه بار اشتباه کردم تجربه شد جمله ای خطاب به خودم ببین اگه دوباره تکرارش کنی میشی آدم احمق ببین اگه تو یه جنگل دو بار یه درخت رو دیدی راهتو گم کردی ما خطا می کنیم تاوان خطا رو هم پس میدیم دردش می مونه دلتنگی روزای اول تجربشم می مونه مگه نه؟ نصیحت از من به شما: به آدما فرصت دوباره ندید اگه یکی یه بار بهتون ضربه زد سری دوم هم میزنه مطمئن باش می دونی چی درد داره من همه اینا رو می دونستم گاهی می دونیم و بازم مسیر اشتباه رو تکرار می کنیم حقیقتا فهمیدم هر آدمی که میاد و به ما ضربه می زنه ما رو بیشتر تو لاک خودمون فرو می بره ما رو بیشتر منزوی میکنه ما رو بیشتر بی اعتماد و شکاک می کنه میشیم یه موجودات با درد ها و ترس ها که شانس ارتباطش با آدما کمتر میشه، تا میاد اعتماد کنه یاد اون قضیه می افته. راستی من هنوز اون ویسشو دارم که گفت ببین هر چی هم بشه من ولت نمی کنم :) حقیقتا پشمامم:)) قلبم اصلا :) من ساده نبودم من ته این کارا بودم من می دونستم با کی لج کردم اخه ای منِ احمق سری قبل کم درد کشیدی که دوباره این کارو کردی آخه احمق جون کی تا آخرش موند که این دومی باشه کی پا حرفش موند جملاتی که توانایی به درد آوردن قلب، زخمی کردن قلب را دارند: تو هم مثل بقیه ادمایی برام فرقی نداری جمله ای که توانایی آن را دارد که قلب شما را وارد کما کند: دیگه برام مهم نیستی هیچیت برام مهم نیست جمله ای که توانایی نابود کردن قلب شما را دارد: از چشمم افتادی حقیقتا بده که پشت این موبایل لعنتی اشک ها دیده نمیشه تو رو خدا شما خودتونو اذیت نکنید خب؟ گناه دارید اون دلتون گناه داره چرا وابستش می کنی؟ می دونی از چی می سوزم؟ :) حقیقتا از اون آدمایی ام که هم سخت اعتماد میکنه و هم سخت دوست می دارد اما امان از روزی که لامصبی بی آید و وارد دل وامانده ما شود آن وقت کار دل ما تمام است با این بندگان خدایی که جز درد چیزی ندارند :) آقا حقیقتا خیلی تحت فشارم درسا، مدرسه، بچه طلاق بودن، انجام دادن کار خونه، شکست عاطفی، تحمیل عقاید پوچ در مدارس... من دیگه نمی کشم :) دبیر ریاضی گفت: دنیا به آدمای قوی نیاز دارهمن می خوام اون آدم قوی باشم هیچی نباید منو از پا در بیارههستن بدتر از من مگه نه :) ولی قوی موندن از زخم های ما جوانه می روید بازم جمله خطاب به خودم: ببین می دونم سخته ولی تو باید قوی باشی خب؟ مامان همه امیدش به توعه، ببین تو قراره به جاهای خوب برسیا تازه اول راهه اول قوی شدن اول جنگیدن اول حس کردن سختیا ولی تو می تونی خب ببین یه روزی برسه بگی دمت گرم می تونی مثل خیلیا کم بیاری و نیاوردی باشه؟ دنیا به آدمای قوی نیاز داره:) احساساتم در مورد شخص عزیزی که دل ما را عاشق کرد، زخمی کرد، در را بست و رفت :) حقیقتا اگر احساس مثبتی باشه خاطرات گذشته است که اونم گذشت :) میشه گفت خنثی شدم نه تنفری نه دوست داشتنیاز نظر افکار: اتفاقی که افتاد از همه نظر به نفع دو طرف بود، آرامش من، زمانم، ذهنم در کل نیاز داشتم به رهایی به متعهد نبودن به اینکه رها کنم که طرف ناراحت نشه، رفتار بد نکنم و اینجور حرفا ... از طرفی خیلی خوب یاد گرفتم به حرف دیگران اعتماد نکنم کلا نمی کنم ولی شانس من طرف خوب خودشو تو دلمون جا کرد دیگه :) آره خلاصه هر کی گفت تا آخرش همون جا بفهم این فرق نداره آقا اگه یه درصد ذهنت گفت نه این فرق داره توصیه می کنم کله خود را محکم به دیوار بکوبید که دیگه همچین فکری نکنید :) ولی مجدد پشمام وقتی آدم شکست عاطفی می خوره این حجم از دپ و منطقی شدن اصلا :)) داشتم خودمو سرزنش می کردم که چرا انقدر التماس طرف کردم که یه فرصت بده ولی الان پشیمون نیستم شاید برای شناخت بهتر طرف کار خیلی بدی هم نبود، راستی ببین تو هیچ شکست عاطفی یه نفر مقصر نیست دو طرف به سهم خود بد بودنت آره مثلا من بده بودم ولی رابطه ای که بدونی آخرش هیچه همون بهتر زودتر تموم بشه و همون بهتر که من شدم آدم بده :)) یه روز یه حرف خوبی رو زد گفت آیلا تو خیلی مهربونی به خاطر همین مهربونی ضربه خوردی به همه شک داری، همیشه استرس داری همیشه :) یکم دلم برای خودم سوخت ولی دمش گرم می دونست بازم خودش ضربه زد ولی ما مهربونا آنقدر ضربه می خوریم که یه شبی در این شهر تصمیم میگیریم نقاب غرور و سردی و بی تفاوتی بزنیم :) درست میشه نه؟ قلب من درست میشه؟ جای زخمم درست میشه نه؟ دستای یخ من گرم میشه نه؟ قلبی که داره میزنه بیرون آروم میگیره نه؟ :)) باشه همه اینا باشه ولی من می خوام آدم قوی باشم، همه می تونن ضعیف باشن من می خوام با همه دردا قوی باشم، قوی بمونم. عتیقه فروشی خاطراتAylaFri, 20 Oct 2023 01:37:45 +0330https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/پاسکاری-واحدهای-زندگی-mwnwvhwvgspdاین روزها عجیب شده. اگه یکی ازم بپرسه تموم کردن مدرسه و بزرگ شدن رو توی چندتا چیز خلاصه کنم، بیشترش توی افکار غرق شدنه. مردم رو زیادتر می‌بینم چون بیشتر بیرون می‌رم. آدمایی که پاچه می‌گیرن، اونایی که خیلی آرومن. آرایش‌هایی که بهم حس سنگینی می‌دن. اون فروشنده که موقع فروختن مسواک صداشو رادیویی می‌کنه و بعد از اعلام قیمت می‌گه "خودمم باورم نمی‌شه!". توی مترو نمی‌خوام به کسی خیره بشم ولی نمی‌تونم و دوست دارم همه رو نگاه کنم. تا زمانی که یکی منو نگاه کنه؛ اون موقع دیگه از رو می‌رم.جالبه که زندگی آدم چجوری تغییر می‌کنه. تا سه روز پیش می‌خواستم دوباره کنکور بدم. پونزده مهر تولدم بود و سنجش خبر قبول نشدنم رو بهم هدیه داد. رتبه سیصد و خرده‌ای واسه هنر خوب نیست (کلا تو هنر و مخصوصا موسیقی زیر پنجاه ارزش داره، چون ظرفیت دانشگاه کمه.) خلاصه که نشسته بودم و خودم رو به خریت می‌زدم. وانمود می‌کردم از اینکه دوباره دارم نقشمایه‌های دوران باستان ایران رو می‌خونم و پی‌دی‌اف کتاب نقوش سنتی رو بالا پایین می‌کنم خوشحالم. واقعا نمی‌دونم چرا ولی فقط تاریخ هنر غرب برام جذاب بوده و هست. شاید چون حرف زدن درمورد "ایسم"ها و اینکه تابلوها رو به بقیه معرفی کنم برام باکلاس‌تره. تنها تلاشم این بود که کنارش دنبال کار بگردم. نمی‌خواستم هرجا می‌رم پیشۀ شریف "پشت کنکوری" رو به عنوان کارم معرفی کنم.سازم رو کنار گذاشته بودم. فقط هرازگاهی درمی‌آوردم، کوک می‌کردم، بعد چنددقیقه می‌ذاشتم سرجاش. حس بدی بود. سعی می‌کردم قطعه‌هایی که برای آزمون درآورده بودم دوباره بزنم شاید سر ذوق بیام. ولی فهمیدم حالم ازشون بهم می‌خوره. به عنوان کسی که بنمایۀ کارش تکرار و تکراره، باید اعتراف کنم اینکه یکسال تموم و هرروز به مدت سه چهار ساعت فقط شش تا قطعه رو بزنی، دردناک بود. اولش ذوق نت‌های جدید آدم رو حریص می‌کنه، چون تازه شروعش کردی ایرادها دیده نمی‌شن. چشم فقط پیشرفت می‌بینه تا وقتی که کلش رو بزنی. بعد چندماه اِشکالات جدید از توش درمیاد. اونا رو که درست می‌کنی بعد شش ماه می‌فهمی یجایی که درست بوده داره خراب می‌شه. ماه هفتم بی هیچ دلیلی موقع زدن یجای قطعه رو فراموش می‌کنی. مگه می‌شه؟ بعد نه ماه گوش‌ها توهم می‌زنن. یه روز حالم ازش بهم می‌خورد و می‌گفتم "صدای فرغون می‌ده". (صدای سیم که خوب و دلنشین نباشه من رو یاد فرغون می‌ندازه.) روز بعد به نظرم از خود جولین بریم هم بهتر می‌زدم. (نمره توهم از بیست، بیست!) اسمش رو می‌ذارم توهم ناشی از مرَض یکنواختی.تنها چیزی که آدم رو نگه می‌داره، بارقه‌های نور کوچیکه. برق چشم‌های کسی که برای اولین بار قطعه رو می‌شنوه بدون اینکه فحش‌های من به آهنگساز اون قطعه رو شنیده باشه. (البته همیشه اول فحش‌شون می‌دم، بعد تحسین‌شون می‌کنم.) راستش از یکنواختی خوشم میاد، تاوقتی کسی به روتینم گیر نده. درواقع من از کمالگرایی بدم میاد. اینکه فکر کنن نوازنده نباید اشتباه کنه یا فراموش کنه. وگرنه از زدن خسته نمی‌شم.بیست و دوم مهر، ساعت دو و دوازده دقیقه ظهر پیام قبولیم تو علمی کاربردی اومد. من آدم ظاهربین و بیخودی بودم، به خاطر همین از مواجۀ ظاهربینانه و بیخودانه (!) مردم دربرابر شنیدن اسم علمی کاربردی می‌ترسیدم. به محض اینکه خودت یه طور خاصی نباشی، از اینکه بقیه باهات اون طوری باشن نمی‌ترسی.اگه یه چیز توی نوزده سال عمرم یاد گرفته باشم اینه که نود و پنج درصد مواقع تنها هستیم. ترس‌هامون، تلاش‌هامون، خستگی‌هامون فقط توسط خودمون و اندک انسان‌هایی که از رگ گردن بهمون نزدیک‌تر هستن تجربه می‌شن. ولی ترس قضاوت شدن توسط آدم‌هایی رو داریم که "پنج درصدی"ان و کل اون زمان‌ها کنارمون نبودن. تازه بعدا می‌فهمیم ما هم توی دایره پنج درصدی اوناییم. این یه چرخۀ معیوبه، اونا از قضاوت ما می‌ترسن و ما از قضاوت اونا. بیست و سوم مهر رفتم کارای اداری رو انجام بدم چون بیست و چهار مهر باید برای ثبت نام حضوری می‌رفتم. بعد باشگاه رفتم مدرسه پرونده‌ خویش را گرفتم. (همیشه دوست داشتم پرونده رو بزنم زیر بغلم و از مدرسه بیرون بیام. تجربه جالبی بود.) تو دلم به بچه‌هایی که هنوز اونجا بودن و رفتن منو نگاه می‌کردن زبون درازی کردم. می‌دونم گاهی مهربون نیستم. "تلف کردن وقتتون اینجا خوش بگذره بچه‌ها!". رفتم نزدیک ترین آتلیه که عکس پرسنلی بگیرم. وقتی پرسید، گفتم برای ثبت نام دانشگاه عکس‌ها رو می‌خوام. حس خوبی داشت. دوبارِ اول مقنعه‌ام کج بود. برداشت سوم خوب از آب دراومد. گفتم حداکثر تا امشب می‌خوام‌شون. گفت ساعت نُه بیا. شش تا عکس رو گرفت 85 تومان.رفتم پیشخوان دولت. آره، تا الان لزومی نمی‌دیدم که برم سفارش کارت ملی هوشمند بدم. دانشگاه گفته بود اگه برگه درخواست رو هم بیارین اوکیه. انتظار داشتم مثل مرغ پرکنده باشم و سه ساعت علاف شم، ولی بیست دقیقه‌ای کارم راه افتاد. خدا گاهی دلش به حالم می‌سوزه و اذیتم نمی‌کنه. دومرحله پول گرفتن: اولش تو سایت 60 تومان دادم و اونجا هم 20. برگشتنی جایی که می‌خواستم فتوکپی بگیرم بسته بود. نشد همۀ کارا رو یه کاسه کنم. حیف.برگشتم خونه. ناهار خوردم. زنگ زدم به مامانم و باپیروزی گفتم کارامو انجام دادم. فکر می‌کردم خیلی از کارای اداری بدم بیاد ولی چون پاییدن آدما برام لذتبخشه، انتظار برام سخت نمی‌گذره. توی پیشخوان دولت یه پیرمرده داشت به یکی اصرار میکرد که "عبدالله" فامیل نزدیک‌شونه. هرچی هم طرف می‌گفت عبدالله رو نمی‌شناسه بیخیال نبود. مسئول پشت باجه از بی‌اطلاعی یه زنی کفری شده بود و بهش می‌گفت "اصلا تاحالا خودت اومدی انجام بدی؟" اون باجه کلا توهم "بیسواداِنگاری" داشت. شاید چون زیاد دیده بود. از منم چندبار پرسید: اول اینترنتی ثبت نام کردی؟ خودت؟ خودت با گوشی دیگه؟نمی‌دونم. شاید قیافه‌ام شبیه اسکل‌هاست. شایدم فقط تاریخچۀ اسکل بودن بقیه رو به دوش می‌کشم. چیزایی که توشون شیش می‌زنم به اندازه کافی هستن، واقعا نیازی ندارم تو کارایی که اوکیم هم مورد "شیش انگاری" قرار بگیرم.آموزشگاهی که خودم دیپلم زبانم رو گرفتم درخواست کار داده بودم. چون منو می‌شناختن کلا قرار بر این بود که اول کارآموزی کنم و کار یادبگیرم. باهام کنار میان. باید یه دمو (نمو تدریس) آماده می‌کردم و می‌رفتم. ساعت چهار اونجا بودم. گفت "دانشت و تلفظت خوبه، متود تدریس نداری." بعد هم اشکالاتم رو گفت و اینکه هرمبحث رو بهتره چجوری بگم. به من چه که زمان ما از سطح پایین ساختار گرامری درس می‌دادن، ولی الان کل یک ساعت و ربع کلاس رو با تکرار پر میکنن؟ آره، مردم پول میدن تا یکی اونجا برای بچه هاشون حکم ضبط صوت رو بازی کنه. توهینی به اساتید ندارم، خودمم تا چندماه آینده قراره همون نقش رو داشته باشم. گفت بهتره TTC بگذرونی. پنجاه درصد تخفیف گرفتم چون گفتم در غیر این صورت نمی‌تونم شرکت کنم. من اونجا حق آب و گل دارم. یادمه هشت سال پیش تو افتتاحیه‌شون شربت پرتقالی می‌دادن. امید دارم تا چند ماه آینده بتونم کلاس بگیرم. از لحاظ روحی، واقعا نمیتونم تحمل کنم تو این سن از مامانم پول بگیرم. شب رفتم سایت و تاییدیه تحصیلی گرفتم. اینجوریه که 20 تومان واسه تاییدیه تحصیلی و 20 تومان واسه ریزنمرات پرداخت می‌کنی. بعد آموزش پرورش به دانشگاه تضمین میده که درمورد مدرک دیپلم و نمره‌هام دروغ نگفتم. شب به زور مامانمو کشوندم بیرون چون نیروی ارادۀ خودم برای چهارمین دفعه خارج شدن از خونه کفایت نمی‌کرد. می‌تونستم مخ سارا رو بزنم و باهاش برم ولی می‌دونستم فردا صبح اولین روز دانشگاه‌شه و بهتره استراحت کنه. عکس‌ها و فتوکپی مدارکی که لازم بود رو گرفتیم. کل کپی‌ها شد چهل تومان.بیست و چهارم مهر ساعت چهار صبح بلند شدم. دلم یجوری بود. مسیر سرراست بود ولی حس می‌کردم تو کاغذبازی‌های دانشگاه گند می‌زنم و خودم پَرپَر می‌شم. مامانم پیشنهاد داده بود که باهام بیاد ولی گفتم "ثبت نام مدرسه نیست که!" کلا خیلی به زور دوست دارم بگم اوکیَم ولی تو قلبم یه گنجشکی خیس شده بود و قلبش لای مشتِ "مسترالمپیا" تندتند می‌زد. مامانم می‌دونه آدم ریاکاریم. لحظۀ آخر مرخصی گذاشت و گفت باهام میاد. به معنای واقعی غلغله بود. همراه‌ها پایین می‌موندن و خودمون رفتیم طبقه پنجم واسه ثبت نام. طبق راهنما باید به صورت مرحله‌ای به باجه‌های مختلف مراجعه می‌کردی. ثبت نام کاردانیِ نوازندگی کلاسیک و کارشناسیِ سینما باهم بود. با یه نگاه می‌فهمیدم کی رشته‌اش چیه. بچه‌های سینما یه رخِ "من خیلی کاریزماتیکم"ی داشتن و استایل‌شون هم خاص بود. بچه های نوازندگی اینجوری بودن که "من خودم می‌دونم کاریزماتیکم ولی ترجیح می‌دم مینیمال و ساده باشم." از یکی خودکار گرفتم و بعدش نتونستم پیداش کنم. خیلی حس بدیه وسیله کسی دستت بمونه. از ساعت دوازده تا سه اونجا بودم. شهریه چهارماه شد سه و سیصد.رو به روی دانشگاه یه کافه باز بود. آقای میانسالی خیلی با آرامش قهوه رو آسیاب می‌کرد، خودش درست می‌کرد و همونجا تحویل می‌داد. دوتا صندلی داشت و بیشتر بیرون‌بَر بود. آیس لاته فندق گرفتم چون به اندازه کافی تو خونه اسپرسو وجود داره. از حرف‌هامون فهمید و گفت: «نوازندگی هستی؟» نیشم باز شد و گفتم بله. حتما زیاد میرم اونجا و همه چیشو امتحان می‌کنم. سیروپ فندقش خیلی اندازه بود، نه کم نه زیاد.قرار شده بود اگه کارم تا سه تموم شد برم ببینمش ولی نتونست بیاد. حیفِ دوم.همین دیگه. کلاسام از هفته آینده شروع می‌شن و شاید درموردشون بنویسم. گاهی وقتا فکر می‌کنم محتواهای اینطوری مناسب یوتیوب و ولاگ گرفتنه (مخصوصا وقتی همۀ کارهام رو با ذکر قیمت اعلام می‌کنم!) ولی خب مهارت من تایپ کردنه نه حرف زدن. ذوق دارم. خیلی زیاد. یه مدته که ساز نزدم و طبیعتا باید الان استرس داشته باشم ولی ترجیح می‌دم از زندگیم لذت برم. به نظرم کاستی داشتن کسی رو نمی‌کشه ولی کمالگرایی و تلخ بودن مرگ آوره.شرایط آدم‌ها و انتخاب‌هاشون داستان زندگی‌شون رو شکل می‌ده. مسیر هرکسی برای خودش بهترین بوده، چون هرکسی برای خودش بهترین رو می‌خواد. امیدوارم تنوع راه‌ها برای رسیدن به موفقیت درک بشه و کنکوری‌های سال آینده فارغ از هرفشاری برای هدف‌شون تلاش کنن. راه زیاده، حرص نخورین و خودتونو نابود نکنین!عتیقه فروشی خاطراتکیانا واعظTue, 17 Oct 2023 13:18:15 +0330https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/بویِ-ماهِ-مهر-y2gj7bjvttvqامروز اول مهر است! به روزهای گذشته نگاه می‌کنم، به شور و اشتیاقی که از باز شدن مدارس، خریدن کتاب‌ها و از پیش خواندنشان داشتم. امروز آن خوشحالی را باور نمی‌کنم. چون می‌دانم تنها چیزی که باعث می‌شد به آن زندانِ دختران علاقه‌مند باشم، اشتیاقم به یاد گرفتن بود!دوستان زیادی نداشتم اما همان یکی‌دو نفر و حتی دیدن گروه‌های مختلفی از بچه‌ها می‌تواند دلیل دوم این علاقه‌مندی باشد اما سومی که فکر می‌کنم از همه مهم‌تر است، انگیزه‌ی رقابت کردن و شور و شوقی است که از پس آن در خیلی‌ها به وجود می‌آمد.نه تنها ما که گاهی می‌دیدم مادران و پدران هم به این هیجان و احساس رقابت احتیاج داشتند.‌ما دائماً می‌خواستیم در همه چیز از هم سبقت بگیریم.شاید این غریزه‌ی رقابت ما را تا الان زنده نگه داشته است!بویِ ماهِ مهر؟! حالا از دور، و از پس گذشتن از سال‌ها، سیاهی‌ها و زشتی های مدرسه را بهتر می‌بینم.آن موقع فکر می‌کردم قانون، قانون است. دخترها نباید کلیپس بزنند، دخترها نباید به سبیل‌شان دست بزنند، دخترها نباید جوراب رنگی بپوشند، قد مانتو نباید تغییر کند حتی اگر تا مچ پای کسی برسد، آوردن آینه در مدرسه ممنوع است، ناخن‌ها باید از بیخ گرفته شوند حتی اگر کمی سفیدی ناخن مشخص باشد باید از صف بیرون کشیده شوید و... همه‌ی این‌ها قانون بود! من و خیلی‌ از دخترها فکر می‌کردیم همه موظفیم به این قوانین احترام بگذاریم. اما هیچ‌کس به ما یاد نداده بود که همه‌ی قوانین احترام‌گذاشتنی نیستند. از خودمان نپرسیده بودیم این قانون‌ها از کجا می‌آیند؟ بستن موی بلندمان با کلیپس که کلافه‌مان می‌کرد، به چه کسی صدمه می‌زد؟!دبیرستانی که شدیم قوانین جایگاه خودشان را نزد اکثر ما از دست دادند و دیگر برایمان قابل احترام نبودند، اجباری بودند که موظف بودیم از آن‌ها تخطی نکنیم تا مجبور نباشیم با زنانی گفتگو کنیم که کارشان تحقیر است.همه‌ی دخترها ساکت‌ بودند و فقط عده‌ای جسورانه پا روی قوانین مدرسه می‌گذاشتند و درنهایت هم عذر می‌خواستند و تعهد می‌دادند که دیگر تکرار نشود.اما هیچ‌کس نگفت که چرا باید معذرت‌خواهی کنم.همه می‌دانستیم قوانین مسخره‌اند حتی تعداد زیادی از معلم‌هایمان هم، اما کسی صدایش در نمی‌آمد چون همه‌ی مدارس دخترانه همین بودند و این یکسان بودن شرایط برای همه، برای درست بودنش کافی بود و برای اعتراض نکردن به آن!دخترها یواشکی لوازم آرایش‌شان را پنهان، کلیپس‌هایشان را جاساز و بیرون رفتنی کار خودشان را می‌کردند. اما مدیر و معاون پا را فراگذاشته بودند، حریم بیرون را هم از آنِ قلمرو خود کرده بودند. مثل جاسوس‌ها کشیک می‌کشیدند تا مچ نافرمان‌ها را بگیرند. نهایت اعتراض دخترها این بود که مقنعه‌هایشان کم‌کم عقب می‌رفت. ناظم داد می‌زد: خانمم مقنعت! جلو می‌کشیدند و دو قدم پیش‌تر دوباره عقب!دخترها روزها در جدالی مسخره با زنانی بودند از جنس خودشان! یک بار که آخرین‌نفر بودم و داشتم برای زنگ تفریح می‌آمدم بیرون، ناظم مثل خفاش شب با لبخند احمقانه‌ای داخل آمد و نزدیک شد: خانم جعفری، شما از جاساز بچه‌ها خبر داری؟! اولش ترسیدم که از کدام جاساز حرف می‌زند. گفت: اینکه کلیپس‌ها رو کجا قایم می‌کنن؟ باورم نمی‌شد که یک کلیپس انقدر جدی شده باشد. گفتم: نه و اگه می‌دونستم چرا باید به شما می‌گفتم؟!پوششِ من، پوششِ مطلوب ناظم بود. توقع نداشت از من چنین چیزی بشنود. شاید چون فکر می‌کرد پوشش انتخابی من از برای خاطر او و دیگران بوده است. عصبانی و چین‌انداخته به پیشانی بیرون رفت!چند ساعت قبل دیده بودم که بچه‌ها کلیپس‌ها را در سقف جاساز کردند. مثل اینکه روز بازرسی بود! آن روز حس نفرت انگیزی در من ایجاد شد. چرا او به خود اجازه داده بود که چنین چیزی را از من بخواهد؟!بماند که چند روز بعد جاساز بچه‌ها لو رفت و صاحبان کلیپس شروع کردند به گرفتن یقه‌ی بچه‌ها. که یکی‌شان من بودم. کار به جایی کشید که وقت‌و‌بی‌وقت شبیخون می‌زدند و کیف بچه‌ها را هم ردیف می‌کردند و می‌گشتند.سال آخر دبیرستان هر چندروز یک‌بار صبح‌ها در بدو ورود باید کیف‌هایمان را در پله‌های راهرو رها می‌کردیم برای بازرسی. حتی گاهی بی‌اجازه در زنگ‌تفریح‌ها کیف‌های یک پایه را از کلاس‌ها بیرون می‌کردند تا بگردنشان.تا اینکه یک روز که همه زیرلب غرغر می‌کردند، من کیفم را با زیپ باز و ولو شده روی کیف‌های دیگر وسط راه‌پله دیدم. دلم می‌خواست حساب ناظم را برسم. صورتم داغ شده بود و عصبانی به بچه‌ها می‌گفتم چرا هیچ‌کس هیچی بهشون نمی‌گه.هر کس بی‌تفاوت کیفش را برمی‌داشت و بالا می‌رفت و نهایت لبی کج می‌کرد و زیرلب می‌غرید: بی‌شعورن دیگه، چیکار کنیم. کیفم را برداشتم، چادرم نبود. جامدادی‌ام نبود! و دیگر صبری هم نبود تا یقه‌ی ناظم را نگیرم. عصبانی به دفتر رفتم و کیف را بالا گرفتم و سرش داد کشیدم: چرا باید کیف‌ها رو بگردید؟ چرا وسایل من گم شده؟برای اولین بار لرزش را در دست‌های ناظم دیدم. هول کرده بود و نمی‌توانست مثل همیشه سریع و باقاطعیت جواب بدهد. نگذاشتم لب باز کند. ادامه دادم: باید سریع پیدا بشن. وگرنه من سر کلاس نمیرم. باید همه جا رو بگردید.رنگ از صورتش پریده بود. پاتند کرد و از جلوی من گذشت و آرام گفت: بین این همه کیف، چرا کیف تو آخه .. (چون چندبار دیگر هم سرِ این گیردادن‌های احمقانه‌شان اعتراض کرده بودم و می‌دانست بسیار پیگیرم...)سه بار کل پله‌ها را دواندمش، عرق به صورتش نشسته بود و حرف‌های پشت‌سر هم من هم عصبی و شرمنده‌اش کرده بود. جامدادی بین چند کیف در راه‌پله پیدا شد. اما چادر در اتاق مدیر و معاون سردرآورده بود، خیلی شیک آویزانش کرده بودند به جارختی!بعد از آن روز دیگر به دستور ناظم کیف‌ها بازرسی نشد. مدرسه‌های ما جای توهین و تحقیر بود نه جای علم‌اندوزی. ما مثل طوطیانی بودیم که فقط درس‌های بیهوده را تکرار می‌کردیم.در محیطی از خشم و اضطراب و تشویش تمام روزنه‌های فراگیری دانش بسته می‌شوند و به جای آن احساس حسد، نفرت و.. جا باز می‌کنند.#مریم_جعفری_تفرشیعتیقه فروشی خاطراتمریم جعفری(تفرشی)Sat, 23 Sep 2023 14:34:39 +0330https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/تولدم-خیلی-مبارک-تاسوعا-هم-تسلیت-tmlhzxgzbppfتولد اکانت هامم امروز می گیرم. دو سال و دو ماه و شیش روز پیش، اکانت ویکی پدیام متولد شد. ۳۰ خرداد بوده. ۳۰ تیر پارسال هم اکانت ویرگولم متولد شد. خودمم یه ۱۷ سال پیش، یه پنج مردادی که پنجشنبه بوده متولد شدم. آره، حاضرم تاریخ تولدمو بفروشم؛ به هر حال توو هم نسل های ما، همه یه روز رندوم متولد می شدن. منم یه روز رندوم متولد شدم، فقط شاید خوش شانس بودم. برام زیاد مهم نیست، ولی وقتی اومدم توو این سیاره مزخرف؛ ۱۳۸۵٫۵٫۵ بود.یه شکلات شانسی رسید دستم، بازش که کردم محتواش این بود. بهش خندیدم، وقتی توو دنیای خودت زندگی کنی؛ کسی حتی نمیتونه تصورت هم بکنه. (چه برسه به فکر)خلاصه که، کادو هامم؛ یه تبر از بابام کش رفتم [اسمش هم میکا س]، دسترسی گشت‌زن توو ویکی پدیای فارسی گرفتم، توو یک میلیون و دویست هزار تا کاربر، من ۲۵۶ امین گشت‌زن ویکی پدیای فارسی ام؛ نگهبانی میدم. دیگه، بابامو راضی کردم ازش ۳ میلیون فاکینگ تومن قرض بگیرم و با پس‌انداز خودم و هزار و یک بدبختی، کامپیوترمو ارتقاع بدم و برم توو کار کسب درآمد از گیم. کادوهایی که به خودم میدم هم، رنگ کردن اتاقم (بعد از مسافرت و به رنگ خاکستری‌آبی)؛ درست کردن مجموعه پادکست هام با اسم نقطه آبی کمرنگ و تموم کردن طراحی بازی تخته ایم.پستی که توو دفتر نوشتمو شاید بعدا جدا از این منتشر کنم. دستاورد هایی که نوشته بودم، از گفتن دوسِت دارم، بود تا قطع درخت با تبر و ساخت هرم ماسه ای:اینو با بیتا ساختیماین درخته رو هم با بیتا قطع کردیم، خوش گذشت. (این یه انجیر مزاحم و گنده بود توو حیاطپشتی خونه عموم، خلاصه که؛ توو خاطرات مسافرتم می نویسم بعدا)اکانت ویکی پدیام: https://fa.m.wikipedia.org/wiki/%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A8%D8%B1:Dadash.kayko عتیقه فروشی خاطراتعلیرضاThu, 27 Jul 2023 18:32:21 +0330https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/جنبش-یادداشت-روزانه-snfqtqdwgx7oتقریبا آخرهای سال 1400 بود که با شاهین کلانتری آشنا شدم و نوشتن یادداشت‌های روزانه رو شروع کردم. کمتر برمی‌گردم تا نگاهی بهشون بندازم (چون دردناک و گاهی اوقات ترسناکه!). توی این پست برای اینکه شما رو هم به انجام دادن این کار مذبوحانه ولی مفید و درمانگر دعوت کنم، بخش‌های کوچیکی از نوشته‌های روزانه (درواقع تایپ‌های روزانه!) ام رو آوردم. متاسفانه تا همین چندوقت پیش خیلی فاز ادبی داشتم، بخاطر همین به لحن کتابت هستن!1400: تلخ ولی واقعیفرانتس مارک_ سرنوشت حیوانیهفتم اسفند 1400ساعت سه و ربع عصر است و من به جلد کتاب "جزء از کل" نگاه می‌کنم. بالاخره تمامش کردم. برای لحظه‌ای بسیار طولانی به این فکر می‌کردم که دوست دارم سبک زندگی جسپر را برای خودم انتخاب کنم: بی‌هدف و شناور بودن در زمان و مکان. برای چنین چیزی پول لازم داشتم. مشکل اینجا بود که اصلا پول نداشتم و راه سریع پول به دست آوردن را هم بلد نبودم.دهم اسفند 1400برایم عجیب است. دکترها فکر کردند که با درمان و افزایش طول عمر، ما را خوشحال می‌کنند. مثل این می‌ماند که بدترین فیلم تاریخ را در سینما ببینی و درست وقتی فکر می‌کنی فیلم تمام شده است و با خوشحالی می‌خواهی از روی صندلی‌ات فرار کنی، شخصی با لبخندی چندش‌آور سمتت خم شود و بگوید: «یک بلیت دیگه جایزه بردین! می تونین یک دور دیگه فیلم رو ببینین، عالیه نه؟» تو آن جا هستی؟ می‌بینی به چه آدم زشت و نچسبی تبدیل شده‌ام؟ از همان‌ها که شاید یک روز بی‌تعادلی از صورتشان موج بزند. می‌دانم من همه چیز هستم و همین همه چیز بودن مرا می‌ترساند.سیزدهم اسفند 1400اگر امشب می‌توانستی آدم مشهوری را به شام دعوت کنی، چه کسی را دعوت می کردی؟ امشب نمی دانم. اول گفتم فروید را دعوت کنم. از حال بدم برای او بگویم. با کت و شلوار روبه روی او بنشینم تا او برایم تحلیل کند که چرا انقدر خودم را با تضادها شکنجه می‌کنم؟در کتابفروشی با دختری که دارد لابه لای جزء از کل را نگاه می‌اندازد حرف می‌زنم و با یک نفر که به غروب پارک خیره شده است سر صحبت را باز می‌کنم. مثل یک پیرزن لعنتی رفتار می‌کنم. شاید یک روز آدم‌ها یاد بگیرند که اگر تمام انرژی‌شان را روی یک جسم فلزی نگذارند، بیشتر از حرف زدن با غریبه‌ها لذت می‌برند.بیست و یکم اسفند 1400می گوید: «آفرین! تو خیلی تلاش می کنی! امیدوارم نتیجه زحماتت رو بگیری.»و من پیش خودم می‌گویم: من زحمت نمی‌کشم! من فقط در هر برهه از زندگی‌ام برای فرار از نامعلومی، اعتیادگونه به انجام یک کار می‌پردازم و وقتم را به آن اختصاص می‌دهم. مثل حالا که در طی بیست روز، بیست و سه هزار و صد و سی و چهار کلمه نوشته‌ام.بیست و پنجم اسفند 1400دیشب فهمیدم که چقدر بیماری روانی احتمالی دارم. نمی‌توانم تشخیص دهم که روزگار بخاطر حرف‌هایم مرا در این اوضاع می‌اندازد یا اینکه اتفاقی است. دیروز پس از ماه‌ها، یک پرخوری داشتم که اصلا مایل نبودم جلویش را بگیرم. راستش را بگویم دلم برایش تنگ شده بود. همین حالا هم پشیمان نیستم. حس جالبی که آن گونه خوردن بهم می‌دهد حس "مشغول بودن و داشتن کار مهمی برای انجام دادن" است. افتادن در انواع غذا و خوراکی همچین حس به آدم می‌دهد. الان اصلا اشتهایی به خوردن ندارم.1401: بلند شدن با تردیدکاندینسکی_ ترکیب‌ بندی هشتم فروردین 1401از آزمون 19 فروردین هنری می‌شوم. هیجان‌زده‌ام. می‌دانی موقع شرکت در آخرین آزمون و دیدن سؤال هایش به چه چیزی فکر می‌کردم؟ به این که من کمترین اهمیتی به اینکه "درصد جرم واکنش دهنده‌ها باید در واکنش‌های زیر چگونه باشد تا حجم فرآورده‌هایشان برابر شود؟" نمی‌دهم. اصلا برایم مهم نیست. راستش را می‌گویم. می‌دانم خیلی عجیب است اما عجیب‌تر، ذات انسان است. اینکه چقدر می‌تواند در تخس بودن و وانمود کردن به چیزی که نیست ماهر باشد. البته همه می‌دانیم که این کاری شدنی است، منظورم این است که fake it until you make it و از همین دری وری‌ها.عادت ایجاد می‌شود، اما عادتی که برای تو نباشد نابودت می‌کند.سیزدهم فروردین 1401بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه بان دارد و قد چون سرو و چشم چون نرگس و کمان ابرو و موی مشکین و... همین است دیگر. کدام شاعر می‌آید بگوید: «انسان دوستی‌ات را و اینکه چقدر با هم خوب کنار میاییم و در مورد موضوعات علمی و سیاسیِ روز صحبت می‌کنیم و اینکه تو از دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شده‌ای را دوست دارم.»؟ دوست دارم کنار هم حس کنیم که هاله‌هایمان با هم برخورد می‌کنند حتی اگر به هم دست نزنیم. حس کنیم اگر کمی بیشتر نزدیک شویم، در هم ذوب می‌شویم و مخلوط. نمی دانم این حس‌ها را از کجایم می آورم. دهم اردیبهشت 1401ببین یک بار دیگر مکالمه‌ام را مرور می‌کنم. این تمام آنچه که از دستم بر می‌آید است. مرحله اول بی اهمیت نشان دادن است (که واقعا هست): «ببین مامان این آخرین امتحانه. درس‌های امروز هم شامل کارآفرینی و انسان و محیط می‌شن که سر کلاس مثل عذاب می‌مونن. من برای پایانی چیزهایی که بلدم رو می‌خونم اما الان رفتنم مساویه با هیچی. تا الان که غیبت داشتم، با یک روز هیچ اتفاقی نمی‌افته.» مرحله بعد، همدلی: «ببین من می‌دونم تو نگران هستی ولی تا کی می‌خواهی نگران من باشی؟ بذار من خودم با نتیجه تصمیماتم روبه رو بشم. ته راه اینه که باید شهریور امتحان بدم. خب مگه چی میشه؟ میدم.» من با حضور در آن "زندان افکار" مشکل دارم نه با امتحان دادن.وای خدای من. می‌دانم قرار نیست قبول کند.چهارم خرداد 1401من موسیقی را حس می‌کنم. حس می‌کنم وقتی کسی مرا در حال نواختن یا آوازخواندن می‌بیند خوشحالم. برایم مهم نیست در آینده بهم چه می‌گویند. یک شاهکار یا یک فرد معمولی که فقط موسیقی را دنبال کرده‌ است. اصلا چرا علاقه دارم راهم را تعریف کنم؟خب، گوجه‌ها سوخت. فکرش را می‌کردی گوجه‌ها بسوزد؟ من که تابه‌حال گوجه‌ها را نسوزانده بودم. باورم نمی‌شود. فعلا املت بی املت. این اتفاق باعث شد که یاد یک متن از کتاب "از سوراخ در" نوشتۀ فاطمه بن محمود که استاد دیروز معرفی کرد بیفتم. اه. حس خوبی نیست که املتت بسوزد و وقتی بیایی آنرا به یک داستانک جذاب نسبت دهی بفهمی نمیتوانی صفحه را پیدا کنی. یک چیزهایی را یادم هست. اگرچه مثل داستان اصلی نمی‌شود ولی خب، دلم می‌خواهد آن را بنویسم:« شیطان آفرینش به سراغ زن آمده بود. زن با شیطان خلوت کرد که دوباره آن لذت را تجربه کند. مدتی بعد همسایه‌هایش به بوی غذایش پی‌بردند؛ داشت می‌سوخت.»خب قطعا که انقدر کوتاه و دوخطی نبود ولی اصل ماجرا همین است دیگر. اشکال ندارد یک روز هم به خاطر غرق شدن در نوشتن املت را بسوزانم. راستش حالا که فکر می کنم می‌بینم نوعی افتخار است!بیست و هفتم مهر 1401نمی‌توانم بگویم هرروز مدرسه رفتن انتخاب اولم است (مخصوصا وقتی برای ساعت کلاس باتری می‌بری و هیچ بنی‌بشری از تو تشکر نمی‌کند!) گاهی حس می‌کنم مدرسه قانون جنگل است. هیچ کس به شخص دیگری اهمیت نمی‌دهد و صرفا تظاهر به صمیمی بودن باهم دارند! از حق نگذرم بچه‌هایمان روحیۀ سازندگی هم دارند. وقتی شیفت پیش کلاس را خیلی کثیف کرده‌بودند، همه کلاس را جارو کشیدند و تمیز کردند (اگر چه در حین این کار فحش‌های ناموسی از دهانشان نمی‌افتاد!)سی‌ام بهمن 1401سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس.بیست و پنجم اسفند 1401تصویر یک دهان است. دهان یک زن. می‌نالد. حس گمگشتگی و حس اینکه... خودم هم دچار این حس شده ام. حس می کنم اگر از آن دهان عقب‌تر بیایم یک زن را می‌بینم که دارد در هوای زیرِ صفر و ساعت دوازده شب با قدم‌های بلند راه می‌رود. دیگر به آخرش رسیده. دیگر هیچ چیز معنا ندارد. برخی موارد نیازی به دیدن ندارند. چیزهای غریزی؛ مثل شیرخوردن نوزاد برای اولین بار، مثل تپش‌های قلب. مثل نگاه‌هایی که رد‌وبدل می‌شوند و بیست سال آینده را پیشبینی می‌کنند... بعد صبوری می‌کنند در حالی که هر دو همان وقت فهمیده بودند دنیا قرار است برایشان چگونه باشد. همین حالا، تو ویرگول!انتزاع و پویایی تابلوی کاندینسکی به معنی تسخیر سنگدلی نیروهای کیهانیه، نه برای پیشگویی کردن یک آیندۀ فاجعه‌بار!نظرتون درمورد روزانه نوشتن چیه؟ وقتی نوشته‌های گذشته‌تون رو می‌خونید چه حسی می‌گیرید؟عتیقه فروشی خاطراتکیانا واعظTue, 25 Jul 2023 14:28:21 +0330https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/شب-نوشتتتتتتتتتت-ت-زیادی-qoxahquvfzthسلام ۳ و ۴۱ دقیقه صبحه، امروز ۲۴ تیر، از سالی که داره رو سرعت ۱۰ برابر میگذره است. از اول سال هدفای زیادی داشتم، تقریبا به هیچی نرسیدم! از اولین ایده‌هام برای سال جدید کم کردن وزن بود، تا دیروز ۱۱ کیلو کم کرده بودم، اما امروز زیاده‌روی کردم تو خوردن، بهونه نمیارم اما بخش زیادی از کند بودن وزن کم کردنم بخاطر خانواده است، مثلا امروز بعد از ورزش، خواستم برم پینگ پونگ، به زور بهم غذا دادن، و رفتم طبقه پایین برای پینگ پونگ، اونجا هم به زور بهم غذا دادن! به زور میگم معنی واقعی به زوره!قرار بود زبان انگلیسی پیش برم، یه عالمه کتاب بخونم، lpic 1 رو مرور کنم، به react مسلط بشم و غیره، همش برای تا خردادفروردین به صورت الکی الکی و سریع گذشت، گیر کردن تو درسا، کار کردن تو مدرسه برای پروژه یا کارای نمایشگاه تا دیروقت و تو خونه فقط خواب! اردیبهشت هم همینطور گذشت، و آخرش به فاجعه‌ای برخوردم که نه درسم خوب پیش رفت، نه تو کارای نمایشگاه فایده‌ی زیادی داشتم و نه پروژه‌م به نمایشگاه رسید، یه فاجعه به تمام عیار، ۱۵ اردیبهشت، بعد از تموم شدن نمایشگاه مدرسه، حالا نوبت افسردگی بود.شکست خورده بودم، شکست. این شکست همراه شد با واکنش‌های منفی، تو محیط مدرسه فقط تیکه نصیبم میشد، من تمام تلاشمو کرده بودم اما حرف از به نتیجه نرسیدن شده بود تلاش نکردن. برنامه‌ریزی غلط...این وسط اولین مصاحبه کاریمو رفتم، از استرس لال شدم، یعنی در حدی که نفهمیدم شرکته تو چه حوزه‌ایه و اسمش چیه! اینکه تو ۱۴ سالگی یه سری جوون ۲۲ ۲۳ ساله بشینن جلوت و از چیزایی حرف بزنن که معمولا برای سن تو نیست، واقعا استرس‌زاست. اردیبهشت رو با دردسر گذروندم، دردسر فیزیک! در طی روزای نمایشگاه معمولا یا فیزیک‌ها رو میپیچوندم یا میخوابیدم، حتی مبحث هم نمیدونستم. از اونور معلم سخت‌گیری داریم که جزو بزرگای مدرسه حساب میشه، هیچ معلمی جرئت نداره بهش بگه این همه کاراشو الان اورده، ولی اون موقع هم کارا آماده نبود! این شد که یه مدت زیادیو فقط فیزیک مینوشتم و میخوندم، تو چت با دوستام فقط غر میزدم که این مطالب برای سن ما نیست و گریه میکردم، حال بدی داشتم. واقعا بد!اردیبهشت آخرین شاهکارش هم برام باقی گذاشت، ۳۱ اردیبهشت اولین امتحانو خراب کردم، نصف امتحان سفید بود تقریبا. عربی بود... بریده بودم، تا ساعت ۱۱ شبش رفتم پینگ پونگ و بازی و استخر. اوضاع بد بود...بقیه امتحانا بد پیش نرفت، امتحان کامپیوتر باعث شد بتونم با برقراری ارتباط با یکی از معلمامون تو دوره‌ی کارورزی دیگه‌ای شرکت کنم.خرداد سختی بود، ولی گذشت. از اردیبهشت دوست‌داشتنی‌تر بود. فقط خوابمو بدجوری بهم ریخت این خرداد لامصب. یه بدی دیگه هم داشت، من همزمان با امتحانا باید کد میزدم چون پایان خرداد اولین دموی پروژه‌‌ی استارتاپ باید ران میشد. خداروشکر اوکی بود... چیزایی نوشتم که فکرشم نمیکردم! تیر شروع شد، با یه عالمه برنامه‌ریزی، با یه اتفاق خوب اوایل تیرم زیباتر هم شد حتی. اما بعدش جالب نبود... صبح تا شبم شده بود چت کردن انجام تسک‌های روزم، بعدشم درگیری با خانواده تیر رو زیباتر کرد، بابام یه عقیده‌ی مزخرفی داره که با کسی که تو واقعیت ندیدیش و خودش و خانواده‌ش رو نمیشناسی نباید صحبت کنی. یعنی دوستی مجازی هیییچ! این عقیده‌ش باعث محرومیت‌ها و کتک‌خوردن‌های زیادی برای من شده. این چند وقت دوباره بهم شک کرد! میدونی استرس واقعا داره نابودم میکنه. اگر این دفعه لو برم مساوی ۴ سال محرومیت از هر نوع تکنولوژیه. اینکه شبا کابوس ببینم و هر لحظه بهش فکر کنم به نظرم عادیه. امشب استرس بیش از حدی دارم، وقتی استرس بهم غلبه میکنه شروع میکنم به کندن موهام، موهامو دوست دارم، فر قشنگین، ولی متاسفانه بخش زیادی از جلو و بغلشون امروز کنده شد. هر طرفو نگاه میکنم پر از موهای فر خورده‌ی منه! تو این تابستون، به هیچی نرسیدم، هیچی، ۱۱ کیلو کم کردم فقط، و هنوز حداقل ۶ کیلو اضافه وزن دارم تا تازه مارجین بالای وزن! تعداد زیاد علامت تعجبا احتمالا آزاردهنده است پس ببخشید. هیچ کتابیو تا ته تموم نکردم، به جز دو تا رمان کودک، که کم‌حجم بودن و فقط میخواستم بدمشون برن، پس گفتم یه بار خوندنشون مضر نیست. سرنخ‌های چوب‌کبریتی و تقریبا رو تموم کردم، داستان دو شهر رو نصفه ول کردم، میگل صوتی رو نصفه ول کردم، ۱۰ درصد شادتر رو نصفه ول کردم(این واسه سال پیشه) هویت رو نصفه ول کردم، تاریخ ادیان هم نصفه ول کردم حتیدارم دیوونه میشم، حس میکنم یه جا میبرم، یه جا دیگه نمیکشمبه نظر میاد سرما خوردم، هوا خنکه، مخصوصا این ساعتا و توی منطقه‌ی زندگی ما! یکی از کاورای آهنگ کویر داره ریپیت پلی میشه و فقط پشتمو نگاه میکنم پدرم بیدار نشده باشه. ۳ یا ۴ سال پیش گیتارو ول کردم، اون موقع به کسایی که حداقل ۸ ساله گیتار میزنن مثل چی حسودیم میشد، الان هم همینطور، ولی اگر ادامه میدادم الان به جایی رسیده بودم...از هفته بعد دوباره کلاسو شروع میکنم، گیتارو دوست دارم، با اینکه هیچی ازش یادم نیست، با اینکه افتضاح میزنم، از اینکه برای بقیه بزنم خجالت نمیکشم و با هزار نوت اشتباه بازم میزنم، وقتی ناراحتم فقط بغل گرفتنش حالمو بهتر میکنه. این گیتار میدونی چقدر غم منو حمل میکنه الان! از وقتایی که برای اولین بار به وجود الله شک کردم و حس پوچی کردم تا الان که دغدغه‌ی به درآمد رسیدن دارم، دمش گرم!یکی از چیزای دیگه‌ای که خیلی اذیتم میکنه حس فعال حسادتمه، من به همه حسودیم میشه، همه، بلا استثنا، اذیتم میکنه. میدونی بعضی مواقع تا صبح خوابم نمیبره و تو یه شب تا صبح جای همه آدمای محسدم زندگی میکنم، خیلی زندگی خفن‌تری دارن، آدمای خفن‌ترین... جدی حوصله دارین تا اینجا خوندین؟ این درگیری ذهنی خودمه، پیشنهاد میکنم یه کار مفیدتر انجام بدیددوست دارم تا آخر تابستون به ۸۶ کیلو برسم حداقل، برای زبان، الان وسطای انگلیس فایل ۳ئم، میخوام از انگلیش فایل ۱ مرور کنم، ولی خداییش انگلیش فایل نسبت به هر کی کتاب آموزشی که دیدم یه سطح بالاترهکتابایی که وسطشونم رو تموم میکنم، همین واسه تابستون کافیه، الان دارم کتاب صوتی مارادونا رو با صدای فردوسی‌پور گوش میکنم، وقتی این تموم شه در اولین فرصت کتاب سئو رو تموم میکنم. بعدش احتمالا برم سراغ داستان دو شهرگیتارو نمیدونم به کجا برسم ولی خب، دوباره شروع میکنم، هر چی که شد!ذهن آشفته‌ی من، با نوشتن خودشو آروم کرد، ولی یکی از خصوصیات دیگه‌ی من، مثل سگ عاشق توجه بودنه، پس نمیشه چیزیو بنویسم و منتشر نکنم. الان ۴ و ۲۰ دقیقه است و تو حدود ۴۰ دقیقه براتون کل سالمو شرح دادم! واواگر خانواده‌م بفهمن تا صبح بیدار بودم به بوق میرم، احتمالا خودمو بزنم به خواب و منتظر بمونم واقعا خوابم بره، ولی این ذهن شلوغ، هنوز یه عالمه فکر دارهشبتون قشنگ باشه، روزاتون قشنگ‌تر، اگر این همه دل‌نوشت مانند منو واقعا خوندید دمتون گرم، شبیه مجری تلویزیونیا شدم، همین دیگه. دلم نمیاد تمومش کنممممم، الان میگردم دنبال یه عکس قشنگ، بعدشم چهارتا تگ فان مینویسم و انتشار. واقعا بای باییییییمیوووووووووووووووبععتیقه فروشی خاطراتپیدا شد !Sat, 15 Jul 2023 04:32:28 +0330https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/روزمره-نویسی-این-شده-تصویر-دلم-از-شهرِ-من-nrnmw0wpgcmtهمه تو صف نون وایستادیم. دو سه بار دعوا میشه. بار اول یکی بچه شو فرو میکنه وسط صف و ما هلش میدیدم بیرون و سر خودش هم داد میزنیم که «هوی! حواسمون بهت هست.» بار دوم نونوا میفهمه دو نفر تو صف با هم بودن، سرشون داد و بیداد میکنه که چرا حق بقیه رو میخورین، نون همیشه کمه. نونوا خسته س. تو چشماش یه غم خاصی می بینم؛ همون شاطری یه که دیروز پریروز بهم گفت «حاجی عجب صدایی داری!» و منم خندیدم گفتم قابل شما رو نداره.البته که صدامو دوس دارم، ولی بقیه نمیدونن این بم بودن زیاد؛ حاصل ریفلاکس مزمن معده س. یه بار یکی که منو اصلا نمیشناخت گفت «تو که انقد صدات بمه... دو ساله داری سیگار میکشی.» احساس می کرد به راز زندگیم پی برده، من و رفیقام نگاه عاقل اندر ابلهی بهش کردیم و همه گفتن علیرضا سیگار نمیکشه. این بیش فکری ها هم جلوی نونوایی اتفاق افتاد.نون رو میگیرم. یکی که احساس گنده بودن میکنه از جاش تکون نمیخوره که من رد شم، دستم پره. تو چشمام نگاه می کنه و ریشخند میزنه؛ الان حاضرم لب جوب سرشو بِبُرم و باهاش غذای سگ درست کنم. محکم بهش تنه میزنم که رد شم. دوتامون برمیگردیم به پشت سر نگاه می کنیم، تو چشمای اون «زود باش عذرخواهی کن» دیده میشه و تو چشمای من «یه کلمه از دهنت در بیاد با همون زنجیری که گردنته از همینجا دارِت میزنم.» قدرت نگاه من پیروز میشه، نوجوون خودشاخ پندارِ زنجیر دار اول دستشو مشت میکنه، یه قدم میاد جلو.پلاستیک نون رو آویزون می کنم به دسته دوچرخه، جفت دستامو مشت می کنم و میرم جلوش. همیشه به بقیه از بالا نگاه می کنم، این یکی هم که قدش از من کوتاه تره. فقط یه جمله براش کافیه، «مشکلی پیش اومده؟» که بیشتر لحن تهدید داره. میره عقب. سوار دوچرخه میشم و میرم. نونوایی امروز به خیر گذشت. نونوایی رفتن شکنجه روحی عجیبی توشه؛ هم از این مردم بدم میاد، هم باید خودمو تا سطح اونا بیارم پایین که بتونم به همون اندازه وحشی باشم. اگه اخلاقت مثل اونا نیست بدون که خب از اونا نیستی. یه بار پیش یه مشاور بودم، گفت نظرت درباره مردم چیه. گفتم ازشون متنفرم. تو چشماش خوندم الان میگه شخصیت ضداجتماعی داری. گفت «دوستات چطور؟» گفتم «دوستای نزدیکم؟ عاشق شونم.» ظاهرا خیالش راحت شد. ولی همیشه بهم می گفت تو با همه جنگ داری.«چــــی؟» «کـشـــک رامَـــک!» صدای هود بلنده و قبلش نمیشنوم مامانم چی میگه. تو آشپرخونه داریم با بیتا [دخترعمو م که سه سال ازم بزرگتره]، سیب زمینی تنوری می پزیم. کف زمین نشستم و دارم با چاقوم سیب زمینی پوست می کَنَم. پا میشم از جام. «منم میام» بیتا میگه. «سر کوچه س، راهی نیست؛ اگه کار داری خودم میرم.» «نه کاری ندارم، میام.» میاد. سیب زمینی رو تند تند، با حداکثر سرعت خودم خُرد می کنم. بیتا ادویه میزنه و آماده ش می کنه.از آشپزخونه میرم بیرون. اتاقم. نید فور اسپید بازه، صدای آهنگ های راک‌ش پیچیده. «بچه ها چیکار کنیم؟» من میگم. بیتا یادآوری می کنه که Red Notice رو کامل ندیدیم؛ من میگم Rango ناقصه، نید فور اسپید هم، خواهر کوچیکم میگه بازی تخته ای مونو تموم نکردیم. همه چیز ناقصه. الان هم باید بریم کشک بخریم. یهو دم در اضطراب عجیبی میگیرم.از این شهر و مردمش متنفرم. شب بیرون رفتن اینجا یه ناامنی خاصی داره. مسئله اینه اگه خودم بودم مشکلی نبود، اینجا نگران بیتا ام. اینه شهر من؟ ولی میدونم دارم بیش فکری می کنم. این حقیقت اضطرابو میکنه تو جیبم. تو راهرو مو هامو برس می کنم. بیرون که میریم مردم همونن ولی رفتارشون عوض شده. همسایه که همیشه به هم سلام می کنیم رو شو اون ور می کنه. پیرزن پیرمردا زل میزنن بهمون، پسرا و دخترا هم؛ در حالت عادی از زل زدن در امان ام ولی الان؟ هیچ چیز عجیبی وجود نداره. من یه تیپ اسپرت معمولی زدم. تی شرت و شلوار لی، دوتاش طوسی رنگ. بیتا هم شال و مانتو داره و به خوبی پوشیده س. هیچ چیزی برای جلب توجه نیست. از این آدما متنفرم.تو فروشگاه رفاه یکی چهار میلیون کارت می کشه، اینجا شهرستانه و توو خود مشهد [مرکز استان] هم این قیمت منطقی نیست. به بیتا که کنارمه نگاه می کنم، «منطقیه؟» بیتا سر تکون میده و میگه «منطقی نیست سید.»، پس توو مشهد هم این قیمت منطقی نیست. دخترِ حسابدار فروشگاه رفاه که هر بار منو میبینه زور میزنه عین یخ سرد برخورد کنه؛ امشب با دوتامون گرم حرف میزنه. انگار دلش میخواد باهامون حرف بزنه. درباره قیمت کشک رامک که 10 هزار تومن بالا پایین شده حرف میزنه و یه خنده مضطرب می کنه. ما هم تایید می کنیم که آره همه چی گرونه و میزنیم بیرون.«کشک، چهل و سه تومن، منطقی نیست.» «نه منطقی نیست. جالبه، دو شبه ماه کامله.» ماهو نگاه می کنم. «آره قشنگه». ولی بیتا چیزی به جز قشنگی تو ذهنشه. «دقت کردی موقع Full moon همه اعصاب شون خُرده؟» تایید می کنم. «آره، انگار جاذبه ماه روشون اثر منفی داره.» وقتی میگم اثر منفی، یاد آهنگ رضا پیشرو میفتیم. ادامه میدم: «حرفامون داره روشون اثر منفی...» و دوتایی به ادامه اثر منفی می خندیم. بقیه راه درباره گربه هایی که آشغال میخورن حرف میزنیم. رسیدیم خونه.اینترنتم موقع نوشتن این متن دوازده بار قطع شد. الان شد سیزده. یه جمله تایپ کردم. شد چهارده بار. اونقدر رو مخه که اسید معده م میزنه تو حلقم. به کی فحش بدم؟ همون همیشگی. امروز ده دیقه س که یه آهنگ چهار دیقه ای داره زور میزنه دانلود شه. آهنگه دانلود شد. ویس آیلین باز نمیشه. این بار به کی فحش بدم؟ همون همیشگی. این شهر لعنتی حتی اینترنت نرمال هم نداره. آهنگ شایع رو پلی می کنم. برگام میریزه، اینکه اولش خونده چقد صداش خوبه؛ نمیفهمم چی داره میخونه. شایع شروع می کنه به خوندن و می فهمم اون ویس آیلین بوده و نه آهنگ.خونه خاکستری شده، عمو، زن‌عمو و دخترعمو رفتن. از بچگیم وقتی می رفتن، میرفتم تو خودم. بیش فکری درباره بیش فکری. بیش فکری منو میاره اینجا تا بنویسم. گیم مون نیمه کاره موند. فیلم ها هم. دور خونه راه میرم. یه چیزی کمه، خودم هم میدونم چی. میرم تو آشپزخونه. سیب زمینی های تنوری مون یه ذره ازش مونده هنوز. با چنگال میرم بالاسرش و شروع می کنم به خوردن. دلم بدجور قهوه می خواد. بیسکوئیت و قهوه! من هیچوقت با قهوه بیسکوئیت نمی خورم، ولی صدای لعنتی اون همیشه موقع قهوه خوردن تو ذهنم پلی میشه. الان خونه به جای خاکستری، سیاه به چشمم میاد.میشینم پشت میز کامپیوتر. یه لعنت به اینترنت میفرستم. تایپ می کنم. با گیره سر شکسته ای که روی میزمه بازی می کنم. قشنگ بوده. خیلی وقته همه چیز کسل کننده شده. حوصله گیم ندارم، کتاب جلوم رو میز الکی باز مونده و فقط دارم آهنگمو گوش می کنم. دست راستمو باز می کنم و به تعداد دوست های انگشت شمارم خیره میشم.قبل رفتن شون، داشتیم با بیتا درباره برونگرایی و درونگرایی حرف میزدیم. دوتامون میانگرا ایم. ولی دوتامون باور داریم هیچی ش میانه نیست. ما دوتا، وقتی میریم بیرون برونگرا میشیم و کلی حرف میزنیم و وقتی برمیگردیم خونه مون درونگرا میشیم و از حرف زدن پشیمون میشیم. دوتامون صفات برونگرایی رو داریم ولی تعداد دوست هامون بیشتر شبیه درونگرا هاس. خوبیش اینه همو درک می کنیم.سورنا توو گوشم می خونه. شایع می خونه. بعد بهرام می خونه. ریمیکس دوباره تکرار میشه. قشنگ معلومه محتوایی که داشتم می نوشتمو گم کردم. این تمرکز دیگه برنمیگرده. سعی می کنم. نمیشه. آهان. حرف خاصی نزدیم. فقط گفتم چه عطر خوش بویی خریدی و درباره اینکه نور اتاقم عین پاییز شده حرف زدیم. دل گیره. میخوام اتاقمو رنگ کنم. آبی‌خاکستری. اگه قرار باشه یه رنگ منو نشون بده، اون آبی‌خاکستری یه.همه چیز یه مشکلی داره. حوصله ندارم مجموعه داستانمو ادامه شو بنویسم. ولی اگه میومدین پیشم، تو اتاقم چند تا صندلی میذاشتم براتون و در حالی که قهوه می خوردیم، داستانو براتون تعریف می کردم. بعد هم با خیال راحت می رفتین. مثل خیلی های دیگه. من آدم عجیبی ام. البته اینو دوست دارم. ولی به هر حال. علایق مشترکم با بقیه کمه. واسه همین رفیقام انگشت شمار ان. اونایی هم که یه رده دورتر ان و اسمشون دوست عه، همیشه من حال شونو می پرسم. جهت رفع یه کمبود درونی. نمیدونم. معلومه دپ ام؟ فقط یه هم صحبت لازم دارم. مثل همیشه. واسه همین هرکیو گیر بیارم که یه موضوع مشترک برا صحبت داشته باشیم باهاش حرف میزنم.دارم یه بازی تخته ای فیزیکی طراحی می کنم. واسه سرگرمی خانوادگی. ایده های بیتا رو هم کنار ایده های خودم نوشتم. کارت های "شانسِ سیاه" رو نگاه می کنم. رولت روسی. دروگر شوم. پل چوبی. 10 تاس. چند بار با بیتا "10 تاس" رو تست کردیم. 10 تا تاس مینداختیم. تعداد اعداد جفت شده رو می شمردیم. هرکی کمتر جفت می اورد، می مُرد. به همین سادگی. البته بازی قراره مکانیزم های پیچیده تری داشته باشه. این یه جزء شه.دلم میخواد نوشتنو تموم کنم. با این حال حرف هام از درونم داد میزنن. همون حرف هایی که موقع بی خوابی هام بهشون فکر می کنم، در حالی که زل زدم به ماه. همون هایی که عصر دلم میخواد بنویسم شون. با این حال کافیه. داستانمو هم هروقت حوصله داشته باشم ادامه میدم.نمیدونی چقد دلم میخوادیه روز بدون این که به کسی بگم برمهمه دنبالم بگردن در به درانقدر که اگه یه روز دیدنم جرم بدنفقط یه بار ملاحظه نکنم...من الان رو کولمه دمممیرم اعصاب کسیم خورد نمیکنماما یه روز اگه لنگ موندین بگینخودمو زود میرسونمشایععتیقه فروشی خاطراتعلیرضاTue, 04 Jul 2023 13:26:09 +0330https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/چرا-از-دانشجوی-پزشکی-سوال-نپرسیم-jbpllxsfs4tvترم گذشته، یک خانمی وسط دانشگاه حالش بد شد. هیچ کدوم نمی‌دونستیم باید چیکار کنیم. یکی می‌گفت بخوابونیدش کف زمین، یکی می‌گفت نه شاید براش بد باشه. ما ها همه به هم دیگه نگاه می‌کردیم و هیچ کدوم نمی‌دونستیم برای بنده خدا چه اتفاقی افتاده و باید براش چه کار کنیم؟!وسط این گیر و دار من نشسته بودم و فکر می‌کردم کدوم یکی از استادهامون پزشکن. یکی یکی اساتید پزشک رو نام می‌بردم ولی هیچ کدوم تو اون تایم دانشگاه نبودن. یادمه خانمی که زیر بغلش رو گرفته بود، می‌گفت من پرستاری خوندم ولی اینجا حتی یه دستگاه فشار هم پیدا نمیشه من فشارش رو بگیرم.خلاصه که هیچ کس نتونست براش کاری بکنه.دانشگاه ما خارج شهره، ولی همیشه یک عدد آمبولانس توی دانشگاه هست؛ که از شانس ما این آمبولانس هم رفته بود ماموریت و طول می‌کشید تا برسه.آمبولانس که رسید من رفتم ولی همکلاسیم بعد رفتن آمبولانس اومده بود با کلی ذوق تعریف می‌کرد که دوتا چیز یاد گرفته. اگه کسی سرگیجه داشت باید ازش بپرسی: "به گوشِت دست زدی؟ باردار نیستی؟ سابقه بیماری نداری؟ و ..."چند روز پیش پدر بزرگم حالش خیلی بد شده بود و ما منتظر آمبولانس بودیم. بعد از اینکه آمبولانس اومد و گفت این برگه رو امضا کنید که با رضایت شخصی بیمار رو نمی‌بریم، ما نشسته بودیم فکر می‌کردیم چیکار کنیم؟ مسئول فوریت ها می‌گفت الان دارید چیکار می‌کنید؟ پدرم داشت توضیح می‌داد که داریم با فامیلمون که پزشکن تماس می‌گیریم ببینیم ببریمشون بیمارستان یا نه؟یهو مادرم نه گذاشت نه برداشت گفت: "این دختر منم دانشجوی پزشکیه ?‍♀️ سال چهارمم هست ولی هیچی بلد نیست. (قدرت تخریب ده از ده)"من یکی به شخصه آب شدم رفتم تو زمین. رشته پزشکی ۷ سال طول می‌کشه تا شما فقط یک پزشک عمومی بشید. از این ۷ سال ۴ یا ۵ ترم (بسته به دانشگاه محل تحصیل) دوره علوم پایه است. بعدش یه آزمون جامع علوم پایه گرفته می‌شه و دانشجو درصورتی که اون آزمون رو قبول بشه، وارد مرحله بعد که فیزیوپاته می‌شه. فیزیوپات هم ۲ یا ۳ ترمه (باز به دانشگاه محل تحصیل بستگی داره مثلا شهید بهشتی یک ترمه). بعد از دوره فیزیوپات تازه برای استاجری و اینترنی وارد بیمارستان می‌شید. یعنی از این ۷ سال، چهارسالش خارج از بیمارستانه.اینها رو برای این تعریف کردم که بگم ترو جدتون اگه دانشجوی پزشکی دیدید، نرید بگید من فلان مشکل رو دارم چه کار کنم؟ بعد اگه بهتون گفت من بلد نیستم، شروع نکنید به تحقیر کردن پس تو چی بلدی؟ (یکی می‌گفت سوالم رو که جواب ندادی خودت سوال داشتی بیا ازم بپرس)تروخدا اگه بهتون گفتن من بلد نیستم، فکر نکنید دروغ میگه که ببندیدش به رگبار فحش. (لااقل با آرامش فحش بدید نه اینکه مسلسل رو وصل کنید رو به طرف)به خدا اینکه جوابتون رو نمیدن برای اینه که بلد نیستن، از روی غرور یا پول گرفتن یا ... نیست.به عنوان ختام هم برادرم که خیلی از من کوچک تره چند جلسه است که میره کلاس تزریقات و کمک های اولیه و الان بعد از دو هفته اومده به من میگه من از تو بیشتر بلدم بیا بهت یاد بدم. ?‍?عتیقه فروشی خاطرات🌱 HAYATWed, 28 Jun 2023 21:20:47 +0330https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/الفبای-من-درآوردی-راهی-برای-نجات-دفتر-خاطراتم-pjxoh8yf9kalنوجوان که بودم هنوز نوشتن خاطرات در دفتر یادداشت روزانه متداول بود، اینترنت وارد ایران نشده بود و من هنوز کامپیوتر نداشتم و نوشتن با دست روی کاغذ، یکی از فعالیت‌های لذت‌بخش بود.روزی یکی از بچه‌های فامیل دفترچه خاطراتم را از روی میزم برداشته بود و در حال خواندن، دیدمش! چیز خاصی هم داخل آن دفتر ننوشته بودم؛ ولی خوانده‌شدن یادداشت‌های روزانه‌ام حس خوبی به من نداد.بعد از آن دو سه باری دفتر خاطرات من در حال خوانده شدن دیده شد تا بالاخره تصمیم گرفتم یک الفبای من‌درآوردی اختراع کنم تا کسی نتواند یادداشت‌هایم را بخواند.نویسه‌های این الفبا از روی نویسه‌های الفبای فارسی رمزگذاری شده بودند و برای همین به خاطر سپردنشان برایم راحت بود. بعد از آن تا سال‌ها با همین الفبا می‌نوشتم تا نوشته‌هایم از گزند چشمان غریبه در امان باشد.یک بار مادرم یک ورق از یادداشت‌هایم را دیده بود و می‌گفت آن نوشته‌های چینی‌ات!یک بار دیگر هم یکی از اقوام مرا در حال نوشتن با آن الفبا دیده بود و فکر کرده بود من یک زبان جدید بلدم.خلاصه، امشب بعد از سال‌ها دوباره با همین الفبا روی کاغذ چیزی نوشتم و این همه خاطرات زنده شد.عتیقه فروشی خاطراتمرسده خدادادیThu, 22 Jun 2023 04:46:47 +0330https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/از-یک-جفت-چشم-سبز-mmhlbc6rxovbشاید نوشتن سرودی ستایش‌آمیز برای چشمانی سبز رنگ، داستانی رنگ‌ورورفته و دست‌چندم به نظر بیاید اما داستان من این گونه نیست.بازگشت به دانشکده بعد از بیست سال نشان می‌دهد که رنگ‌ها و خطوط صورت چقدر می‌تواند در زندگی یک آدم اهمیت داشته باشد یا اصلا چقدر حیاتی باشد. دیدن یک جفت چشم سبزرنگ در آستانه در دانشکده، می‌تواند نقطه عطفی در زندگی کسی باشد.زن شتاب دارد، زن سال‌های زیادی را در پی خودش دویده است و حالا کم‌کم دارد خودش را پیدا می‌کند،‌باید بنویسد باید بخندد، باید زندگی کند. البته دیر و استاد نبوی گفته که شنبه‌ها ساعت ۱۲ دانشکده سینما است. پیامک داده‌ اما هنوز پاسخی دریافت نکرده‌ است اما شتابان می‌رود تا استاد نبوی را ببیند. از مترو پیاده می‌شود و با سرعت هرچه تمام‌تر خیابان را طی می‌کند همه چیز آشنا اما دور است. در کوچه ورزنده به راست می‌پیچد همان‌جا که سال‌ها قبل با بچه‌ها می‌رفتند تا فیلم ببینند تا استادها را ببینند تا سرگردانی‌هایشان را با عطش کشف دنیای رنگ و خط و حرکت سیراب کنند.سردر همان در قدیمی ساختمان اداری را از دور نشانه می‌گیرد و نیمه‌دوان به سمتش می‌رود. ممکن است، استاد نبوی رفته باشد. ساعت نزدیک ۱۲ و نیم است اما چیزی که امروز منتظرش است، استاد نبوی نیست.یک جفت چشم سبزرنگ را درست در اولین پله‌های بخش اداری تشخیص می‌دهد، چیزهایی آشنا اما مبهم در برابرش نمودار می‌شود، عجولانه می‌پرسد: «سلام، استاد نبوی امروز تشریف آوردن؟»دو جفت چشم به هم خیره می‌شوند و چیزهایی آشنا و ناآشنا در مغزشان پدیدار می‌شود. خطوط گذر زمان چشم‌های سبز را احاطه کرده است و حتما آن چشمان هم خطوط صورت دیگری را دنبال می‌کند تا چیزهایی مبهم اما آشنا را از گذشته را به یاد بیاورد.دربان همان دربان است، همان دربانی که بیست سال پیش به همین شکل ساده و بی‌پیرایه با پیراهن طوسی اتوکرده، شلوار مشکی و کمربندی سفت و محکم جلوی درهای دانشکده می‌ایستاد و حالا همچنان ایستاده است.درست است همه چیز، همان است اما اندکی افتاده‌تر، با خط و خطوطی که حتما پیش از نبوده‌اند و موهای بور رنگی که گردی سفیدرنگ لابه‌لای آن‌ها خانه کرده است.دربان با لبخندی ملایم می‌پرسد:- اینجا چیکار می‌کنی؟گوش‌هایش می‌شنود، اما مغزش باور نمی‌کند.- مگه منو یادتون میاد؟همچنان لبخند زیباش را دارد. لبخندش خطوط دور چشمهایش را بیشتر می‌کند- باورم نمی‌شه، واقعا منو یادتون میاد؟دربان پاسخ نمی‌دهد اما دوباره می‌پرسد:- چه کارا می‌کنی؟مبهوت همان پایین پله‌ها می‌ماند، چند جواب سردستی تحویل می‌دهد اما با بهتی آمیخته به ذوق. با خودش تکرار می‌کند «منو یادش میاد.»با صدای بلندی که از شنیدنش متعجب می‌شود، می‌گوید:- باورم نمی‌شه منو یادتون میاد.صدایش بلند و شاد است آنقدر که خودش از طنین بلند و محکمش تعجب می‌کند.حتما او هم تصویر خطوط و رنگ چشم‌های دانشجوی قدیمی را پردازش کرده و با تصویر قبلی‌اش مطابقت داده، حتما چین‌وچروک‌های ریز اطراف چشم و موهای نیمه‌رنگ کرده زن را آشنا تشخیص داده و هنوز ردی از آن دختر سایه‌وار را به یاد می‌آورد.-آقای نبوی امروز نیومده، اون ساختمون بودم، امروز نیومده.دربان یکی دو پله پایین می‌آید، احتمالا دارد می‌رود ناهار بخورد، روی دستش یک تا نان لواش است. دوست دربان دیگرش کمی جلوتر در پیاده‌رو منتظرش ایستاده است.- بفرمایید نون- از دیدنتون خیلی خوشحال شدمدربان به همان هیأت همیشگی و بی‌پیرایه‌اش پایین می‌آید و آن دو آرام آرام در گردشی رو به دوسوی مختلف در پیاده‌روی دم در دانشکده از هم جدا می‌شوند. آیا دربان می‌تواند حدس بزند که گفتگوی چشم‌هایشان چه شوقی را در دل زن زنده کرده است؟ آیا او همان‌قدر خوشحال شده ‌است؟ آخر دربان‌ها، همیشه ساکن و آرام‌اند و مسئول عبور آدم‌ها از درها، نه مثل زن که آنقدر این در و آن در زده تا از وجودی شبح‌وار به هیأت زنی مرئی درآید. دیگران او را دیده‌اند، دیگران او را می‌بینند، دیگران او را به‌ خاطر می‌آوردند. این یک پیروزی است او زنی واقعی شده است.زن با همان شتابی که آمده بود، برمی‌گردد، اما ذوقی توی دلش می‌چرخد، چشمان سبزرنگ دربان، خطوط خندان دورش و خاطرش، خاطره‌اش برایش عزیز می‌شود. استاد نبوی که نبود، پس دیگر کاری ندارد، دری برای زدن برای پیدا کردن ندارد. دیده شدن با این چشمان سبز مهربان خیلی لذت دارد، مرئی شدن خیلی لذت دارد. حتم دارد که این خاطره را تا گور با خودش به همراه دارد.عتیقه فروشی خاطراتزیبا مغربیWed, 21 Jun 2023 00:31:14 +0330https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/من-برای-تو-دلم-تنگ-شدهمی-فهمی-ti2uyvhasxwfاین چند روزه در وقت های پرتم هی خواستم چیزی بنویسم اما هیچ ایده ای نداشتم..خواستم شعری کوتاه بنویسم اما ذهنم جوابگو نبود..بیخیالش شدم تا همین چند دقیقه پیش..به ایمسیج گوشیم رفتم و اخرین شماره و نگاه کردم که براش نوشته بودم:«معدلت چند شد؟»و اون پیام سین خورده بود و هیچوقت بهش جواب نداده بودی..مال سال 2019 بود یعنی تقریبا 4 سال پیش..اما این اخرین پیام نبود..حالا گوش کن که قصه درازی برات اوردم..میدونم هیچوقت این متن و نمیخونی بخاطر همین اصلا دوست دارم اسمت رو هم صدا کنم..میدونی چند وقته صدات نزدم؟اما نه ..اگه اسمت و بیارم باز دلم هواتو میکنه..به اجی اکتفا میکنم..کسی جز من و تو کی میدونست که کلمه آجی هیچ جدیتی بین منوتو نداشت و اونو فقط از ویدیو کمدین های اینستا تقلید میکردیم و میخندیدیم؟دیدی بعضی چیزا فقط واسه خودتون خنده داره؟این از هموناس که اشکم و در اورد.اولین بار باهات کلاس چهارم بودم که اشنا شدم..اون موقع تو چون قدت کوتاه تر بود خانم کریمی گفته بود که میز اول بشینی..کنار سارا..و من چون قدم بلند بود دقیقا میز یکی مونده به اخر ردیف وسط میشستم..اون موقع با هم دوست نبودیم..فقط چون درسمون خوب بود گاهی وقت ها از هم سوال میپرسیدیم..تو اون موقع با ریحانه و یه دختری که اسمش و یادم نیست دوست بودی و من با سارا و کیانا..یادمه تو اون موقع رو یکی از بازیگرا کراش داشتی و عکسش و پرینت رنگی گرفته بودی و گذاشته بودی تو پوشه زردت:)تو نمازخونه یواشکی بهم نشون دادی:))اون سال تموم شد..کلاس پنجم با هم نبودیم..کلاس ششم ولی تو یه کلاس افتادیم..باز هم تو میز اول بودی و من میز یکی مونده به اخر..تو باز کنار سارا بودی و من جلوی شیوا و کنار مهدیه..باز هم در حد سوال درسی با هم حرف میزدیم..من دیگه با سارا زیاد دوست نبودم..تقریبا تنها بودم..یه روز که تو تنها اون جلو نشسته بودی و من بغل دستی نداشتم بهت گفتم:«بیا اینجا بشین..»از مکالمه اون روزمون هیچی یادم نیست..اون سال هم تموم شد..دوران ابتدایی تموم شد و ما باید میرفتیم مدرسه راهنمایی..اون موقع ها بیشتر با نگار و نرگس،همون دوقلو ها دوست بودم و وقتی فهمیدم باهاشون تو یه مدرسه نیفتادم خیلی غصه خوردم..نمیدونستم تو مدرسه جدید کدوم یکی از بچه های مدرسه قبلی رو میبینم..سال هفتم شد..اومدم تو کلاس و تو رو دیدم..خوشحال شدم حداقل یه نفر و میشناسم..کنارت نشستم و باهم حرف زدیم..قصه به اونجا رسید که برات اسم چندتا رمان نوشتم تا بخونی..فرداش که روز اول مدرسه راهنمایی شروع میشد،وقتی اومدم تو کلاس،علاوه بر تو ،کیانا رو هم دیدم و این شد اغاز دوستی سه نفره مون که کاش هنوز هم داشتمش..سرت و درد نیارم..سال هفتم خیلی با هم صمیمی شدیم..من هیچوقت خاطره هایی که با هم ساختیم و یادم نمیره..هنوز تک تکشون رو یادمه..جمعمون داشت بزرگ میشد..سارینا و نگار هم اومدن..ولی منو کیانا بیشتر با هم صمیمی بودیم..یبار یادمه بارون میومد و داشتیم میرفتیم خونه..تو سرویسی بودی و عجله داشتی ولی من خودم میرفتم..پشت حیاط مدرسه اب جمع شده بود و گلی شده بود تو دوییدی و گفتی:«پانیذ بیا باتلاق گاوخونی و ببین:)»..یادمه اولین روز بعد عید که اومدم سرکلاس،کیانا و نگار و سارینا اومدن جلو در کلاس و بغلم کردم..یهو تو رو دیدم پشتشون که اومدی بغلم کردی و گفتی:«بیشعور چرا من رو ندیدی؟»محکم بغلت کردم شاید اولین بار بود..اخرای سال هفتم رسیده بود..یه روز داشتیم تو کلاس دومینو بازی میکردیم..تو داشتی اون مکعب هارو میچیندی و منم کتاب ادبیات سال اخر خواهرم و میخوندم..یهو بهت گفتم:«من فلان فیلم رو میبینم،یاد تو میوفتم..اخه یه بازیگر توشه شبیه توعه.»و تو خندیدی و گفتی:«منصور و میگی؟»و من از اینکه تو یه ثانیه منظورم و فهمیده بودی از خنده پخش زمین شدم..صمیمیتمون از اونجا شروع شد که وجه اشتراک با هم پیدا کردیم..من تلگرام نداشتم و تو هم..از مامان هامون اجازه گرفتیم که با تلگرام اونا تو گروه کلاس عضو شیم..همون روزا یه روز قرار گذاشتیم بیای خونمون با هم ریاضی بخونیم..تو دم در نمیومدی تو و میگفتی از مامانت خجالت میکشم:)اخر اومدی و یه جعبه شکلات اورده بودی و دادی به مامانم و گفتی ببخشید کمه:)قشنگ معلوم بود خاله بهت یاد داده بود اینارو بگی..سال هفتم تموم شد..اخرین روز سارینا گوشی ایفونش و که تازه خریده بود اورد تا عکس بگیریم..سارینا اومد با من عکس بگیره که تو از اونور دوییدی اینور حیاط و من با برگ ریزون ترین حالت گفتم:«چیشده؟»و تو بغلم کردی و گفتی:«منم..منم پیشت باشم تو عکس.».. سال هشتم رسیده بود و روز کلاس بندی فهمیدیم که باز ما سه تا یه کلاس افتادیم..در واقع هیچکس دیگه ای باهامون نبود و این خودش باعث صمیمی تر شدنمون و تصمیمای خبیثانه علیه بقیه شد:)..یادمه یبار کیانا مدرسه نیمده بود و تو میگفتی حتما مرده که نیمده و نشستی براش یه اگهی ترحیم نوشتی:))کیانا اون موقع ها فن سیروان خسروی بود و تو پایین اون اگهی نوشته بودی از طرف خانواده خسروی..این صدمین برگه های مسخره بازیمون بود که تو دعوا کردی گفتی اینو دیگه من میبرم نگه میدارم..منم هرچی که بهم میرسید و میوردم تو یه جعبه کفشی که هنوزم دارمش نگه میداشتم..اون موقع ها من میز اول کنار کیانا میشستم و تو میز دوم کنار یه دختری که باز اسمش و یادم نیست..یه روز تو قاطی کردی و گفتی اصلا من میخوام پیشت بشینم و اومد کیف کیانا و برداشتی و نشستی..و جمعمون کوچیکتر شد و دونفره شد..ولی میدونی من اون دو نفره رو خیلی دوست داشتم..اون موقع انگار تازه پیدات کردم..با هم رفتیم بیرون..تو اومدی خونمون..من اومدم..با هم میپیچوندیم تو میرفتی پیش دوس پسرت:)با هم درس میخوندیم..با هم شب تا صبح حرف میزدیم..دعوا میکردیم اما زود اشتی میکردیم..شاید دعواهامون به ساعت میکشید..یبار یکی از دعواهامون سر این بود که من اول اومدم تو پیجت یه استوری گذاشتم که ازم سوال بپرسین و تو عصبانی شدی و موقعی که من افلاین بودم اومدی تو پیجم و به فالورای پسرم پیام دادی گفتی میشه به من ریاضی درس بدی:)))))حتی به پسرعمه ام گفتی..ما با اونا اصلا صمیمی نبودیم و من سر این موضوع واقعا عصبانی شدم ..اما روز بعدش برات یه عکس فرستادم و گفتم:«درسته باهات قهرم ولی دلیل نمیشه اینو دیدم برات نفرستم.»و تو گفتی درسته باهات قهرم ولی دلیل نمیشه نگم پاره شدم:)))))اخرای سال دوباره همون جمع بزرگ و داشتیم اما توشون منوتو مثل دوتا خواهر بودیم..دو نفر که کاملا شبیه هم شده بودیم..رفتارامون..طرز حرف زدنمون..حتی موهامون..برنامه میریختیم لباسای عیدمون مثل هم باشه..با هم درس میخوندیم..اما حیف که بهترین سال هم در کنار تو تموم شد..دربی بود..گلبهیه منم.سال نهم و اخرین سال در کنار تو بودن رسید..خیلی بهت وابسته شده بودم..تو رو نمیدونم..ولی من تو رو جزوی از خونوادم میدونستم..هرجا میرفتم هرکاری میکردم اول به تو خبر میدادم..اخه نمیتونم بگم تورو نمیدونم..تو هم همینطور بودی..یادمه اولین بار که رفتی عینک بگیری واسه من عکساشو میفرستادی میگفتی خواستم تو زودتر ببینی..دل انگیزم!من واقعا دوست داشتم مثل یه رفیقی که تا ته دنیارو باهاش دیدم..سال اخر راهنمایی با هم تو یه کلاس نبودیم ولی این چیزی از صمیمیتمون کم نکرد..کلی خاطره ساخته شد کلی خندیدیم..یادمه یبار تو کلاس خودم نشسته بودم که تو اومدی دم در گفتی:«بیا تو راهرو بشینیم..حوصلم سر رفت اومدی تو کلاس خودت..»من تک تک دیالوگارو یادمه..دیوونم؟شاید..اون سال داشت تموم میشد..باید انتخاب رشته میکردیم برای دبیرستان..انقدر با هم صمیمی بودیم که یه روز روشنایی،معلم دینی، بهمون گفت:«شماها سال دیگه که با هم تو یه مدرسه نیستین چیکار میکنین؟»و تو گفتی:«خانم من هرجا برم اینم باید با من بیاد.»تو میخواستی بری تجربی و من هنرستان..تمام تلاشم و داشتم برای راضی کردنت میکردم که تو هم بیای هنرستان..اما وقتی دیدم نمیشه به خودم گفتم:«تو یه مدرسه نیستین..دوست که هستین.»بالاخره اخرین روز مدرسه راهنمایی رسید..تو مدرسه میدوییدیم و ناسزا میگفتیم به ناظم مدرسه ..وقتی تو سرویس نشستیم،اول تو رو گذاشتیم خونه..بهت گفتم:«دلم برات تنگ میشه..قول بده بازم همو میبینیم.»بغلت کردم و گفتی:«منم همینطور..خیلی زیاد.»اگه میدونستم اون روز اخرین روزیه که میبینمت،محکم تر بغلت میکردم...بعد از اون با هم یکم حرف میزدیم ..تو داشتی تغییر میکردی و من برات ناکافی شده بودم..دیگه کم حرف میزدیم اما در حد یه لایک و کامنت برای هم بودیم..و من روز به روز بیشتر دلم میسوخت از اینکه دیگه یه خواهری مثل تو ندارم..وقتی رفتم مدرسه جدید،دوستای جدید پیدا کردم..اما هیشکی تو نمیشد..یه روز خیلی دلم گرفته بود..بچه ها گفتن خب بهت پیام بدم..وقتی بهت پیام دادم و عکس چندتا از همون برگه هارو فرستادم،حالم بدتر شد..از اینکه با کسی یه روزی،24ساعت روزم و میگذروندم،الان انقدر غریبه شدم که در حد 10،15 تا پیام دارم باهاش حرف میزنم..اون اخرین باری بود که ازت خبر داشتم..تو چند وقت بعدش من و از تمام اکانتات پاک کردی و هیچی از خودت به جا نذاشتی..بی معرفت!حداقل قبلش یه خداحافظی میکردی؟حداقل قبلش میگفتی که دیگه چرا نمیخوای رفیقم باشی..اخه مگه این همه سال دوستی کشکه؟تو خیلی سوالارو تو ذهنم گذاشتی..اینکه چرا وقتی تو هم انقدر وابسته ام بودی،به همین راحتی تموم کردی؟اینکه چرا بی سر و صدا رفتی و دیگه یه خبری از خودت ندادی؟ اینکه چه اتفاقی افتاد که برات غریبه شدم؟اصلا تو هنوز منو یادته؟هنوز عکسامون تو گوشیت هست؟هنوز ذهنت بعضی شبا به من فکر میکنه؟من هنوزم بهت فکر میکنم به تمام خاطرات قشنگمون..به اون روز که رفتیم کاشان و اتوبوسمون رفت و ترسیده بودیم..اون روز دست همو گرفتیم..خیلی ترسیده بودیم اما فقط چون همدیگه رو داشتیم،دلمون گرم بود..دستمو گرفتی و گفتی:«نگران نباش..نترس..»به اون روز که رفتیم سیگار گرفتیم که فقط باهاش عکس بندازیم و تو میگفتی میذارمش ته کیفم یه روز که رفتم بیرون میندازمش دور..به اون روز که رفتیم هفت حوض و دوتا تیشرت زردرنگ عین هم گرفتیم..همون که هنوز دارمش..به اون پیامایی که داشتیم برنامه ریزی میکردیم بعد مدرسه بریم نقاش بشیم..به اون جشن هالوین..به اون تولدت که فقط من بودم و خودت..من با خاطرات زنده ام..دیگه نمیتونم بهت پیام بدم و ازت بخوام باهم باز دوست باشیم..از اتفاق بدی که ممکنه بیوفته میترسم..ولی تو هرموقع خواستی برگرد..قول میدم دوباره خواهرت بشم..قول میدم همون رفیق قدیمیت باشم..قول میدم همونجور که تغییر کردی قبولت کنم!همون کاری تو هیچوقت نکردی....-پانیذ.پ"یاعلیعتیقه فروشی خاطراتپانیذ.پFri, 28 Apr 2023 16:44:38 +0330