قبل ها وقتی فکر می کردم چه عواملی باعث ایجاد یک انیمه موفق می شوند، به این نتیجه رسیدم: انیمه ی خوب ترکیبی است حساب شده از سه عنصر دراما، خشونت و رمزآلودی. منظور من از رمزآلودی در اینجا البته، فقط محو بودن قسمتی از گذشته سیر روایی داستان است که دائما بر روی حال و آینده تاثیر می گذارد و مخاطب دائما در تکاپوی شفاف کردن کردن آن قسمت از روایت است.
چند شب پیش به توصیه آشنایی مَشغول به تماشای انیمه Dororo شدم.
داستان انیمه بر محوریت دو کاراکتر Dororo و Hyakkimaru ساخته شده. اگر بخواهیم این انیمه را بر اساس الگوی عناصر سه گانه ای که پیشتر نام بردم بررسی کنیم، انیمه را از هر نظر بی نقض می یابیم.
شخصیت پردازی داستان انیمه فارغ از هر گونه کم و کاستی است. هر کاراکتر سرگذشتی مجزا برای خود دارد و این سرگذشت ها علاوه بر اسقلالشان به نحوی احسنت به هم ربط داده شده اند. تمام این شخصیت ها ابعاد شخصیتی متفاوت همراه با تاریخی بلند و بالا با خود به دوش می کشند و هر کدام می توانند منبع یک انیمه متفاوت باشند.
همچنین شخصیت ها در جای خود و به میزان لازم خرج شده اند. به طور مثال Dororo و Hyakkimaru تنها ۵ بار با کاراکتر مهم و کلیدی کشیش مواجه میشوند.
ریتم انیمه، ریتمی بی عیب و نقض است. در قسمت های اول ریتم داستان کند است و هر چه به پایان انیمه نزدیک تر میشویم بر سرعت ریتم افزوده میشود.
انیمه تلاش می کند به وسیله شیاطین و روابطشان با انسان ها، تعریفی از انسانیت و روابط انسانی پیدا کند.
یکی از مسائلی که به در انیمه ی Dororo به آن پرداخته شده مسئله سرنوشت است. عنصر سرنوشت نقش بسیار کلیدی ای در داستان این انیمه دارد. همانگونه که تمام کاراکتر ها سرگذشتی به هم گره خورده دارند، سرنوشتان هم تا حد زیادی به سرنوشت هم وابسته است. سرنوشتی که Dororo را مقدر کرده مسیر پدرش را پیش بگیرد و او را در کنار Hyakkimaru ای قرار می دهد که قرار است اعضای بدنش از شیاطین پس گرفته و تک تک آنها را سلاخی کند و در این مسیر با خانواده اش رو به رو شود.
