
چکیده
رواندرمانی معاصر تنها به مجموعهای از فنون محدود نمیشود، بلکه فرایندی برای ساختن مدلهایی از تجربه انسانی، آزمودن این مدلها و بازسازی رابطه فرد با افکار، هیجانها، رفتارها و زمینه زندگی است. در این میان، استعاره درمانی میتواند نقش واسطی میان تجربه زیسته و زبان نظری ایفا کند؛ زیرا امکان میدهد پدیدهای پیچیده در یک حوزه، با استفاده از ساختار شناختهشده حوزهای دیگر صورتبندی شود. مقاله حاضر یک چارچوب مفهومی برای استفاده از «سطوح درجهدو» در رواندرمانی پیشنهاد میکند. سطوح درجهدو در هندسه، خانوادهای از سطوح سهبعدی هستند که اشکالی مانند کره، بیضوی، استوانههای بیضوی و هذلولی، مخروط، سهمیوارها و هذلولیهای یکبرگه و دوبرگه را دربرمیگیرند. [1]
استدلال اصلی مقاله آن است که ارزش بالینی این اشکال نه در نسبتدادن مستقیم آنها به اختلالهای روانشناختی، شخصیت یا ساختار ذهن، بلکه در استفاده از ویژگیهای هندسی آنها برای ایجاد یک زبان مشترک جهت مشاهده، نامگذاری و آزمون الگوهای تجربه است. در سطح استعاری، تغییر شکل، محور، انحنا، پیوستگی، گسستگی، باریکشدن و جهت حرکت میتوانند برای گفتوگو درباره انعطافپذیری، چرخههای تشدیدشونده، دوگانگیهای شناختی، آستانههای هیجانی و تعارضهای درونی به کار روند. در سطح مستقیم، میتوان از عناصر هندسی بهعنوان ابزار ساختاریافته برای فرمولبندی بالینی، تعیین متغیرهای مرتبط، پایش تغییر و طراحی آزمونهای رفتاری استفاده کرد؛ اما این کاربرد مستقیم تنها زمانی از نظر علمی قابل دفاع است که «مستقیم» به معنای عملیاتی و روششناختی باشد، نه به معنای وجود یک همارزی علمی میان هندسه و روان انسان.
مقاله ضمن بررسی مبانی نظری استعاره، شواهد مربوط به کاربرد استعاره در رواندرمانی، فرمولبندی مشارکتی، درمان شناختیرفتاری و درمان پذیرش و تعهد، محدودیتهای این رویکرد را نیز تحلیل میکند. نتیجه اصلی آن است که «هندسه تجربه روانی» را میتوان یک زبان اکتشافی و فرمولبندیکننده دانست، نه یک مدل تشخیصی یا نظریه مستقل رواندرمانی. بیشترین ارزش این زبان زمانی حاصل میشود که استعاره بهصورت مشارکتی ساخته شود، با تجربه مراجع تطبیق داده شود، امکان رد یا اصلاح آن وجود داشته باشد و در نهایت به مشاهده و تغییر متغیرهای واقعی زندگی منجر شود.
واژگان کلیدی: استعاره درمانی (therapeutic metaphor)، سطوح درجهدو (quadric surfaces)، فرمولبندی بالینی (clinical formulation)، فرمولبندی مشارکتی (collaborative formulation)، درمان شناختیرفتاری (cognitive behavioral therapy)، درمان پذیرش و تعهد (acceptance and commitment therapy)، انعطافپذیری روانشناختی (psychological flexibility)، شناخت تجسمیافته (embodied cognition)، آزمون رفتاری (behavioral experiment)، رواندرمانی بینرشتهای (interdisciplinary psychotherapy)
مقدمه
یکی از ویژگیهای مهم رواندرمانی حرفهای، توانایی حرکت میان چند سطح از توصیف است. درمانگر ممکن است یک تجربه را از منظر نشانهشناختی، شناختی، هیجانی، رفتاری، بینفردی یا زمینهای توصیف کند. با این حال، هیچیک از این زبانها همیشه بهتنهایی برای بیان پیچیدگی تجربه مراجع کافی نیستند. فرد ممکن است بتواند بگوید «احساس میکنم گیر افتادهام»، اما نتواند توضیح دهد چه رابطهای میان فکر، هیجان، رفتار و زمینه اجتماعی او این احساس را ایجاد میکند. استعاره در چنین موقعیتی میتواند امکان حرکت از توصیف مبهم به یک مدل قابل گفتوگو را فراهم کند.
در ادبیات رواندرمانی، استعاره صرفاً آرایهای ادبی تلقی نمیشود. از دیدگاه نظریه استعاره مفهومی (conceptual metaphor theory)، انسان برای فهم حوزههای انتزاعی، بهطور گسترده از ساختارهایی استفاده میکند که ریشه در تجربههای حسی، بدنی و اجتماعی دارند. بنابراین، «فهمیدن یک چیز در قالب چیز دیگر» بخشی از فرایند سازماندهی معناست، نه صرفاً شیوهای برای زیباتر سخن گفتن. [2] این دیدگاه زمینه نظری مهمی برای فهم این امکان فراهم میکند که یک ساختار هندسی نیز، در صورت استفاده محتاطانه، به زبان اکتشافی برای فهم تجربه روانی تبدیل شود.
موضوع این مقاله استفاده از خانوادهای مشخص از ساختارهای ریاضی، یعنی سطوح درجهدو، بهعنوان منبع استعاره و همچنین ابزار ساختاریافته برای فرمولبندی روانشناختی است. در هندسه، سطوح درجهدو اشکالی سهبعدی هستند که از معادلات درجه دوم پدید میآیند و شامل گونههایی مانند بیضوی، سهمیوار، مخروط و هذلولی هستند. ویژگی مهم این سطوح آن است که شکل کلی آنها تابع رابطه میان چند متغیر و پارامتر است و تغییر پارامترها میتواند شکل سطح را تغییر دهد. همچنین مقاطع یک سطح، بسته به جهت مشاهده، میتوانند اطلاعات متفاوتی درباره ساختار آن ارائه کنند. [1]
این ویژگی هندسی، امکان یک استعاره مهم را فراهم میکند: تجربه روانی نیز ممکن است نه بهصورت یک «چیز ثابت»، بلکه بهعنوان الگویی حاصل از رابطه چند متغیر فهمیده شود. در این صورت، سؤال بالینی از «این فرد چه مشکلی دارد؟» میتواند به «چه رابطهای میان متغیرهای این تجربه برقرار است و کدام رابطه قابل تغییر است؟» تبدیل شود.
با این حال، این انتقال تنها در صورتی علمی و بالینی قابل دفاع است که مرز استعاره با نظریه روشن باقی بماند. هندسه درباره ساختارهای ریاضی سخن میگوید و رواندرمانی درباره انسانهایی با تاریخچه، بدن، روابط، زمینه اجتماعی و معناهای شخصی. شباهت ساختاری میان دو حوزه بهتنهایی اثبات نمیکند که یکی مدل علمی دیگری است. بنابراین، هدف این مقاله پیشنهاد یک «زبان بینرشتهای» است، نه ادعای کشف یک قانون هندسی برای روان انسان.
استعاره در رواندرمانی: از زبان توضیح به ابزار تغییر
استعاره از دیرباز در رواندرمانی حضور داشته است، اما استفاده بالینی از آن زمانی از نظر نظری مهمتر میشود که استعاره نه بهعنوان یک تعبیر تزئینی، بلکه بهعنوان وسیلهای برای سازماندهی تجربه در نظر گرفته شود. پژوهشهای نظری در این زمینه نشان دادهاند که استعاره میتواند در برقراری رابطه، نمادپردازی هیجان، آشکارکردن پیشفرضهای ضمنی، کار با مقاومت و ایجاد چارچوبهای جدید برای فهم تجربه نقش داشته باشد. [3]
با وجود گستردگی کاربرد استعاره، شواهد تجربی درباره اثر آن نسبت به ادعاهای نظری و بالینی همچنان محدود است. یک مرور پژوهشی نظاممند درباره استفاده رواندرمانگران از استعاره نشان داده است که شواهد موجود بیش از همه از ارتباط میان همساختسازی استعاره با مراجع و پیامدهای مثبت فرایند جلسه، بهویژه درگیری شناختی، حمایت میکنند؛ اما نویسندگان تأکید میکنند که هنوز برای نتیجهگیری قاطع درباره اثربخشی استعاره بهعنوان یک مداخله مستقل، پژوهش بیشتری لازم است. [4] بنابراین، استعاره را نباید بهعنوان «فنون اثباتشده درمانی» با همان سطح شواهد برخی درمانهای ساختاریافته تلقی کرد.
یکی از یافتههای مهم این ادبیات، اهمیت مشارکت مراجع در ساختن معناست. استعارهای که درمانگر از پیش انتخاب کرده و بدون بررسی تجربه شخصی به مراجع تحمیل کند، ممکن است بهجای گشودن مسیر جدید، تجربه مراجع را در چارچوبی محدود قرار دهد. در مقابل، استعارهای که در گفتوگو شکل میگیرد و مراجع آن را تأیید، اصلاح یا رد میکند، ظرفیت بیشتری برای ایجاد معنا دارد. این موضوع با یافتههای پژوهشی درباره همساختسازی استعاره و نیز با رویکردهای مشارکتی در فرمولبندی بالینی همجهت است. [4][5]
مطالعات کیفی درباره تجربه بیماران از رواندرمانی نیز نشان دادهاند که خود مراجعان بهطور طبیعی از استعاره برای توصیف فرایند درمان، رابطه درمانی و تجربه بهبود استفاده میکنند. استعارههایی مانند «کندن لایهها»، «بازشدن»، «ابزار»، «پیداکردن قطعه گمشده» و «حرکت از تاریکی به روشنایی» میتوانند اطلاعاتی را منتقل کنند که در زبان کاملاً تحتاللفظی دشوارتر بیان میشوند. در عین حال، همین مطالعات هشدار میدهند که اگر استعاره به اندازه کافی بررسی و فهمیده نشود، میتواند بدفهمیده شود و به مانعی برای تغییر تبدیل شود. [6]
این نکته برای استفاده از هندسه اهمیت اساسی دارد. اگر درمانگر بگوید «اضطراب شما شبیه هذلولی دوبرگه است»، این جمله بیش از آنکه یک کشف بالینی باشد، یک برچسب استعاری است. اما اگر مراجع بگوید «تجربه من شبیه این است که دو حالت کاملاً جدا دارم و نمیتوانم بینشان پلی بزنم»، آنگاه شکل هندسی به ماده خام برای فرمولبندی تبدیل میشود.
چرا هندسه میتواند زبان مفیدی برای تجربه روانی باشد؟
هندسه چند ویژگی دارد که آن را برای گفتوگو درباره تجربه پیچیده جذاب میکند. نخست، هندسه به جای تمرکز صرف بر عناصر منفرد، بر رابطه میان عناصر تأکید میکند. دوم، شکل هندسی قابل مشاهده است و به درمانگر و مراجع اجازه میدهد درباره یک موضوع مشترک صحبت کنند، بدون آنکه ضرورتاً یکی از آنها مالک تفسیر نهایی باشد. سوم، تغییر یک ویژگی در ساختار هندسی میتواند تغییر کلی شکل را به دنبال داشته باشد. این ویژگی میتواند بهصورت استعاری با این ایده مرتبط شود که تغییر یک متغیر در یک چرخه روانشناختی ممکن است الگوی کلی تجربه را تغییر دهد.
این ایده با مفهوم فرمولبندی بالینی همخوانی دارد. فرمولبندی قرار نیست تشخیص دیگری در کنار تشخیص رسمی باشد، بلکه فرضیهای درباره نحوه شکلگیری و تداوم مشکل و نقاط احتمالی مداخله است. ادبیات معاصر بر آن تأکید میکند که فرمولبندی باید فردمحور، نظریهمند، قابل بازنگری و تا حد امکان مشارکتی باشد. [7][8]
در این چارچوب، هندسه میتواند نقش «زبان واسط» را ایفا کند. مراجع تجربه خود را بیان میکند؛ درمانگر و مراجع عناصر آن تجربه را شناسایی میکنند؛ سپس ساختار هندسی به آنها اجازه میدهد درباره روابط میان عناصر صحبت کنند. در نهایت، دوباره به زبان زندگی واقعی بازمیگردند.
به بیان دیگر، هندسه نباید جایگزین فرمولبندی روانشناختی شود؛ بلکه میتواند ابزار تولید، سادهسازی و آزمون یک فرمولبندی باشد.
از «شکل فرد» به «شکل تجربه»
یکی از مهمترین اصول اخلاقی و نظری این رویکرد آن است که استعاره نباید درباره هویت فرد به کار رود. انسان «کره»، «مخروط» یا «هذلولی» نیست. این تجربه، رابطه یا چرخه است که ممکن است برای مدتی با ویژگیهای یک شکل هندسی مقایسه شود.
این تفاوت ظریف، پیامدهای مهمی دارد. جمله «تو آدم دوپارهای هستی» ادعایی درباره ساختار شخصیت فرد است؛ در حالی که جمله «به نظر میرسد در این موقعیت بین دو حالت نسبتاً جدا حرکت میکنی» یک فرضیه درباره یک الگوی موقعیتی است. اولی خطر ذاتگرایی دارد و دومی امکان مشاهده و تغییر را حفظ میکند.
همین اصل را میتوان در مورد اضطراب، افسردگی، تعارض، اجتناب یا مشکلات بینفردی نیز به کار برد. استعاره باید درباره «الگو» باشد، نه درباره «ماهیت» فرد.
سطوح درجهدو بهعنوان استعاره تغییر شکل
مناسبترین نقطه شروع، مفهوم تغییر شکل است. در هندسه، یک سطح میتواند تحت تأثیر پارامترهای مختلف باریکتر، پهنتر، کشیدهتر یا فشردهتر شود. این واقعیت هندسی میتواند در رواندرمانی به استعارهای برای این ایده تبدیل شود که تجربه روانی الزاماً یک ساختار ثابت نیست.
برای نمونه، فردی ممکن است در محیط شغلی اعتمادبهنفس نسبتاً مناسبی داشته باشد، اما در روابط عاطفی بهشدت حساس به طرد شود. استعاره بیضوی میتواند در اینجا به این پرسش منجر شود که «چرا بعضی جهتهای زندگی برای این فرد وزن بیشتری دارند؟»
هدف چنین استعارهای تشخیص «محور شخصیت» نیست. هدف، ایجاد امکان مشاهده تفاوت حساسیتهاست.
در فرمولبندی شناختیرفتاری، درمانگر میتواند بررسی کند که در یک موقعیت مشخص، افکار، هیجانها، رفتارها و پیامدهای آنها چگونه به هم مربوطاند. مدل شناختی بر این فرض استوار است که تفسیرها و باورهای فرد با هیجان و رفتار او ارتباط دارند و فرمولبندی فردی برای هدایت درمان اهمیت دارد. [8][9] هندسه در اینجا صرفاً یک زبان تصویری اضافی برای همین فرایند است.
استعاره بیضوی: تجربهای که در همه جهتها یکسان نیست
بیضوی میتواند استعارهای برای ناهمسانی تجربه باشد. انسان ممکن است در یک حوزه از زندگی بسیار انعطافپذیر و در حوزهای دیگر بسیار حساس یا محدود باشد.
در کار بالینی میتوان پرسید:
«اگر زندگی روانی شما را یک سطح در نظر بگیریم، کدام بخش آن کشیدهتر است؟»
این پرسش را میتوان به حوزههای رابطه، خودارزیابی، عملکرد شغلی، تصمیمگیری، بدن، آینده یا روابط اجتماعی منتقل کرد.
مزیت این پرسش آن است که مراجع مجبور نیست بلافاصله علتیابی کند. ابتدا باید ساختار تجربه را توصیف کند. سپس میتوان پرسید:
«چه تجربههایی باعث شدهاند این جهت از زندگی برای شما اهمیت بیشتری پیدا کند؟»
در اینجا استعاره به مسیر اکتشاف تبدیل میشود، نه به نتیجهگیری.
استعاره استوانه: چیزی که در طول موقعیتها ثابت میماند
استوانه میتواند استعارهای برای الگوی تکرارشونده باشد. اگر شکل در یک جهت تغییر محسوسی نکند، میتوان از آن برای پرسیدن درباره مؤلفهای استفاده کرد که در موقعیتهای مختلف نسبتاً ثابت باقی میماند.
برای نمونه، فرد ممکن است در رابطه با همسر، همکار و خانواده، هر بار در برابر انتقاد به سمت عقبنشینی حرکت کند. در این صورت پرسش اصلی این نیست که «چرا همه این افراد مشکل دارند؟» بلکه میتواند این باشد:
«چه چیزی در این سه موقعیت با وجود تفاوتهایشان ثابت میماند؟»
این سؤال میتواند به شناسایی چرخههایی منجر شود که در موقعیتهای متفاوت تکرار میشوند.
از نظر فرمولبندی، چنین کاری به رویکردهای فراتشخیصی نیز نزدیک است؛ یعنی به جای محدودشدن به تشخیص، بر فرایندهای مشترک و الگوهای حفظکننده مشکل تمرکز میشود. ادبیات فرمولبندی شناختیرفتاری بر اهمیت ترکیب ویژگیهای منحصر به فرد فرد با نظریه و پژوهش و انتخاب مدل متناسب با فرد تأکید کرده است. [7]
استعاره سهمیوار: چرخههای تشدیدشونده
یکی از کاربردهای مفهومی مهم سهمیوار، نمایش چرخهای است که با حرکت در یک جهت شدت بیشتری پیدا میکند.
برای مثال، فرد ممکن است پس از یک اشتباه به این نتیجه برسد که «من بیکفایتم». این فکر موجب شرم و اضطراب میشود؛ اضطراب به اجتناب میانجامد؛ اجتناب فرصت تجربه موفقیت را کاهش میدهد و در نتیجه باور اولیه تقویت میشود.
در چنین وضعیتی میتوان استعاره را به یک سؤال تبدیل کرد:
«اگر این مسیر یک سطح باشد، در کدام قسمت آن حرکت ما باعث میشود مسیر بعدی آسانتر و محتملتر شود؟»
این پرسش درمانگر را از جستوجوی یک «علت واحد» به بررسی چرخه سوق میدهد.
سپس سؤال بعدی مهمتر است:
«کجا میتوان مسیر را تغییر داد؟»
درمان شناختیرفتاری میتواند در اینجا از بازسازی شناختی، مواجهه، فعالسازی رفتاری یا آزمونهای رفتاری استفاده کند. خود استعاره درمان نیست؛ استعاره فقط به شناسایی نقطه مداخله کمک میکند. فنون آزمون رفتاری در درمان شناختیرفتاری برای بررسی تجربی پیشبینیها و باورها جایگاه مشخصی دارند. [10]
استعاره مخروط: آستانه و نقطه تغییر حالت
مخروط میتواند برای صحبت درباره آستانه مفید باشد. بسیاری از مراجعان تجربهای دارند که در آن تا یک سطح مشخصی از فشار میتوانند عملکرد نسبتاً مناسبی داشته باشند، اما پس از عبور از آن نقطه، واکنش آنها ناگهان تغییر میکند.
درمانگر میتواند با مراجع بررسی کند که چه عواملی فرد را به این آستانه نزدیک میکنند: کمخوابی، تعارض، احساس طرد، فشار کاری، درد جسمانی، افکار تهدیدکننده یا فقدان حمایت اجتماعی.
سپس میتوان پرسید:
«آیا بهتر است هدف ما حذف کامل واکنش باشد، یا تشخیص زودتر نزدیکشدن به آستانه و مداخله پیش از عبور از آن؟»
این استعاره میتواند به پایش پیشنشانگرها، تنظیم هیجان، مهارتهای تحمل پریشانی یا برنامهریزی پیشگیرانه منجر شود.
استعاره هذلولی یکبرگه: باریکشدن بدون گسست
هذلولی یکبرگه از نظر بصری در ناحیهای باریک و در بخشهای دیگر گستردهتر است، اما یک ساختار پیوسته باقی میماند. این ویژگی میتواند برای تجربه بحران مفید باشد.
فرد در بحران ممکن است بگوید:
«احساس میکنم دیگر هیچ راهی ندارم.»
درمانگر میتواند استعاره را چنین بازسازی کند:
«ممکن است فضای انتخابهای تو بسیار باریک شده باشد، اما آیا واقعاً به صفر رسیده است؟»
تفاوت میان «کاهش شدید گزینهها» و «نبود کامل گزینهها» از نظر بالینی اهمیت زیادی دارد. هدف استعاره در اینجا ایجاد امید غیرواقعبینانه نیست؛ بلکه بازکردن امکان جستوجوی یک انتخاب کوچک و عملی است.
این کاربرد با مفهوم انعطافپذیری روانشناختی در درمان پذیرش و تعهد ارتباط مفهومی دارد. در این رویکرد، هدف الزاماً حذف تجربههای ناخوشایند نیست، بلکه افزایش توانایی فرد برای حضور در تجربه و حرکت در جهت ارزشهاست. شواهد فراتحلیلی جدید نیز نشان میدهند که افزایش انعطافپذیری و کاهش فرایندهای انعطافناپذیری با کاهش پریشانی روانشناختی مرتبط است. [11][12]
استعاره هذلولی دوبرگه: وقتی تجربه به دو جهان جدا تقسیم میشود
هذلولی دوبرگه برای کار با تجربههایی مناسب است که فرد آنها را به دو قلمرو تقریباً جدا تقسیم میکند.
برای نمونه:
«یا کاملاً موفقم یا کاملاً شکستخورده.»
«یا باید در رابطه بمانم یا باید آن را کاملاً قطع کنم.»
«یا باید هیچ اضطرابی نداشته باشم یا اصلاً نمیتوانم کاری انجام دهم.»
در اینجا شکل هندسی میتواند به جای تأیید این دوگانگی، آن را قابل مشاهده کند. پرسش مهم این است:
«آیا این دو ناحیه واقعاً تنها امکانات موجودند؟»
اگر مراجع بتواند حالتهای میانی را شناسایی کند، استعاره از یک تصویر به یک فرایند بازسازی شناختی تبدیل شده است.
نکته ظریف آن است که درمانگر نباید از شکل هندسی برای اثبات «تفکر دوقطبی» استفاده کند. ابتدا باید شواهد زندگی واقعی بررسی شود؛ سپس شکل هندسی صرفاً به عنوان زبان تسهیلکننده گفتوگو وارد شود.
استعاره سهمیوار هذلولی: امکان همزمانی تجربههای متناقض
سهمیوار هذلولی، که از نظر بصری به سطح زینیشکل شباهت دارد، شاید مناسبترین استعاره برای دوسویگی باشد.
دوسویگی به موقعیتی اشاره دارد که در آن دو گرایش متعارض میتوانند همزمان وجود داشته باشند. فرد ممکن است هم خواهان صمیمیت باشد و هم از صمیمیت بترسد؛ هم خواهان تغییر شغل باشد و هم امنیت شغل فعلی را ضروری بداند؛ هم خواهان استقلال باشد و هم به حمایت دیگران نیاز داشته باشد.
استعاره زینیشکل اجازه میدهد به مراجع گفته شود:
«شاید مسئله این نیست که یکی از این دو تجربه اشتباه است. ممکن است هر دو در تجربه تو واقعی باشند.»
درمانگر سپس میتواند بررسی کند که هر جهت چه پیامدی دارد، چه ارزشهایی پشت آن قرار گرفتهاند و چه نوع اقدام عملی میتواند بدون انکار یکی از تجربهها انجام شود.
این کاربرد با رویکردهای مبتنی بر ارزشها و انعطافپذیری روانشناختی سازگار است، اما نباید ادعا کرد که شکل زینیشکل، مدل هندسی درمان پذیرش و تعهد است. چنین ادعایی از شواهد موجود فراتر میرود. [11]
از استعاره به فرمولبندی: «پارامترهای تجربه»
مهمترین مرحله زمانی آغاز میشود که درمانگر از توصیف شکل به بررسی عوامل تعیینکننده آن حرکت کند.
میتوان از مراجع پرسید:
«اگر این شکل نماینده تجربه فعلی تو باشد، چه چیزهایی تعیین میکنند که این شکل دقیقاً اینگونه باشد؟»
پاسخ ممکن است شامل باورها، افکار خودکار، هیجانها، رفتارهای اجتنابی، شرایط محیطی، روابط، خاطرات، نیازهای برآوردهنشده، عوامل جسمانی یا ارزشهای شخصی باشد.
در اینجا مفهوم «پارامتر» میتواند استعارهای از متغیرهایی باشد که در شکلگیری الگو نقش دارند.
اما باید به یک مرز مهم توجه کرد: درمانگر نباید فرض کند که همه تجربه روانی را میتوان با چند متغیر کمی خلاصه کرد. انسان یک دستگاه هندسی نیست و بسیاری از متغیرهای مهم روانشناختی کیفی، تاریخی، زمینهای و بینفردی هستند.
بنابراین، «پارامتر» در این مقاله بیشتر یک مفهوم روششناختی برای پرسیدن «چه چیزی این الگو را شکل میدهد؟» است، نه ادعایی درباره وجود یک معادله ریاضی برای ذهن.
کاربرد مستقیم: از تصویر به ابزار عملی
کاربرد مستقیم را میتوان به معنای استفاده عملیاتی از ساختار هندسی تعریف کرد. در این معنا، درمانگر واقعاً از شکلها، محورهای ترسیمی، مقاطع و تغییرات آنها برای سازماندهی اطلاعات استفاده میکند؛ اما همچنان ادعا نمیکند که شکل هندسی یک مدل علمی اثباتشده برای روان انسان است.
برای نمونه، در آغاز درمان میتوان از مراجع خواست یک مشکل مشخص را انتخاب کند و سه یا چهار بعد مرتبط با آن را تعیین کند. این ابعاد ممکن است شدت فکر، شدت هیجان، میزان اجتناب و مقدار رفتار ارزشمند باشند. سپس مراجع میتواند تجربه خود را در چند موقعیت واقعی توصیف کند.
در جلسه بعد، همین دادهها میتوانند برای بررسی تغییر استفاده شوند. پرسش این نیست که «آیا شکل شما از هذلولی به بیضوی تبدیل شده است؟» بلکه این است:
«کدام بخش تجربه تغییر کرده و کدام بخش ثابت مانده است؟»
در این معنا، هندسه تبدیل به یک زبان پایش تغییر میشود.
این کاربرد با منطق فرمولبندی مشارکتی سازگار است. یک مرور نظاممند کیفی در سال ۲۰۲۴ نشان داد که فرمولبندی زمانی برای مراجع قابلاستفادهتر است که ساده، قابلفهم، مشارکتی و همراه با فعالیتهایی باشد که مراجع را در ساختن مدل درگیر کند. همین مرور بر اهمیت آمادهسازی مراجع، توجه به آمادگی او و امکان بازنگری فرمولبندی تأکید کرده است. [7]
بنابراین، استفاده مستقیم از هندسه میتواند شامل سه فعالیت باشد: ساختن یک مدل مشترک، پایش تغییر و تبدیل تغییر مشاهدهشده به فرضیه درمانی.
مرز دقیق میان کاربرد استعاری و کاربرد مستقیم
تمایز میان این دو سطح برای جلوگیری از شبهعلمیشدن رویکرد ضروری است.
در کاربرد استعاری، شکل هندسی فقط یک چارچوب معنایی است. وقتی میگوییم «این تجربه شبیه یک سطح زینیشکل است»، هدف ایجاد یک زاویه دید تازه است. هیچ ادعای ریاضی درباره ساختار ذهن یا اختلال مطرح نمیشود.
در کاربرد مستقیم، عناصر هندسی بهصورت عملیاتی برای سازماندهی دادهها به کار میروند. مثلاً «محور» میتواند یک متغیر بالینی تعریفشده باشد، «تغییر شکل» میتواند نشاندهنده تغییر مشاهدهشده در چند جلسه باشد و «مقطع» میتواند استعارهای از بررسی یک موقعیت خاص باشد.
اما حتی در این سطح، هندسه همچنان ابزار است و نه نظریه روانشناختی.
مرز زمانی شکسته میشود که درمانگر ادعا کند یک شکل هندسی متناظر با یک اختلال، سبک شخصیت یا مکانیسم روانی خاص است؛ یا اینکه از شکل انتخابشده برای تشخیص استفاده کند؛ یا اینکه تغییر شکل ترسیمشده را بهعنوان اثربخشی درمان تفسیر کند بدون آنکه متغیرهای بالینی معتبر اندازهگیری شده باشند.
به بیان دقیقتر، «کاربرد مستقیم» نباید با «ادعای همارزی مستقیم» اشتباه گرفته شود.
رابطه با درمان شناختیرفتاری
درمان شناختیرفتاری بهطور طبیعی فضای مناسبی برای آزمودن این زبان فراهم میکند؛ زیرا فرمولبندی شناختیرفتاری به روابط میان موقعیت، تفسیر، هیجان، رفتار و پیامدها توجه دارد و فرمولبندی فردی را برای برنامهریزی درمان به کار میگیرد. [8][9]
در این رویکرد، شکل هندسی میتواند به جای نمودارهای معمول مورد استفاده قرار گیرد، مشروط بر اینکه محتوای بالینی آن همچنان بر دادههای قابل بررسی استوار باشد.
برای مثال، اگر فرد در چرخهای از «انتقاد، فکر بیارزشی، شرم و اجتناب» قرار دارد، سطح هندسی میتواند استعارهای برای ساختار چرخه باشد. اما مداخله واقعی همچنان میتواند شامل بررسی شواهد باور، مواجهه، حل مسئله یا آزمون رفتاری باشد.
در اینجا ارزش هندسه در «انتخاب مداخله» نیست؛ در «قابل مشاهدهکردن فرمولبندی» است.
این تمایز مهم است، زیرا شواهد قوی برای درمان شناختیرفتاری به معنای وجود شواهد قوی برای هر استعارهای که در آن استفاده میشود نیست. ادبیات درمانهای شناختیرفتاری فراتشخیصی از اثربخشی این خانواده درمانی در اختلالات هیجانی حمایت میکند، اما این امر بههیچوجه اثربخشی خاص استعاره سطوح درجهدو را اثبات نمیکند. [13]
رابطه با درمان پذیرش و تعهد
درمان پذیرش و تعهد نیز زمینه دیگری برای استفاده از این زبان فراهم میکند، بهویژه هنگامی که استعاره برای تغییر رابطه فرد با تجربه ناخوشایند استفاده شود.
فرض کنیم فرد میگوید:
«تا وقتی اضطراب دارم، نمیتوانم کاری را که برایم مهم است انجام دهم.»
میتوان شکل هندسی را برای بررسی رابطه میان «شدت اضطراب» و «رفتار در جهت ارزشها» به کار برد. هدف درمانی در اینجا لزوماً پایینآوردن اضطراب به صفر نیست؛ بلکه بررسی این امکان است که رفتار ارزشمند حتی در حضور اضطراب ادامه پیدا کند.
این کاربرد با مفهوم انعطافپذیری روانشناختی سازگار است. پژوهشهای نظاممند و فراتحلیلی نشان دادهاند که تغییر در فرایندهایی مانند اجتناب تجربهای، درآمیختگی شناختی، تماس با لحظه حال، پذیرش و اقدام متعهدانه با پیامدهای درمانی مرتبط است. [11][12]
باز هم باید تأکید کرد که هندسه صرفاً زبان کمکی است. مدل نظری از درمان پذیرش و تعهد میآید، نه از هندسه.
نقش شناخت تجسمیافته و تجربه بدنی
یکی از دلایل احتمالی جذابیت استعارههای بصری این است که مفاهیم انتزاعی را به ساختارهای قابل مشاهده و تجربهپذیر متصل میکنند. ادبیات شناخت تجسمیافته بر ارتباط میان تجربه بدنی، ادراک و ساختارهای مفهومی تأکید دارد و نظریه استعاره مفهومی نیز بر نقش تجربههای ملموس در شکلگیری مفاهیم انتزاعی تأکید کرده است. [2][14]
با این حال، این حوزه نباید بیش از شواهد موجود تفسیر شود. اینکه استعارهای تصویری است، به خودی خود به معنای «پردازش عمیقتر» یا «فعالشدن مغز» نیست. برخی مطالعات آزمایشی درباره بازسازی استعاری، افزایش بینش یا یادآوری را گزارش کردهاند، اما این مطالعات عمدتاً مداخلات کوتاه و نمونههای محدود را بررسی کردهاند و نمیتوان از آنها اثربخشی بلندمدت رواندرمانی را نتیجه گرفت. [15][16]
بنابراین، استفاده از این یافتهها باید محتاطانه باشد: استعاره ممکن است پردازش و یادآوری اطلاعات درمانی را تسهیل کند، اما این گزاره با اثبات اثربخشی بالینی یک مدل هندسی فاصله زیادی دارد.
معیارهای بالینی برای انتخاب استعاره
استعاره زمانی احتمالاً مفیدتر است که سه ویژگی داشته باشد: با تجربه مراجع ارتباط داشته باشد، قابلیت تغییر و گسترش داشته باشد و بتواند به اقدام عملی منجر شود.
اگر مراجع بگوید «این شکل هیچ معنایی برای من ندارد»، استعاره باید کنار گذاشته شود.
اگر مراجع بگوید «این شکل دقیقاً تجربه من است، چون همیشه بین دو حالت جدا میمانم»، درمانگر میتواند آن را بسط دهد.
اگر مراجع استعاره جدیدی بسازد که از شکل اولیه متفاوت باشد، استعاره اولیه باید بدون مقاومت کنار گذاشته شود.
در این معنا، معیار موفقیت استعاره «زیبایی یا پیچیدگی» آن نیست؛ معیار، میزان توانایی آن در افزایش مشاهده، معنا، مشارکت و امکان اقدام است.
خطرهای بالینی و معرفتشناختی
نخستین خطر، ذاتگرایی استعاری است. اگر استعاره از توصیف تجربه به تعریف هویت فرد تبدیل شود، میتواند به برچسبی محدودکننده تبدیل شود.
دومین خطر، تحمیل استعاره است. یک استعاره ممکن است برای درمانگر بسیار جذاب باشد اما برای مراجع بیمعنا باشد.
سومین خطر، پیچیدهسازی غیرضروری است. اگر توضیح یک شکل هندسی از توضیح خود مشکل دشوارتر شود، استعاره شکست خورده است.
چهارمین خطر، شبهکمیسازی است. اختصاص اعداد به متغیرها میتواند حس دقت علمی ایجاد کند، در حالی که آن اعداد ممکن است صرفاً برآوردهای ذهنی باشند. استفاده از مقیاسهای عددی تنها زمانی باید بهعنوان اندازهگیری تلقی شود که ابزار و روش سنجش معتبر باشد.
پنجمین خطر، جایگزینشدن استعاره با مداخله است. درمانگر ممکن است بهجای تغییر رفتار، تنظیم هیجان، مواجهه، حل مسئله یا اصلاح فرایندهای شناختی، به تولید استعارههای بیشتر ادامه دهد.
ششمین خطر، نادیدهگرفتن زمینه فرهنگی است. استعارههای هندسی ممکن است برای برخی مراجعان جذاب و برای برخی دیگر کاملاً بیگانه باشند. در رویکردهای مشارکتی، معنا باید از تعامل با مراجع استخراج شود، نه از فرض فرهنگی درمانگر. ادبیات معاصر استعاره درمانی نیز بر توجه به تفاوتهای فردی و فرهنگی تأکید میکند. [4]
پیشنهادی برای یک فرایند بالینی منسجم
میتوان این رویکرد را در پنج مرحله به کار برد.
در مرحله نخست، مسئله بهصورت عینی تعریف میشود. به جای «من همیشه خراب میکنم»، یک موقعیت مشخص انتخاب میشود: «وقتی مدیرم از کارم انتقاد میکند.»
در مرحله دوم، تجربه از چند زاویه بررسی میشود: فکر، هیجان، بدن، رفتار، رابطه و زمینه.
در مرحله سوم، مراجع انتخاب میکند که آیا یک شکل هندسی میتواند بخشی از این تجربه را توصیف کند یا خیر.
در مرحله چهارم، شکل به زبان روانشناختی ترجمه میشود. برای مثال، «باریکشدن» میتواند به کاهش گزینههای ادراکشده، «دو برگه» به تجربه دو حالت جدا و «زینیشکل» به وجود دو گرایش متعارض اشاره کند.
در مرحله پنجم، استعاره به یک فرضیه قابل آزمون بازگردانده میشود: «اگر این چرخه را در نقطه مشخصی تغییر دهیم، چه اتفاقی رخ میدهد؟»
در این مرحله، درمانگر باید دوباره از جهان استعاره خارج شود و وارد جهان رفتار واقعی شود. این گذار، شرط مهمی برای جلوگیری از تبدیلشدن استعاره به بازی فکری است.
یک اصل مهم: استعاره باید قابل ابطال باشد
اگر هر اتفاقی بتواند با استعاره سازگار شود، استعاره ارزش فرمولبندی ندارد.
مثلاً اگر درمانگر هر نوع تجربهای را بتواند به یکی از ۹ شکل نسبت دهد، انتخاب شکل هیچ ارزش تشخیصی نخواهد داشت.
اما اگر مراجع بگوید:
«من ابتدا فکر میکردم مسئلهام مثل یک هذلولی دوبرگه است، ولی وقتی موقعیتهای واقعی را بررسی کردیم فهمیدم بین دو حالت فاصلهای وجود ندارد و در واقع بیشتر شبیه یک طیف است»،
استعاره کار خود را انجام داده است؛ زیرا باعث کشف و اصلاح فرضیه شده است.
بنابراین، یکی از نشانههای استفاده علمی از استعاره آن است که درمانگر اجازه دهد استعاره اشتباه باشد.
این اصل با ماهیت فرضیهای فرمولبندی بالینی سازگار است. فرمولبندی باید در طول درمان قابل اصلاح باشد و بر اساس اطلاعات جدید تغییر کند. [7]
از «شکل» به «تغییر»
اگر این رویکرد بخواهد ارزش بالینی واقعی پیدا کند، نقطه پایانی آن نباید تولید استعارههای زیبا باشد. نقطه پایانی باید تغییر قابل مشاهده در تجربه یا رفتار باشد.
مثلاً اگر استعاره سهمیوار به کشف چرخه اجتناب کمک کرده است، باید مشخص شود در کدام موقعیت قرار است اجتناب کاهش یابد.
اگر استعاره هذلولی دوبرگه به شناسایی تفکر همه یا هیچ کمک کرده است، باید معلوم شود مراجع در موقعیت بعدی چگونه دامنه گزینههای خود را گسترش میدهد.
اگر استعاره زینیشکل به شناسایی دوسویگی کمک کرده است، باید معلوم شود فرد چگونه میتواند با وجود هر دو گرایش، یک اقدام ارزشمند انتخاب کند.
به این ترتیب، استعاره یک حلقه در زنجیره درمان است، نه خود زنجیره.
تمایز میان «مدل» و «ابزار»
از نظر معرفتشناختی، این شاید مهمترین نتیجه مقاله باشد.
یک «مدل روانشناختی» ادعا میکند که سازوکار مشخصی از رفتار یا تجربه را توضیح میدهد و باید بتواند در برابر دادههای تجربی آزموده شود.
یک «ابزار استعاری» چنین ادعایی ندارد. ابزار استعاری به درمانگر کمک میکند چیزی را ببیند، درباره آن سؤال کند یا با مراجع زبان مشترکی ایجاد کند.
سطوح درجهدو در وضعیت فعلی باید در دسته دوم قرار گیرند.
برای تبدیل این پیشنهاد به یک مدل علمی، پژوهشهای مستقلی لازم است: ابتدا باید تعریف عملیاتی متغیرها مشخص شود، سپس قابلیت اعتماد و روایی ابزار بررسی شود، بعد مطالعات آزمایشی و بالینی انجام گیرد و در نهایت مشخص شود آیا استفاده از این زبان نسبت به توضیحهای معمول، فرایند یا پیامد درمان را بهبود میدهد یا خیر.
تا پیش از چنین شواهدی، استفاده از اصطلاحاتی مانند «هندسه روان» یا «معادله ذهن» تنها در صورتی قابل دفاع است که بهصراحت بهعنوان استعاره یا چارچوب مفهومی معرفی شوند.
پیامدهای پژوهشی
این رویکرد میتواند چند مسیر پژوهشی ایجاد کند.
نخست، میتوان بررسی کرد که آیا مراجعانی که خود استعاره هندسی را انتخاب میکنند، در مقایسه با مراجعانی که استعاره توسط درمانگر پیشنهاد میشود، درگیری شناختی یا احساس مالکیت بیشتری نسبت به فرمولبندی نشان میدهند.
دوم، میتوان تأثیر استفاده از این زبان را بر یادآوری محتوای درمان بررسی کرد.
سوم، میتوان بررسی کرد که آیا استفاده از ساختارهای بصری در جلسات فرمولبندی باعث افزایش توافق میان مراجع و درمانگر درباره مدل مشکل میشود.
چهارم، میتوان این رویکرد را با روشهای رایج ترسیم چرخههای شناختیرفتاری مقایسه کرد.
پنجم، میتوان بررسی کرد که آیا مراجعان در شرایط مختلف بالینی، مانند اضطراب، افسردگی، مشکلات رابطهای یا تعارض تصمیمگیری، استعارههای متفاوتی را بهطور خودجوش انتخاب میکنند.
با توجه به محدودبودن شواهد استعارهدرمانی، چنین پژوهشهایی باید از طراحیهای دقیق و مقایسههای کنترلشده استفاده کنند و صرفاً از گزارشهای رضایت مراجع نتیجهگیری نکنند. مرورهای موجود نیز بر محدودبودن شواهد و نیاز به مطالعه فرایند و پیامد استعاره تأکید دارند. [4]
نتیجهگیری
سطوح درجهدو میتوانند برای رواندرمانگران علاقهمند به کار بینرشتهای، منبعی غنی برای تولید استعاره، گفتوگوی درمانی و فرمولبندی مشارکتی باشند؛ اما ارزش آنها در شباهت تصویری با تجربه روانی نیست، بلکه در ظرفیتشان برای ایجاد پرسشهای جدید درباره رابطه میان متغیرها، تغییرپذیری الگوها و امکان مشاهده مسیرهای متفاوت تجربه است.
کره میتواند یادآور تقارن باشد؛ بیضوی میتواند تفاوت وزن حوزههای مختلف زندگی را به گفتوگو بگذارد؛ استوانه میتواند به الگوهای تکرارشونده اشاره کند؛ سهمیوار میتواند چرخههای تشدیدشونده را قابل مشاهده کند؛ مخروط میتواند برای گفتوگو درباره آستانهها به کار رود؛ هذلولی یکبرگه میتواند باریکشدن فضای انتخاب بدون ازبینرفتن کامل آن را نشان دهد؛ هذلولی دوبرگه میتواند دوگانگیهای شدید را موضوع گفتوگو کند؛ و سطح زینیشکل میتواند امکان همزمانی گرایشهای متعارض را مجسم کند.
اما هیچیک از این ارتباطها بهخودیخود یک رابطه علمی میان شکل هندسی و ساختار روانی ایجاد نمیکند.
از این رو، مرز حرفهای این رویکرد را میتوان چنین خلاصه کرد: وقتی هندسه به مراجع کمک میکند تجربه خود را بهتر توصیف کند، در قلمرو استعاره هستیم؛ وقتی ویژگیهای هندسی به سازماندهی، پایش و آزمون متغیرهای واقعی تجربه کمک میکنند، در قلمرو کاربرد مستقیم بهعنوان ابزار قرار داریم؛ و زمانی که شکل هندسی بهعنوان علت، تشخیص، سازوکار یا مدل اثباتشده ذهن معرفی شود، از شواهد موجود فراتر رفتهایم.
قویترین صورت این رویکرد، بنابراین، نه «هندسیکردن روان»، بلکه «استفاده از هندسه برای دیدن روابطی است که در زبان معمول ممکن است پنهان بمانند».
در نهایت، معیار موفقیت این روش نه پیچیدگی هندسی آن، بلکه این پرسش ساده است: آیا این استعاره باعث میشود مراجع چیزی را درباره تجربه خود ببیند که پیش از آن نمیتوانست ببیند، آیا میتواند آن را اصلاح یا رد کند، و آیا این فهم تازه به یک تغییر قابل مشاهده در زندگی او منجر میشود؟ اگر پاسخ مثبت باشد، هندسه به یک زبان مفید درمانی تبدیل شده است؛ اگر نه، باید بدون اصرار کنار گذاشته شود.
منابع
[1] OpenStax. (2016/2020). «سطوح درجهدو». در Calculus, Volume 3، بخش 2.6. این منبع، تعریف ریاضی سطوح درجهدو و ویژگیهای بیضوی، سهمیوارها، مخروط و هذلولیها را ارائه میکند.
[2] Lakoff, G., & Johnson, M. (1980). The Metaphorical Structure of the Human Conceptual System. Cognitive Science, 4(2), 195–208. این اثر از منابع بنیادی نظریه استعاره مفهومی است و استعاره را بهعنوان سازوکاری مفهومی برای ساختن معنا بررسی میکند.
[3] Lyddon, W. J., Clay, A. L., & Sparks, C. L. (2001). Metaphor and Change in Counseling. Journal of Counseling & Development, 79(3), 269–274. این مقاله نقش استعاره را در رابطه درمانی، نمادپردازی هیجان، آشکارسازی پیشفرضها، کار با مقاومت و ایجاد چارچوبهای جدید بررسی میکند.
[4] McMullen, L. M., & Tay, D. (2023). Research Review of Psychotherapists' Use of Metaphors. Psychotherapy, 60(3), 255–265. این مرور پژوهشی نشان میدهد شواهد درباره استعاره در رواندرمانی هنوز محدود است، اما همساختسازی استعاره با مراجع با پیامدهای مثبت فرایندی، بهویژه درگیری شناختی، ارتباط دارد.
[5] Rucińska, Z., & Fondelli, T. (2022). Enacting Metaphors in Systemic Collaborative Therapy. Frontiers in Psychology. این مقاله نقش استعاره را در درمان نظاممند و مشارکتی از منظر شناخت تجسمیافته و فرایندهای تعاملی بررسی میکند.
[6] Høglend و همکاران. (2021). Digging down or scratching the surface: How patients use metaphors to describe their experiences of psychotherapy. BMC Psychiatry. مطالعه کیفی بر بیماران مبتلا به افسردگی نشان داد که استعارهها میتوانند برای بیان تجربه درمان، رابطه درمانی و بهبود به کار روند و در صورت بدفهمی نیز به مانع ارتباطی تبدیل شوند.
[7] Thrower, N. E., Berry, K., Johnston, I., & Morris, L. (2024). Understanding the Factors That Contribute to Creating a Collaborative Psychological Formulation: A Qualitative Systematic Review. Clinical Psychology & Psychotherapy. این مرور نظاممند بر اهمیت سادگی، آمادگی مراجع، مشارکت فعال، محیط امن و بازنگری فرمولبندی تأکید میکند.
[8] Beck, J. S. (1995). Cognitive Therapy: Basics and Beyond. New York: Guilford Press. این اثر از منابع بنیادی برای فرمولبندی شناختی، ساختار درمان شناختی و کاربرد مشارکتی مدل شناختی است.
[9] Dudley, R., Kuyken, W., & Padesky, C. A. (2011). Disorder Specific and Trans-diagnostic Case Conceptualisation. Clinical Psychology Review, 31(2), 213–224. این مقاله بر فردمحوری، انعطافپذیری و تلفیق تجربه منحصر به فرد مراجع با نظریه و شواهد تأکید دارد.
[10] Bennett-Levy, J., Butler, G., Fennell, M., Hackmann, A., Mueller, M., & Westbrook, D. (2004). Oxford Guide to Behavioural Experiments in Cognitive Therapy. Oxford University Press. این اثر چارچوب نظری و عملی آزمونهای رفتاری را در درمان شناختی بررسی میکند.
[11] Hayes, S. C., Strosahl, K. D., & Wilson, K. G. (2012). Acceptance and Commitment Therapy: The Process and Practice of Mindful Change, 2nd ed. New York: Guilford Press. این اثر چارچوب نظری و عملی درمان پذیرش و تعهد و مفهوم انعطافپذیری روانشناختی را ارائه میکند.
[12] Macri, J. A., & Rogge, R. D. (2024). Examining Domains of Psychological Flexibility and Inflexibility as Treatment Mechanisms in Acceptance and Commitment Therapy: A Comprehensive Systematic and Meta-analytic Review. Clinical Psychology Review, 110, 102432. این مرور و فراتحلیل ۶۷ مطالعه منحصر به فرد را بررسی کرده و ارتباط تغییر در فرایندهای انعطافپذیری و انعطافناپذیری با کاهش پریشانی روانشناختی را گزارش میکند.
[13] Leichsenring, F., Steinert, C., Rabung, S., et al. (2023). A Systematic Review and Meta-analysis of Transdiagnostic Cognitive Behavioural Therapies for Emotional Disorders. Nature Human Behaviour. این فراتحلیل شواهد مربوط به درمانهای شناختیرفتاری فراتشخیصی را برای اختلالات هیجانی بررسی کرده است.
[14] Lakoff, G. (2012). Explaining Embodied Cognition Results. Topics in Cognitive Science. این مقاله ارتباط میان استعاره مفهومی، تجربه بدنی و شناخت تجسمیافته را بررسی میکند.
[15] Hu, J., Zhang, W., Zhang, J., Yu, F., & Zhang, X. (2018). The Brief Intervention Effect of Metaphorical Cognitive Restructuring on Alleviating Mental Distress: A Randomised Controlled Experiment. Applied Psychology: Health and Well-Being. این مطالعه آزمایشی نشان داد بازسازی استعاری میتواند در یک مداخله کوتاه با کاهش پریشانی و افزایش بینش همراه باشد؛ با این حال، طراحی مطالعه با رواندرمانی کامل و بلندمدت تفاوت دارد.
[16] Hu و همکاران. (2023). Can Brain Activities of Guided Metaphorical Restructuring Predict Therapeutic Changes? Neuroscience, 531, 39–49. این مطالعه آزمایشی در نمونهای از افراد مضطرب، بازسازی استعاری را با بازسازی تحتاللفظی مقایسه کرد؛ یافتهها برای بررسی فرایند استعاره جالباند، اما بهتنهایی اثربخشی بالینی یک روش رواندرمانی را اثبات نمیکنند.
[17] Sims, P. A. (2003). Working with Metaphor. American Journal of Psychotherapy, 57(4), 528–536. این مقاله یک چارچوب چندمرحلهای برای کار بالینی با استعارههای تولیدشده توسط مراجع ارائه میکند.
[18] Muran, J. C., & DiGiuseppe, R. A. (1990). Towards a Cognitive Formulation of Metaphor Use in Psychotherapy. Clinical Psychology Review, 10(1), 69–85.
این مقاله بر ماهیت فعال و اکتشافی استعاره و اهمیت صراحت و فهم مشترک تأکید دارد و نسبت به کاربردهای استعاریِ مبهم و تفسیرگرایانه هشدار میدهد.این نسخه عمداً ادعای «مدل هندسی روان» را مطرح نمیکند و میان سه سطح تمایز میگذارد: استعاره برای معناپردازی، هندسه بهعنوان ابزار فرمولبندی، و نظریه علمی درباره سازوکار روانی. این تفکیک برای دفاعپذیری علمی مقاله در برابر داوری تخصصی اهمیت اساسی دارد.