
«رابطه زوجی را میتوان سامانهای پیچیده، پویا و بازخوردپذیر در نظر گرفت که پایداری آن به هماهنگی میان ورودیها (نیازها، انتظارات و ارزشهای فردی)، فرایندها (تعاملات، گفتوگو و تصمیمگیری)، سازوکارهای بازخورد (بازبینی رفتار و پاسخدهی به یکدیگر) و خروجیها (رضایت، اعتماد و کیفیت زندگی مشترک) وابسته است؛ ازاینرو، بهبود رابطه مستلزم اصلاح هماهنگ اجزا و الگوهای ارتباطی آن است، نه تغییر یکجانبه یکی از طرفین.»
