
چکیده
ورود مفاهیم فیزیک کوانتومی به ادبیات روانشناسی و رواندرمانی، هم فرصت مفهومی ایجاد میکند و هم خطر علمنمایی. مسئله اصلی آن نیست که آیا «ذهن انسان کوانتومی است»؛ بلکه این است که آیا برخی ساختارهای مفهومی، ریاضی یا معرفتشناختی برخاسته از نظریه کوانتومی میتوانند برای فهم بهتر پدیدههای روانشناختی سودمند باشند. در این مقاله، مجموعهای از مفاهیم مندرج در یک نمودار آموزشی مکانیک کوانتومی، شامل معادله شرودینگر، همیلتونی، عملگر تکانه، قضیه ارنفست، اصل عدم قطعیت، رابطه جابهجایی، تکانه زاویهای و ماتریسهای پائولی، از منظر رواندرمانی بررسی میشوند. استدلال اصلی مقاله آن است که این مفاهیم را باید در سه سطح متمایز کرد: «استعاره درمانی»، «چارچوب مفهومی» و «کاربرد مستقیم مدلسازی». شواهد موجود، برای استفاده از نظریه سیستمهای پویا و شبکهای در مطالعه فرایندهای روانشناختی، بسیار مستقیمتر از هرگونه ادعای کوانتومی درباره مغز یا روان است. در عین حال، حوزه «شناخت کوانتومی» نشان میدهد که برخی اصول احتمال کوانتومی میتوانند، بدون فرض کوانتومیبودن مغز، برای مدلسازی برخی پدیدههای قضاوت، تصمیمگیری، وابستگی به زمینه و اثر ترتیب پرسشها به کار روند. بر این اساس، مقاله پیشنهاد میکند که ارزش اصلی مفاهیم کوانتومی برای رواندرمانگران بینرشتهای، نه در انتقال فیزیک به روان، بلکه در فراهمکردن زبان و پرسشهایی تازه درباره حالت، تغییر، زمینه، عدمقطعیت، مسیر تحول و وابستگی متقابل متغیرهای روانشناختی است. در پایان، معیارهایی برای استفاده علمی، اخلاقی و بالینی از این استعارهها ارائه میشود.
کلیدواژهها: رواندرمانی (psychotherapy)، استعاره (metaphor)، مکانیک کوانتومی (quantum mechanics)، شناخت کوانتومی (quantum cognition)، نظریه سیستمهای پویا (dynamical systems theory)، فرمولبندی مورد (case formulation)، فضای حالت (state space)، تحول زمانی (temporal dynamics)، عدمقطعیت (uncertainty)، مدلسازی (modeling)
مقدمه
رواندرمانی معاصر در نقطهای قرار گرفته است که دیگر نمیتوان آن را صرفاً مجموعهای از فنون متعلق به مکاتب مجزا دانست. بسیاری از پرسشهای مهم درمانی، از جمله اینکه چرا یک الگوی روانشناختی شکل میگیرد، چگونه پایدار میماند، تحت چه شرایطی تغییر میکند و چرا یک مداخله در یک فرد مؤثر است و در فرد دیگر نه، ماهیتی فرایندی، زمینهای و چندسطحی دارند.
از این منظر، زبان «سیستم»، «حالت»، «تغییر»، «بازخورد»، «احتمال»، «زمینه» و «مسیر تحول» برای رواندرمانی جذاب است. نظریه سیستمهای پویا نیز دقیقاً از همین جهت بهعنوان یک چارچوب فراتئوریک برای فهم تغییر در رواندرمانی مطرح شده است؛ رواندرمانی در این دیدگاه میتواند یک سیستم باز، پیچیده و خودسازمانده باشد که در آن ثبات و تغییر در طول زمان با یکدیگر تعامل دارند.
در چنین فضایی، مفاهیم مکانیک کوانتومی نیز گاه وارد گفتوگوهای بینرشتهای درباره ذهن و رفتار شدهاند. اما در اینجا باید از همان ابتدا یک تمایز بنیادین برقرار کرد: استفاده از یک مفهوم فیزیکی بهعنوان استعاره، با ادعای اینکه همان قانون فیزیکی مستقیماً بر ذهن و روان انسان حاکم است، یکسان نیست.
حتی حوزه تثبیتشدهتر «شناخت کوانتومی» نیز عموماً مدعی نیست که مغز یک رایانه کوانتومی است یا فرایندهای روانی در سطح فیزیکی دقیقاً تابع مکانیک کوانتومیاند؛ این حوزه از اصول احتمال و ساختارهای ریاضی نظریه کوانتومی برای مدلسازی برخی پدیدههای شناختی استفاده میکند.
بنابراین، پرسش علمی مناسب برای رواندرمانگر این نیست که «چگونه انسان را کوانتومی کنیم؟» بلکه این است:
«کدام ایدههای برخاسته از فیزیک کوانتومی میتوانند بهصورت استعاری، مفهومی یا در موارد محدود، مدلسازیشده، به فهم دقیقتر تجربه و تغییر روانشناختی کمک کنند؟»
این مقاله در پی پاسخدادن به همین پرسش است.
۱. سه سطح استفاده: استعاره، چارچوب مفهومی و کاربرد مستقیم
برای جلوگیری از آمیختگی سطوح استدلال، بهتر است میان سه نوع کاربرد تمایز بگذاریم.
نخست، «کاربرد استعاری» است. در این سطح، ساختار یک مفهوم فیزیکی برای روشنکردن یک پدیده روانشناختی استفاده میشود، بدون آنکه ادعا شود میان دو حوزه همارزی علمی وجود دارد.
برای مثال، میتوان گفت:
«معادله شرودینگر الهامبخش این پرسش است که آیا بهتر نیست به جای تعریف مراجع با یک صفت ثابت، مسیر تغییر حالت او را در طول زمان مطالعه کنیم.»
در این جمله هیچ ادعایی درباره کوانتومیبودن روان انسان وجود ندارد.
دوم، «کاربرد چارچوب مفهومی» است. در این سطح، ایدههایی مانند حالت، پویایی، وابستگی به زمینه، احتمال، تعامل و تغییر میتوانند در ساختن یک مدل روانشناختی مورد استفاده قرار گیرند. در اینجا رابطه با نظریههای علمی روانشناسی باید مستقل از استعاره نیز قابل دفاع باشد.
نظریه سیستمهای پویا و رویکرد شبکهای به آسیبشناسی روانی نمونههای مهمی از چنین سطحی هستند. پژوهشهای شبکهای، مشکلات روانشناختی را در برخی مدلها بهصورت مجموعهای از مؤلفههای متعامل و تا حدی خودتقویتکننده مطالعه کردهاند و ادبیات سیستمهای پویا نیز بر تحول زمانی و رابطه میان ثبات و تغییر تأکید دارد.
سوم، «کاربرد مستقیم» است. این سطح زمانی رخ میدهد که یک مدل ریاضی یا نظریه مشخص، با تعریف عملیاتی متغیرها، دادههای مناسب، پیشبینیهای قابل آزمون و مقایسه با مدلهای رقیب، مستقیماً برای پدیده روانشناختی به کار رود.
در این سطح، «شناخت کوانتومی» نمونه واقعیتری است. در این حوزه، از احتمال کوانتومی برای مدلسازی پدیدههایی مانند اثر ترتیب پرسشها، برخی خطاهای قضاوت، ترکیب مفاهیم و برخی الگوهای تصمیمگیری استفاده شده است.
اما استفاده مستقیم از خود معادلات فیزیک کوانتومی برای درمان یا تشخیص اختلالات روانی، در حال حاضر مبنای تجربی کافی ندارد.
این تمایز باید ستون فقرات هر کاربرد بینرشتهای از فیزیک در رواندرمانی باشد.
۲. معادله شرودینگر و گذار از «صفت» به «حالت»
یکی از بنیادیترین مفاهیم تصویر، معادله شرودینگر است که در مکانیک کوانتومی تحول حالت یک سیستم را در زمان توصیف میکند.
اگر این مفهوم را بهصورت استعاری وارد رواندرمانی کنیم، یک تغییر مهم در زبان فرمولبندی رخ میدهد:
به جای پرسیدن اینکه «این فرد چگونه است؟»، میتوان پرسید «این فرد در چه حالتی قرار دارد و چگونه از یک حالت به حالت دیگر منتقل میشود؟»
این تمایز از نظر بالینی اهمیت زیادی دارد.
عبارت:
«او فردی اجتنابی است.»
یک ویژگی نسبتاً ثابت را به فرد نسبت میدهد.
اما عبارت:
«در موقعیتهایی که احتمال طرد یا ارزیابی منفی را بالا تجربه میکند، گرایش او به اجتناب افزایش مییابد.»
یک فرایند وابسته به شرایط را توصیف میکند.
این تغییر زبان، لزوماً کوانتومی نیست؛ بلکه با رویکردهای فرایندی و پویای معاصر سازگاری بیشتری دارد. در پژوهشهای شبکهای نیز توجه از مفهوم کلی اختلال به روابط میان مؤلفهها و تجربههای لحظهبهلحظه سوق یافته است.
در نتیجه، ارزش استعاری معادله شرودینگر برای رواندرمانی در خود معادله نیست؛ در پرسشی است که به درمانگر پیشنهاد میکند:
«به جای اینکه فرد را به یک حالت ثابت فروبکاهیم، مسیر تحول حالتهای او را بررسی کنیم.»
این ایده در درمانهای مختلف قابل استفاده است؛ از درمان شناختیرفتاری گرفته تا طرحوارهدرمانی، درمان مبتنی بر هیجان و زوجدرمانی.
برای مثال، در زوجدرمانی ممکن است مسئله اصلی این نباشد که «زن مضطرب است» یا «مرد اجتنابی است»، بلکه این باشد که یک تعامل خاص چگونه زوج را از حالت نزدیکی به حالت تهدید، از تهدید به دفاع و از دفاع به فاصله منتقل میکند.
در اینجا واحد تحلیل از «شخص» به «فرایند» تغییر میکند.
۳. همیلتونی بهمثابه استعارهای برای فرمولبندی چندعاملی
در مکانیک کوانتومی، همیلتونی ساختار دینامیک سیستم را تعیین میکند و در بسیاری از سامانهها شامل مؤلفههایی مانند انرژی جنبشی و پتانسیل است.
در رواندرمانی، نمیتوان همیلتونی را معادل «عوامل روانی» دانست؛ اما میتوان از آن بهعنوان استعارهای برای این پرسش استفاده کرد:
«چه مجموعهای از نیروها و شرایط، وضعیت فعلی این فرد یا رابطه را شکل میدهند؟»
این پرسش با مفهوم فرمولبندی مورد بسیار سازگار است.
برای مثال، خشم یک فرد ممکن است تحت تأثیر مجموعهای از عوامل قرار گیرد:
تفسیر تهدید، تجربههای گذشته، حساسیت به بیاحترامی، محرومیت خواب، فشار اقتصادی، الگوی ارتباطی همسر، یادگیری اجتماعی و وضعیت جسمانی.
اگر درمانگر فقط یکی از این عوامل را «علت» معرفی کند، احتمالاً پیچیدگی سیستم را از دست میدهد.
اما اگر بپرسد:
«در این موقعیت چه نیروهایی همزمان فعالاند و کدامیک قابل تغییرند؟»
فرمولبندی به یک مدل چندعاملی نزدیکتر میشود.
البته اینجا نیز باید مرز روشن باشد: همیلتونی در روانشناسی «وجود خارجی» ندارد که بتوان آن را مانند یک کمیت فیزیکی اندازه گرفت، مگر اینکه یک مدل مستقل و قابل آزمون برای آن ساخته شود.
پس کاربرد آن در این سطح، استعاری و فرمولبندیکننده است، نه فیزیکی.
۴. عملگر تکانه و اهمیت «جهت تغییر»
یکی از خطاهای رایج در ارزیابی بالینی این است که وضعیت فعلی فرد با مسیر تحول او اشتباه گرفته شود.
دو مراجع ممکن است امروز نمره اضطراب مشابهی داشته باشند؛ اما یکی در حال بهبود و دیگری در حال وخامت باشد.
دو زوج ممکن است هر دو از تعارض شدید گزارش دهند؛ اما یکی در حال حرکت به سوی ترمیم و دیگری در حال حرکت به سوی گسست باشد.
در نتیجه، «وضعیت فعلی» تنها یک بخش از اطلاعات بالینی است.
استعاره تکانه میتواند توجه درمانگر را به «جهت و روند حرکت» جلب کند.
پرسشهایی مانند اینها در این چارچوب اهمیت پیدا میکنند:
«در سه هفته اخیر، این الگو در حال افزایش بوده یا کاهش؟»
«وقتی تعارض آغاز میشود، سیستم معمولاً به سمت نزدیکی حرکت میکند یا فاصله؟»
«پس از یک شکست، فرد به سمت حل مسئله حرکت میکند یا به سمت اجتناب؟»
این نوع پرسشها با پژوهشهای پویایی تجربه و پایش لحظهای فرایندهای رواندرمانی همجهتاند. در پژوهشهای پایش بلادرنگ، استفاده از سنجشهای مکرر برای بررسی فرایندهای درمانی و پویایی غیرخطی مورد توجه قرار گرفته است.
بنابراین، استعاره تکانه میتواند درمانگر را از «عکس» به «فیلم» منتقل کند.
۵. قضیه ارنفست و مسئله تغییر در طول زمان
یکی از مفیدترین ایدههای موجود در تصویر برای رواندرمانی، مفهوم تغییر مقدار مورد انتظار یک کمیت در طول زمان است.
بدون انتقال فرمول فیزیکی به روانشناسی، میتوان پرسید:
«میانگین وضعیت یک متغیر روانشناختی در طول زمان چگونه تغییر میکند و چه چیزی این تغییر را هدایت میکند؟»
این پرسش، اساساً یک پرسش فرایندی است.
مثلاً درمانگر میتواند به جای ارزیابی صرف اضطراب در آغاز و پایان درمان، روند آن را در موقعیتهای متعدد بررسی کند.
ممکن است معلوم شود که:
اضطراب در حال کاهش است، اما فقط در حضور درمانگر؛
یا کاهش یافته، ولی اجتناب افزایش یافته است؛
یا شدت اضطراب تغییر چندانی نکرده، اما زمان بازگشت فرد به تعادل کوتاهتر شده است.
این نکته مهم است: «تغییر» الزاماً به معنای کاهش شدت یک نشانه نیست.
گاهی سیستم همان محرک را تجربه میکند، اما سریعتر بازیابی میشود.
گاهی دامنه نوسان کمتر میشود.
گاهی یک الگوی قدیمی جای خود را به الگوی جدید میدهد.
این نگاه با چارچوبهای سیستمهای پویا در رواندرمانی بسیار نزدیک است؛ در این رویکرد، تغییر درمانی میتواند بهعنوان فرایندی پیچیده و زمانی فهم شود که در آن ثبات، بیثباتی و بازسازماندهی متقابلاند.
۶. اصل عدم قطعیت و اخلاق معرفت بالینی
شاید ارزشمندترین استفاده استعاری از اصل عدم قطعیت در رواندرمانی، نه درباره «عدم قطعیت ذهن» بلکه درباره «محدودیت شناخت درمانگر» باشد.
درمانگر هیچگاه تمام سیستم روانشناختی مراجع را بهطور همزمان مشاهده نمیکند.
آنچه در جلسه دیده میشود، نمونهای محدود از رفتار فرد در یک زمینه خاص است.
بنابراین:
مشاهده با واقعیت کامل یکی نیست.
گزارش مراجع با کل تجربه او یکی نیست.
تشخیص با تمامیت شخص یکی نیست.
و فرمولبندی با خود فرد یکی نیست.
این نگرش میتواند درمانگر را در برابر «قطعیت زودرس» محافظت کند.
برای مثال، وقتی مراجع میگوید:
«من هیچوقت نمیتوانم تصمیم بگیرم.»
درمانگر ممکن است به جای پذیرش فوری این گزاره، بپرسد:
«در چه نوع تصمیمهایی؟ با چه پیامدهایی؟ در چه شرایطی؟ آیا همیشه چنین است یا بیشتر در تصمیمهای برگشتناپذیر؟»
در اینجا عدم قطعیت به یک فضیلت معرفتشناختی تبدیل میشود:
«آنچه میدانم» از «آنچه هنوز نمیدانم» تفکیک شود.
این موضوع با رویکرد علمی به فرمولبندی نیز همراستاست؛ فرمولبندی باید فرضیهای برای سازماندهی اطلاعات و هدایت بررسی و مداخله باشد، نه حقیقت نهایی درباره مراجع.
۷. رابطه جابهجایی و اهمیت ترتیب رویدادها
در مکانیک کوانتومی، برخی عملگرها جابهجاییپذیر نیستند؛ یعنی ترتیب اعمال آنها میتواند در نتیجه نهایی اهمیت داشته باشد.
در رواندرمانی، این مفهوم را میتوان بهعنوان استعارهای برای «وابستگی به ترتیب» استفاده کرد.
فرض کنید در یک زوج، دو رخداد وجود دارد:
انتقاد و آسیبپذیری.
این دو عنصر اگر در ترتیب متفاوت ظاهر شوند، ممکن است پیامدهای کاملاً متفاوتی ایجاد کنند.
«انتقاد → دفاع → فاصله»
با
«آسیبپذیری → پاسخ همدلانه → نزدیکی»
یکسان نیست.
بنابراین گاهی سؤال درمانگر نباید فقط این باشد:
«چه اتفاقی افتاد؟»
بلکه:
«چه چیزی قبل از آن اتفاق افتاد؟»
و:
«اگر ترتیب دو رویداد را تغییر دهیم، آیا چرخه هم تغییر میکند؟»
این شیوه نگاه، با رویکردهای چرخهای در زوجدرمانی و با فهم پویای تعامل سازگار است، بدون آنکه نیاز داشته باشیم رابطه جابهجایی کوانتومی را بهطور مستقیم به رابطه انسانی نسبت دهیم.
۸. برهمنهی بهعنوان استعارهای برای چند امکان زنده
مفهوم «برهمنهی» یکی از جذابترین و در عین حال خطرناکترین مفاهیم برای کاربرد روانشناختی است.
در استفاده استعاری میتوان گفت انسان گاهی پیش از تصمیمگیری در یک وضعیت چندامکانی قرار دارد.
نوجوانی ممکن است همزمان خود را در چند مسیر آینده تصور کند:
«شاید مهندس شوم.»
«شاید برنامهنویس شوم.»
«شاید پژوهشگر شوم.»
«شاید اصلاً مسیر دیگری انتخاب کنم.»
این وضعیت الزاماً نشانه سردرگمی مرضی نیست.
گاهی فرد هنوز اطلاعات کافی برای کاهش فضای احتمالات در اختیار ندارد.
در اینجا درمانگر یا مشاور میتواند به جای مجبورکردن فرد به «انتخاب هویت»، از او بخواهد احتمالات را با تجربههای واقعی بررسی کند.
اما باید دقت کرد که این صرفاً یک استعاره است.
انسان در معنای فیزیکی، در «برهمنهی کوانتومی انتخابهای شغلی» قرار ندارد.
اگر بخواهیم از این مفهوم فراتر برویم، باید وارد حوزه شناخت کوانتومی شویم؛ حوزهای که در آن ساختارهای احتمال کوانتومی برای مدلسازی برخی رفتارهای شناختی استفاده میشوند.
۹. اندازهگیری، زمینه و اینکه «پرسیدن» خود بخشی از فرایند است
یکی از جذابترین نقاط اتصال شناخت کوانتومی با روانشناسی، مسئله «اثر زمینه» و «اثر ترتیب پرسشها» است.
در برخی مدلهای شناخت کوانتومی، وضعیت پاسخ فرد مستقل از زمینه پرسش در نظر گرفته نمیشود. به بیان ساده، پاسخ به یک پرسش میتواند تحت تأثیر پرسشی باشد که پیش از آن مطرح شده است. این موضوع برای برخی پدیدههای قضاوت و تصمیمگیری مدلسازی شده است.
این ایده برای رواندرمانی یک پیام معرفتشناختی مهم دارد:
«ارزیابی همیشه کاملاً خنثی نیست.»
وقتی درمانگر از مراجع میپرسد:
«آیا از همسرتان عصبانی هستید؟»
ممکن است تجربه او را در چارچوب «خشم» فعال کند.
اگر پیش از آن پرسیده باشد:
«آخرین باری که احساس کردید نادیده گرفته شدید چه زمانی بود؟»
ممکن است همان تجربه بهصورت دیگری سازمان یابد.
این به معنای آن نیست که درمانگر «تابع موج روانی» را فرو میریزد؛ بلکه یادآور این نکته است که فرایند پرسش و پاسخ، بخشی از بافت تولید داده در رواندرمانی است.
این نکته در مصاحبه بالینی اهمیت زیادی دارد.
۱۰. ماتریسهای پائولی و استعاره حالتهای متمایز
ماتریسهای پائولی در فیزیک کوانتومی ابزارهای ریاضی برای توصیف ویژگیهای سیستمهای اسپینی هستند.
کاربرد مستقیم آنها در رواندرمانی وجود ندارد.
اما مفهوم عامتر «فضای حالتهای متمایز» میتواند استعارهای سودمند باشد.
برای نمونه، در طرحوارهدرمانی میتوان به وضعیتهایی مانند «والد تنبیهگر»، «کودک آسیبپذیر»، «بزرگسال سالم» و «کودک شاد» توجه کرد.
در اینجا سؤال مهم دیگر فقط این نیست که:
«این فرد چه شخصیتی دارد؟»
بلکه:
«چه شرایطی احتمال ورود او به یک حالت خاص را افزایش میدهد؟»
و:
«چه مداخلهای احتمال انتقال از یک حالت به حالت دیگر را افزایش میدهد؟»
این زبان بهخودیخود کوانتومی نیست؛ بلکه یک روش پویاتر برای سخنگفتن درباره حالتهای روانشناختی است.
اگر چنین مدلهایی با مشاهده بالینی، سنجش تکرارشونده و پیشبینیهای قابل آزمون همراه شوند، میتوانند به مدلهای پویای فردمحور نزدیک شوند. اگر صرفاً از اصطلاحات کوانتومی برای جذابتر کردن توضیح استفاده شوند، ارزش علمی محدودی خواهند داشت.
۱۱. از «مکانیک کوانتومی» به «شناخت کوانتومی»: مرز یک کاربرد مستقیم
مهمترین بخش بحث علمی همینجاست.
«شناخت کوانتومی» یک حوزه پژوهشی واقعی در روانشناسی است. در این حوزه، نظریه احتمال کوانتومی برای مدلسازی رفتارهای شناختی و تصمیمگیری به کار میرود؛ نه به این دلیل که مغز الزاماً یک سیستم کوانتومی است، بلکه زیرا ساختار ریاضی نظریه کوانتومی ممکن است برای برخی دادههای روانشناختی مدل مناسبی فراهم کند.
این حوزه در پدیدههایی مانند اثر ترتیب پرسشها، برخی خطاهای قضاوت احتمالی، ترکیب مفاهیم، تصمیمگیری و اثرات تداخلگونه مورد بررسی قرار گرفته است.
بنابراین یک تمایز اساسی وجود دارد:
«استفاده از ریاضیات یا احتمال کوانتومی برای مدلسازی رفتار» با «کوانتومیبودن مغز» یک ادعا نیست.
این تمایز در خود ادبیات شناخت کوانتومی نیز صریحاً مورد تأکید قرار گرفته است.
از این رو، اگر رواندرمانگری بخواهد در پژوهش خود از مدل کوانتومی شناخت استفاده کند، مسیر علمی آن چنین است:
ابتدا پدیده روانشناختی دقیقاً تعریف شود؛ سپس داده جمعآوری شود؛ مدل کوانتومی مشخص شود؛ مدلهای رقیب کلاسیک یا بیزی نیز آزموده شوند؛ برازش و قدرت پیشبینی مقایسه شود؛ و در نهایت مشخص شود که آیا مدل کوانتومی واقعاً مزیت توضیحی یا پیشبینیکننده دارد یا خیر.
این با گفتن «ذهن انسان کوانتومی است» تفاوتی بنیادین دارد.
۱۲. چرا نظریه سیستمهای پویا برای رواندرمانی مسیر علمی نزدیکتری است؟
اگر هدف رواندرمانگر، فهم تغییرات زمانی، حالات مختلف، بازخورد، بیثباتی و تغییرات غیرخطی باشد، نظریه سیستمهای پویا مسیر مستقیمتری نسبت به انتقال استعاری مکانیک کوانتومی فراهم میکند.
در ادبیات سیستمهای پویا، رواندرمانی میتواند بهعنوان یک سیستم پیچیده و باز در نظر گرفته شود که در آن تغییر، حاصل تعامل چند فرایند در طول زمان است.
همچنین رویکرد شبکهای در آسیبشناسی روانی، تعامل میان نشانهها و پایداری یا تشدید آنها را مورد مطالعه قرار داده است. مرورهای گسترده این حوزه نشان میدهند که شبکه، پویایی و تجربه لحظهای، بهطور فزایندهای در مطالعه آسیبشناسی روانی مورد توجه قرار گرفتهاند.
این نکته از نظر روششناختی مهم است:
اگر یک رواندرمانگر میخواهد واقعاً «پویایی مراجع» را مطالعه کند، بهتر است بهجای استفاده تزئینی از واژگان کوانتومی، از ابزارهایی مانند سنجشهای تکرارشونده، نمونهبرداری تجربه، دادههای طولی فردمحور، تحلیل شبکهای و مدلهای پویای قابل آزمون استفاده کند.
۱۳. استعاره کوانتومی چگونه میتواند در جلسه درمان به کار رود؟
استفاده بالینی از استعاره بهتر است مشارکتی باشد، نه تحمیلی.
پژوهش مروری درباره استفاده رواندرمانگران از استعاره نشان داده است که «همپردازی و بسط مشترک استعاره با مراجع» با پیامدهای مثبت درونجلسهای، بهویژه درگیری شناختی، ارتباط دارد.
بنابراین درمانگر نباید به مراجع بگوید:
«ذهن شما یک سیستم کوانتومی است.»
بلکه میتواند بگوید:
«اگر بخواهیم تجربه شما را استعاری ببینیم، به نظر میرسد وضعیت شما در موقعیتهای مختلف تغییر میکند. چه چیزهایی معمولاً این تغییر حالت را آغاز میکنند؟»
یا:
«اگر به جای اینکه بگوییم شما آدم مضطربی هستید، اضطراب را یک حالت بدانیم، چه چیزهایی احتمال ورود شما به این حالت را افزایش میدهند؟»
یا:
«آیا احساس میکنید چند امکان مختلف همزمان برای آینده شما زندهاند و هنوز تجربه کافی ندارید که یکی از آنها را انتخاب کنید؟»
در این حالت، استعاره به جای اینکه نظریهای را به مراجع تحمیل کند، به ابزاری برای تولید گفتوگو تبدیل میشود.
پژوهشهای مربوط به استعاره در درمان نیز بر نقش آن در سازماندهی ادراک، زبان و فرایند گفتوگوی درمانی تأکید کردهاند.
۱۴. کاربرد در فرمولبندی مورد: از «ویژگی» به «فضای حالت»
یکی از مهمترین پیامدهای این نگاه برای رواندرمانگر، بازتعریف فرمولبندی مورد است.
در مدل ایستا ممکن است بگوییم:
«مراجع طرحواره نقص و شرم دارد.»
اما در یک صورتبندی پویاتر میتوان پرسید:
«در چه زمینههایی فعالشدن تجربه نقص و شرم محتملتر است؟»
سپس:
«پس از فعالشدن آن، چه حالت هیجانی ایجاد میشود؟»
«چه راهبردی برای مقابله فعال میشود؟»
«این راهبرد چه پیامدی برای رابطه دارد؟»
«پاسخ دیگری چگونه سیستم را دوباره فعال میکند؟»
در نتیجه، فرمولبندی از فهرست ویژگیها به مسیرهای انتقال میان حالتها نزدیک میشود.
این تغییر، بهویژه در مشکلاتی که بهشدت زمینهای و تعاملیاند، اهمیت دارد.
۱۵. کاربرد در زوجدرمانی: زوج بهمثابه یک سیستم در حال تغییر
در زوجدرمانی، ظرفیت این چارچوب حتی بیشتر است.
ممکن است «مشکل» در یکی از افراد مستقر نباشد، بلکه در چرخه تعامل ظاهر شود.
برای مثال:
نیاز به نزدیکی → تجربه پاسخ ناکافی → افزایش درخواست → احساس فشار → عقبنشینی → افزایش ناامنی → درخواست بیشتر.
در اینجا هر رفتار همزمان میتواند پیامد رفتار قبلی و زمینه رفتار بعدی باشد.
چنین نگاه چرخهای با رویکردهای شبکهای و سیستمهای پویا سازگار است، زیرا به جای یک علت منفرد، به تعامل و بازخورد توجه میکند.
در این چارچوب، هدف درمانگر الزاماً «حذف یک ویژگی شخصیتی» نیست؛ بلکه میتواند تغییر مسیر انتقال سیستم باشد.
مثلاً:
«چه چیزی میتواند احتمال انتقال از انتقاد به آسیبپذیری را افزایش دهد؟»
«چه چیزی میتواند احتمال انتقال از عقبنشینی به پاسخگویی را افزایش دهد؟»
این زبان از سرزنش فرد به سمت تغییر چرخه حرکت میکند.
۱۶. کاربرد در نوجوانان و تصمیمگیری هویتی
یکی از کاربردهای استعارهای بسیار مناسب این چارچوب، کار با نوجوانانی است که هنوز تصمیم مشخصی درباره رشته، شغل یا هویت آینده ندارند.
در چنین مواردی، وسوسه بزرگی وجود دارد که درمانگر یا مشاور از نوجوان بخواهد ابتدا «خود واقعیاش» را کشف کند و سپس تصمیم بگیرد.
اما در بسیاری از موارد، هویت حرفهای از طریق تعامل میان ترجیح، تجربه، بازخورد، توانایی و محیط شکل میگیرد.
در اینجا میتوان به نوجوان گفت:
«قرار نیست امروز بفهمی دقیقاً چه کسی هستی؛ میتوانیم چند امکان را به تجربه واقعی تبدیل کنیم و ببینیم در هرکدام چگونه عمل میکنی.»
این رویکرد به جای جستوجوی یک «ذات ثابت»، بر فرایند اکتشاف تأکید میکند.
استعاره برهمنهی در اینجا صرفاً میتواند زبان کمکی برای توضیح «چند امکان هنوز باز» باشد؛ تصمیم واقعی باید بر تجربه و داده استوار شود.
۱۷. اصل عدم قطعیت بهعنوان سپری در برابر تشخیصزدگی
یکی از خطرات مهم در رواندرمانی، تبدیل یک مشاهده محدود به یک ویژگی کلی است.
مثلاً:
«او مقاومت دارد.»
«او خودشیفته است.»
«او وابسته است.»
«او انگیزه ندارد.»
«او کمالگراست.»
این گزارهها ممکن است در برخی زمینهها اطلاعاتی فراهم کنند، اما اگر بدون توجه به زمان، موقعیت و فرایند بهعنوان حقیقتی درباره شخص تثبیت شوند، ممکن است انعطاف فرمولبندی را کاهش دهند.
یک نگاه پویاتر میپرسد:
«این الگو چه زمانی ظاهر میشود؟»
«در چه شرایطی کاهش مییابد؟»
«چه چیزی آن را فعال میکند؟»
«چه چیزی آن را خاموش میکند؟»
«آیا الگو در تمام حوزههای زندگی وجود دارد یا فقط در برخی روابط؟»
این پرسشها را میتوان بدون هیچ ادعای فیزیکی، با الهام استعاری از مسئله عدم قطعیت مطرح کرد.
۱۸. مرزهای کاربرد مستقیم: چه چیزهایی را نباید گفت؟
برای حفظ استاندارد علمی، چند نوع ادعا باید صریحاً کنار گذاشته شوند.
نخست، نباید گفت:
«اختلال شخصیت یک حالت کوانتومی است.»
هیچ مبنای علمی کافی برای چنین همارزیای وجود ندارد.
دوم، نباید گفت:
«تابع موج روانی فرد با درمان فرو میریزد.»
این یک استعاره شاعرانه است، نه گزاره علمی.
سوم، نباید گفت:
«اصل عدم قطعیت هایزنبرگ نشان میدهد که نمیتوان وضعیت روانی فرد را همزمان شناخت.»
اصل عدم قطعیت فیزیکی مربوط به ساختار ریاضی و فیزیکی نظریه کوانتومی است و نمیتوان آن را بدون استدلال مستقل به محدودیتهای سنجش روانشناختی تعمیم داد.
چهارم، نباید گفت:
«مغز با مکانیک کوانتومی تصمیم میگیرد.»
وجود پژوهش در شناخت کوانتومی چنین ادعایی را اثبات نمیکند. حتی ادبیات شناخت کوانتومی بر این نکته تأکید دارد که مدلهای آن لزوماً به فرض کوانتومیبودن مغز متکی نیستند.
پنجم، نباید از واژههایی مانند «انرژی»، «ارتعاش»، «فرکانس» یا «کوانتوم» صرفاً برای علمی جلوهدادن مفاهیم روانشناختی استفاده کرد.
این دقیقاً همان نقطهای است که استعاره از یک ابزار فکری مفید به علمنمایی تبدیل میشود.
۱۹. یک معیار عملی برای رواندرمانگر بینرشتهای
هرگاه درمانگر بخواهد مفهومی از فیزیک را وارد رواندرمانی کند، میتواند پنج پرسش را از خود بپرسد:
«آیا من در حال استفاده از استعاره هستم یا ادعای علمی؟»
«اگر استعاره است، آیا آن را صریحاً بهعنوان استعاره معرفی کردهام؟»
«اگر ادعای علمی است، چه دادهای آن را پشتیبانی میکند؟»
«آیا یک نظریه روانشناختی موجود توضیح دقیقتر و مستقیمتری ارائه نمیدهد؟»
«آیا این مفهوم چیزی به فرمولبندی یا مداخله اضافه میکند، یا فقط زبان را پیچیدهتر و جذابتر میکند؟»
این معیار آخر بسیار مهم است.
اگر حذف واژه «کوانتومی» هیچ چیزی از قدرت توضیحی ایده کم نکند، احتمالاً با یک استعاره روبهرو هستیم.
اگر یک مدل کوانتومی بتواند دادهای را بهتر از مدلهای رقیب توضیح دهد و این برتری بهصورت تجربی آزمون شده باشد، آنگاه از سطح استعاره به سطح مدلسازی علمی نزدیک شدهایم.
۲۰. از استعاره به پژوهش: چگونه میتوان یک ایده را آزمود؟
اگر درمانگری بخواهد این حوزه را از سطح مقاله مفهومی به پژوهش تجربی منتقل کند، مسیر باید تغییر کند.
ابتدا باید یک پدیده دقیق تعریف شود؛ مثلاً اثر ترتیب پرسشها در مصاحبه بالینی.
سپس باید مشخص شود که آیا پاسخ فرد به پرسش دوم، با توجه به پاسخ یا محتوای پرسش اول، تغییر میکند یا خیر.
در مرحله بعد، مدلهای مختلف باید مقایسه شوند.
ممکن است یک مدل کلاسیک، یک مدل بیزی و یک مدل مبتنی بر احتمال کوانتومی همگی برای دادهها برازش شوند.
سپس باید بررسی شود کدام مدل:
دقیقتر پیشبینی میکند؛
پارامترهای کمتری نیاز دارد؛
قابلیت تعمیم بیشتری دارد؛
و در نمونههای مستقل بهتر عمل میکند.
این همان چیزی است که یک استعاره را به یک برنامه پژوهشی تبدیل میکند.
در ادبیات شناخت کوانتومی نیز مقایسه مدلهای کوانتومی با مدلهای غیرکوانتومی بهعنوان یکی از مسائل مهم این حوزه مطرح شده است.
۲۱. نسبت این رویکرد با رویکرد شبکهای و سیستمهای پویا
از منظر روششناسی، شاید مهمترین نتیجه این باشد که بسیاری از ایدههایی که جذابیتشان را از مکانیک کوانتومی میگیرند، برای استفاده بالینی در قالب نظریه سیستمهای پویا و رویکرد شبکهای پشتوانه مستقیمتری دارند.
رویکرد شبکهای، علائم را در برخی مدلها بهعنوان مؤلفههایی در یک سیستم متعامل مطالعه میکند؛ در این چارچوب، فعالشدن یک مؤلفه میتواند با سایر مؤلفهها رابطه داشته باشد و شبکه ممکن است به وضعیتهای نسبتاً پایدار وارد شود.
از سوی دیگر، نظریه سیستمهای پویا بر تحول در زمان، خودسازماندهی، تعامل متقابل و رابطه میان ثبات و تغییر تأکید دارد.
بنابراین میتوان گفت:
«کوانتوم» برای رواندرمانگر میتواند منبع استعاره و در برخی حوزههای شناختی منبع مدل ریاضی باشد؛
اما «پویایی سیستمها» و «شبکهها» در حال حاضر مسیر مستقیمتری برای مطالعه فرایندهای روانشناختی پیچیده فراهم میکنند.
این تمایز، بهجای کاهش ارزش ایده بینرشتهای، آن را علمیتر میکند.
۲۲. یک اصل پیشنهادی: «همارزی استعاری ممنوع، همساختی مفهومی مجاز»
میتوان یک اصل روششناختی برای این نوع کار پیشنهاد کرد:
«همارزی استعاری ممنوع، همساختی مفهومی مجاز.»
منظور از همارزی استعاری ممنوع این است که نباید گفت:
«اضطراب همان تابع موج است.»
اما همساختی مفهومی میتواند مجاز باشد:
«هر دو چارچوب ما را به مطالعه تحول حالت یک سیستم در طول زمان حساس میکنند.»
در اولی، دو پدیده یکی فرض شدهاند.
در دومی، فقط یک شباهت ساختاری برای تولید پرسش استفاده شده است.
این تمایز برای پژوهشهای بینرشتهای حیاتی است؛ زیرا امکان گفتوگو میان رشتهها را بدون فروکاستن یک رشته به رشته دیگر فراهم میکند.
۲۳. از «فرد بهمثابه شیء» به «فرد بهمثابه فرایند»
اگر تمام بحث را در یک تغییر نگرش خلاصه کنیم، شاید مهمترین پیام آن این باشد:
«مراجع چیزی نیست که فقط باید توصیف شود؛ مراجع فرایندی است که باید در زمان فهمیده شود.»
البته این گزاره به معنای انکار ویژگیهای نسبتاً پایدار شخصیت، زیستشناسی یا تاریخچه فرد نیست.
هدف، جایگزینکردن مدل صفت با مدل فرایند نیست؛ بلکه قرار دادن آنها در نسبت درست است.
ممکن است فردی ویژگیهای نسبتاً پایداری داشته باشد، اما نحوه بروز این ویژگیها به زمینه، رابطه، زمان و وضعیت بستگی داشته باشد.
بنابراین میتوان همزمان پرسید:
«چه چیزهایی نسبتاً پایدارند؟»
و:
«چه چیزهایی تغییرپذیرند؟»
و:
«چه شرایطی گذار میان این دو را توضیح میدهد؟»
این همان جایی است که زبان سیستمهای پویا، فرمولبندی بالینی را غنی میکند.
نتیجهگیری
مفاهیم مکانیک کوانتومی میتوانند برای رواندرمانی الهامبخش باشند، اما ارزش آنها وابسته به نوع استفاده است.
اگر درمانگر از معادله شرودینگر برای یادآوری تحول حالت در زمان استفاده کند، با یک استعاره مفهومی سودمند مواجهایم.
اگر از همیلتونی برای پرسیدن درباره مجموعه نیروهای مؤثر بر وضعیت مراجع استفاده کند، میتوان آن را استعارهای برای فرمولبندی چندعاملی دانست.
اگر از مفهوم تکانه برای توجه به جهت و سرعت تغییر استفاده کند، به فهم پویای فرایند نزدیک شده است.
اگر از ایده عدم قطعیت برای مهار قطعیت زودرس در مشاهده بالینی بهره ببرد، از یک مفهوم فیزیکی برای تقویت فروتنی معرفتشناختی استفاده کرده است.
اگر به اثر ترتیب و زمینه در شناخت توجه کند، وارد حوزهای میشود که در قالب شناخت کوانتومی، پژوهش علمی واقعی درباره آن انجام شده است.
اما هیچیک از این موارد بهخودیخود ثابت نمیکنند که ذهن انسان «کوانتومی» است، اختلال روانی «حالت کوانتومی» دارد یا مغز مستقیماً بر اساس معادلات مکانیک کوانتومی کار میکند.
از این رو، بهترین جایگاه برای این ایدهها در رواندرمانی را میتوان چنین تعریف کرد:
«مکانیک کوانتومی میتواند برای رواندرمانگر منبعی برای استعارهها و پرسشهای معرفتشناختی باشد؛ شناخت کوانتومی میتواند در حوزههای مشخصی از شناخت و تصمیمگیری بهعنوان یک چارچوب مدلسازی علمی بررسی شود؛ و نظریه سیستمهای پویا و رویکردهای شبکهای، در حال حاضر مسیر مستقیمتر و تجربیتری برای مطالعه تحول، تعامل و تغییر در پدیدههای روانشناختی فراهم میکنند.»
در نتیجه، استفاده حرفهای از فیزیک در رواندرمانی نه در «کوانتومیکردن روان»، بلکه در گسترش دامنه پرسشهایی است که درباره روان میپرسیم، بدون اینکه مرزهای شواهد را پشت سر بگذاریم.
شاید مهمترین پرسش حاصل از این نگاه نیز ساده باشد:
«به جای اینکه فقط بپرسیم مراجع اکنون چگونه است، آیا میتوانیم دقیقتر بپرسیم در چه حالتی قرار دارد، چگونه به این حالت رسیده است، چه چیزی آن را حفظ میکند، چه چیزی میتواند آن را تغییر دهد و مسیر بعدی سیستم احتمالاً چگونه خواهد بود؟»
این پرسش، حتی بدون هیچ ادعای کوانتومی، میتواند رواندرمانی را از توصیف ایستا به سوی فهم پویای انسان سوق دهد.
منابع و مبانی علمی
Borsboom, D. (2017). «A Network Theory of Mental Disorders». World Psychiatry, 16(1), 5–13. این مقاله صورتبندی نظری مهمی از رویکرد شبکهای به اختلالات روانی ارائه میکند و بر تعامل مستقیم میان مؤلفههای علائم تأکید دارد.
Borsboom, D., Robinaugh, D. J., Rhemtulla, M., Cramer, A. O. J., & others. (2019/2020). «The Network Approach to Psychopathology: A Review of the Literature 2008–2018 and an Agenda for Future Research». Psychological Medicine, 50(3), 353–366. این مرور گسترده، ادبیات نظری، روششناختی و تجربی رویکرد شبکهای و ارتباط آن با علوم سیستمها، پویایی و تجربه لحظهای را بررسی میکند.
Busemeyer, J. R., & Bruza, P. D. (2012). Quantum Models of Cognition and Decision. Cambridge University Press. این اثر از منابع بنیادی در معرفی استفاده از ساختارهای نظریه کوانتومی برای مدلسازی شناخت و تصمیمگیری است و صراحتاً میان چنین مدلهایی و ادعای «کوانتومیبودن مغز» تمایز میگذارد.
Busemeyer, J. R., & Wang, Z. (2019/2021). «Quantum Cognition». Annual Review of Psychology. این مرور، کاربرد احتمال کوانتومی در پدیدههای شناختی و تصمیمگیری، از جمله اثر ترتیب، تداخل احتمالاتی و برخی خطاهای قضاوت را بررسی میکند.
Gelo, O. C. G., & Salvatore, S. (2016). «A Dynamic Systems Approach to Psychotherapy: A Meta-Theoretical Framework for Explaining Psychotherapy Change Processes». Journal of Counseling Psychology, 63(4), 379–395. این مقاله نظریه سیستمهای پویا را بهعنوان چارچوبی فراتئوریک برای فهم ماهیت پیچیده و زمانی تغییر در رواندرمانی بررسی میکند.
Huang, A. J. Q., Busemeyer, J. R., & colleagues. (2025). «An Overview of the Quantum Cognition Research Program». این مرور جدیدتر، دامنه کاربردهای شناخت کوانتومی و نیز ضرورت مقایسه انتقادی مدلهای کوانتومی با مدلهای غیرکوانتومی را بررسی میکند.
McMullen, L. M., & Tay, D. (2023). «Research Review of Psychotherapists' Use of Metaphors». Psychotherapy, 60(3), 255–265. این مرور شواهد مربوط به استفاده درمانگران از استعاره و اهمیت همپردازی استعاره با مراجع را بررسی میکند.
Robinaugh, D. J., Hoekstra, R. H. A., Toner, E. R., & Borsboom, D. (2020). «The Network Approach to Psychopathology: A Review of the Literature 2008–2018 and an Agenda for Future Research». Psychological Medicine, 50(3), 353–366. این مقاله بهویژه برای پیوند میان شبکه، سیستمهای پویا، بازخورد و تجربههای لحظهای اهمیت دارد.
Schiepek, G., Aichhorn, W., Gruber, M., Strunk, G., Bachler, E., & Aas, B. (2016). «Real-Time Monitoring of Psychotherapeutic Processes: Concept and Compliance». Frontiers in Psychology, 7, 604. این پژوهش نمونهای از حرکت به سوی پایش بلادرنگ و مطالعه پویایی فرایندهای رواندرمانی است.
در نهایت، در کاربرد استعاری مفاهیم فیزیک در رواندرمانی، آثار مربوط به استعاره درمانی و شناخت کوانتومی باید همراه با یک اصل روششناختی خوانده شوند: شباهت ساختاری میان دو حوزه، بهتنهایی اثباتکننده همارزی علمی آنها نیست. همین اصل، مرز میان بینرشتهایبودن علمی و علمنمایی را تعیین میکند.