
همانگونه که نمودار مینکوفسکی (Minkowski diagram) یک رویداد (event) را درون ساختار فضازمانی (spacetime structure) و در نسبت با گذشتهٔ علّی (causal past)، آیندهٔ علّی (causal future) و چارچوب مرجع (reference frame) توصیف میکند، میتوان در رواندرمانی نیز تجربهٔ انسان را نه بهمثابه نقطهای منفرد، بلکه بهعنوان رویدادی درون یک ساختار زمانی ـ روایی (temporal-narrative structure) بررسی کرد؛ ساختاری که در آن خاطرات (memories)، تفسیرها (interpretations)، تجربهٔ اکنون (present experience) و آیندههای تصورشده (imagined futures) در شکلگیری معنای تجربه با یکدیگر مرتبط میشوند.
در این کاربرد، فضاـزمان مینکوفسکی (Minkowski spacetime) نظریهای دربارهٔ ذهن یا رواندرمانی نیست، بلکه صرفاً منبعی برای یک استعارهٔ ساختاری محدود (limited structural metaphor) است. بنابراین، نباید ساختار علّی فیزیکی (physical causal structure) را مستقیماً با علیت روانشناختی (psychological causality) یکسان دانست. درمان نمیتواند وقوع تاریخیِ یک رویداد (historical occurrence) را تغییر دهد و آینده را نیز تضمین نمیکند؛ اما میتواند چارچوب تفسیر (interpretive frame)، بازنمایی (representation) و معنای شخصی (personal meaning) آن رویداد را دستخوش تغییر کند و، در نتیجه، بر دامنهٔ آیندههای روانشناختیِ قابل تصور (psychologically imaginable futures)، قابل ارزیابی (evaluable futures) و قابل انتخاب (selectable possibilities) اثر بگذارد.
در این خوانش، تغییر چارچوب فهم (reframing) به معنای تغییر خودِ رویداد نیست؛ بلکه به معنای تغییر نحوهٔ بازنمایی و جایگاه آن در سازمان تجربه و روایت زندگی است.