
این مقاله یک چارچوب مفهومی برای استفاده از ویژگیهای توابع هذلولی در اندیشه و عمل رواندرمانی پیشنهاد میکند. نقطه آغاز این پیشنهاد، مشاهده ساختارهای متمایز تابع سینوس هذلولی، تابع کسینوس هذلولی و تابع تانژانت هذلولی است: نخستین تابع دارای رشد شتابگیرنده و رفتار فردیـقرینه است؛ دومین تابع نوعی ساختار زمینهای و حداقل دارد؛ و سومین تابع، پس از رشد اولیه، به کرانهایی نزدیک میشود. مقاله استدلال میکند که این ویژگیها میتوانند بهعنوان استعارههای مولد برای فهم چرخههای تشدید تجربه، زمینههای تعدیلکننده و ظرفیت تنظیم پاسخ به کار روند. با این حال، از این شباهتهای ساختاری نمیتوان نتیجه گرفت که فرایندهای روانشناختی واقعاً از قوانین توابع هذلولی پیروی میکنند.
برای جلوگیری از خلط استعاره با نظریه علمی، مقاله میان سه سطح تمایز میگذارد: کاربرد استعاری، کاربرد مدلساز و کاربرد مستقیم. کاربرد استعاری در رواندرمانی کنونی از پشتوانه پژوهشی معقولی برخوردار است، بهویژه هنگامی که استعاره با مشارکت مراجع ساخته و بسط داده شود؛ اما شواهد موجود درباره اثربخشی اختصاصی استعارههای هذلولی بسیار محدود است. در سطح مدلسازی، میتوان ویژگیهای ریاضی را به فرضیههای قابل آزمون درباره انعطافپذیری روانشناختی، اجتناب تجربی، همجوشی شناختی، تنظیم هیجان و اقدام متعهدانه پیوند داد. کاربرد مستقیم، یعنی ادعای اینکه متغیرهای بالینی تابع واقعی یکی از توابع هذلولی هستند، در وضعیت کنونی فاقد شواهد کافی است و نباید در عمل بالینی ادعا شود.
مقاله سپس این ایده را در قالب روششناسی برنامههای پژوهشی علمی صورتبندی میکند. در این بازسازی، تعهدات مرکزی برنامه، حداقلسازی ادعاهای هستیشناختی و حفظ تمایز میان ساختار ریاضی و ساختار روانشناختی است؛ مجموعه فرضیههای قابل اصلاح پیرامون آن، کمربند حفاظتی برنامه را تشکیل میدهد؛ و ارزش برنامه نه با جذابیت استعاره، بلکه با توانایی آن در تولید پیشبینیهای تازه، آزمونپذیر و تأییدپذیر سنجیده میشود. بدینترتیب، پیشنهاد حاضر نه یک نظریه جدید درباره اضطراب و هیجان، بلکه یک برنامه پژوهشی میانرشتهای بالقوه است که در صورت تولید شواهد مستقل و پیشبینیهای نو میتواند از یک استعاره آموزشی به یک مدل علمی ارتقا یابد.
واژگان کلیدی: توابع هذلولی (Hyperbolic Functions)، رواندرمانی (Psychotherapy)، استعاره درمانی (Therapeutic Metaphor)، انعطافپذیری روانشناختی (Psychological Flexibility)، تنظیم هیجان (Emotion Regulation)، پذیرش و تعهد (Acceptance and Commitment)، مدلسازی ریاضی (Mathematical Modeling)، فلسفه علم (Philosophy of Science)، برنامه پژوهشی (Research Programme)، روششناسی لاکاتوشی (Lakatosian Methodology).
یکی از ویژگیهای مهم رواندرمانی معاصر، حرکت تدریجی از توضیحهای صرفاً تشخیصی به سوی مطالعه فرایندهایی است که میان موقعیت، تجربه درونی، رفتار و پیامدهای آن قرار میگیرند. در چنین چشماندازی، مفاهیمی مانند انعطافپذیری روانشناختی، اجتناب تجربی، همجوشی شناختی، آگاهی از لحظه حال، ارزشها و اقدام متعهدانه اهمیت یافتهاند. شواهد فراتحلیلی نیز نشان میدهند که تغییر در ابعاد انعطافپذیری و انعطافناپذیری روانشناختی میتواند با تغییر در پریشانی روانشناختی همراه باشد، هرچند اندازه اثر، کیفیت مطالعات و وضعیت سازوکارهای اختصاصی همچنان موضوع پژوهش است.
در کنار این تحول، استفاده از استعاره در رواندرمانی سابقهای طولانی دارد. مرور نظاممند پژوهشهای مربوط به استعاره در جلسات رواندرمانی نشان داده است که استفاده از استعاره بسیار رایج است و شواهد موجود، بهویژه درباره همساختسازی استعاره میان درمانگر و مراجع، با افزایش درگیری شناختی در جلسه ارتباط دارد؛ با این حال، شواهد تجربی درباره اثربخشی مستقیم استعاره همچنان محدود است.
از سوی دیگر، ریاضیات زبانی برای توصیف ساختار، تغییر، تقارن، رشد، کران و رابطه میان متغیرها فراهم میکند. توابع هذلولی نمونهای روشن از چنین ساختارهایی هستند. تابع سینوس هذلولی و تابع کسینوس هذلولی از ترکیب نمایی دو جهت متضاد ساخته میشوند و تابع تانژانت هذلولی نسبت میان آن دو را بیان میکند. این توابع در ریاضیات و علوم مختلف ساختارهای شناختهشدهای دارند.
پرسش اساسی این مقاله آن نیست که آیا «اضطراب همان سینوس هذلولی است» یا «تنظیم هیجان همان تانژانت هذلولی است». چنین گزارههایی بدون داده تجربی فاقد اعتبار علمیاند. پرسش دقیقتر این است:
آیا میتوان ویژگیهای ساختاری توابع هذلولی را بهعنوان استعارهای منضبط و سپس بهعنوان منبع تولید فرضیه برای فهم فرایندهای رواندرمانی به کار گرفت، بدون آنکه از مرز میان استعاره، مدل و قانون تجربی عبور کنیم؟
پاسخ این مقاله مثبت، اما مشروط است.
توابع هذلولی خانوادهای از توابع ریاضی هستند که ساختار آنها بر پایه توابع نمایی شکل میگیرد. سینوس هذلولی رفتاری فردیـقرینه دارد؛ کسینوس هذلولی رفتاری زوجـقرینه دارد و در صفر به کمینه خود میرسد؛ و تانژانت هذلولی از رابطه میان سینوس هذلولی و کسینوس هذلولی به دست میآید و در دامنه حقیقی به کرانهای مثبت و منفی نزدیک میشود.
این ویژگیها برای رواندرمانی از یک جهت جذاباند: آنها مجموعهای از مفاهیم صوری در اختیار میگذارند که در زبان بالینی نیز معادلهای مفهومی دارند؛ از جمله رشد، تقارن، زمینه، نسبت، کران و تغییر تدریجی.
اما شباهت ساختاری، همارزی هستیشناختی نیست.
اگر دو ساختار از نظر شکلی شبیه یکدیگر باشند، نمیتوان صرفاً بر مبنای این شباهت نتیجه گرفت که در جهان واقعی یک سازوکار مشترک دارند. برای مثال، آنکه نمودار یک تابع و نمودار شدت اضطراب هر دو ممکن است ابتدا افزایش و سپس اشباع را نشان دهند، بهخودیخود اثبات نمیکند که فرایند روانشناختی از همان معادله پیروی میکند.
بنابراین نخستین اصل این چارچوب چنین است:
شباهت ریاضی، فرضیهای برای پژوهش است، نه شاهدی برای وجود یک قانون روانشناختی.
این اصل، مرز میان الهام بینرشتهای و شبهعلم را مشخص میکند.
برای جلوگیری از ابهام مفهومی، باید سه سطح استفاده از ریاضیات در رواندرمانی از یکدیگر تفکیک شوند.
در کاربرد استعاری، ویژگی یک ساختار ریاضی برای کمک به فهم تجربه انسانی استفاده میشود، بدون اینکه ادعا شود آن ساختار، مکانیزم واقعی تجربه است.
برای نمونه، میتوان گفت تجربه اضطراب گاهی شبیه منحنیای است که پس از یک محرک اولیه به سرعت تشدید میشود. در این صورت، سینوس هذلولی صرفاً زبان تصویری برای صحبت درباره تشدید تجربه است.
هدف چنین استفادهای عبارت است از:
افزایش فهم؛
ایجاد فاصله از تجربه؛
تسهیل گفتوگو؛
کمک به مشاهده الگوها؛
و ایجاد امکان بازتعریف تجربه.
پژوهشهای موجود درباره استعاره درمانی از چنین کاربردی حمایت محتاطانهای میکنند، بهخصوص هنگامی که استعاره توسط درمانگر تحمیل نشود و مراجع در ساختن و بسط معنای آن مشارکت داشته باشد.
در این سطح، هیچ ادعای جدیدی درباره سازوکار بیماری یا درمان مطرح نمیشود.
در سطح دوم، ویژگیهای تابع به متغیرهای روانشناختی نگاشت میشوند و این نگاشت به مجموعهای از فرضیههای قابل آزمون تبدیل میشود.
مثلاً میتوان فرض کرد که در برخی شرایط، رابطه میان شدت محرک و شدت پاسخ روانشناختی خطی نیست و ممکن است ویژگیهایی مانند تشدید، آستانه یا اشباع داشته باشد.
این ادعا دیگر استعاره صرف نیست.
در اینجا باید پرسید:
کدام متغیر اندازهگیری میشود؟
در چه جمعیتی؟
در چه شرایطی؟
چه تابعی بهترین برازش را دارد؟
چه رقیبهایی برای آن مدل وجود دارند؟
آیا مدل هذلولی نسبت به مدل خطی، لجستیک، نمایی یا سایر مدلهای غیرخطی پیشبینی بهتری دارد؟
در این سطح، ریاضیات از زبان استعاری به ابزار مدلسازی تبدیل میشود.
کاربرد مستقیم زمانی رخ میدهد که پژوهشگر ادعا کند یک فرایند روانشناختی واقعاً از یک تابع هذلولی پیروی میکند.
برای مثال، اگر ادعا شود که «شدت اضطراب در برابر شدت تهدید دقیقاً تابع تانژانت هذلولی است»، این ادعا نیازمند دادههای طولی و تجربی، تعریف دقیق متغیرها، برآورد پارامترها، آزمون برازش و مقایسه با مدلهای رقیب است.
در حال حاضر، شواهد موجود درباره کاربرد استعارههای درمانی یا حتی فرایندهای انعطافپذیری روانشناختی چنین نتیجهای را تأیید نمیکنند. مطالعات مربوط به انعطافپذیری روانشناختی از ارتباط و نقش درمانی این فرایندها حمایت میکنند، اما این امر به معنای تأیید یک تابع هذلولی مشخص برای آنها نیست.
ازاینرو، کاربرد مستقیم باید فعلاً بهعنوان یک پرسش پژوهشی تلقی شود، نه یک دستورالعمل بالینی.
یکی از ویژگیهای قابل توجه سینوس هذلولی، رشد سریع آن در اندازههای بزرگ مثبت یا منفی است. از منظر استعاری، این ویژگی میتواند برای توضیح چرخههای تشدیدکننده تجربه روانشناختی به کار رود.
فرض کنید فردی یک احساس بدنی خفیف را تجربه میکند. این احساس با تفسیر تهدیدآمیز همراه میشود. سپس فرد توجه بیشتری به بدن خود معطوف میکند، نشانههای بیشتری میبیند، تهدید را محتملتر ارزیابی میکند و در نتیجه برانگیختگی افزایش مییابد.
در چنین وضعیتی، درمانگر میتواند به جای تمرکز صرف بر نخستین احساس، «فرایند تشدید» را موضوع درمان قرار دهد.
پرسش درمانی دیگر فقط این نیست که:
«چرا مضطرب شدی؟»
بلکه میتواند چنین باشد:
«از لحظهای که اضطراب شروع شد، چه فرایندهایی باعث شدند اضطراب بعدی از اضطراب قبلی بزرگتر شود؟»
این تغییر پرسش از «علت یک علامت» به «فرایند تولید و تقویت علامت» با رویکردهای فرایندمحور در رواندرمانی سازگاری بیشتری دارد.
البته باید تأکید کرد که اینجا سینوس هذلولی مدل واقعی اضطراب نیست؛ صرفاً استعارهای برای مفهوم تشدید غیرخطی است.
کسینوس هذلولی ویژگی دیگری دارد: برای مقادیر حقیقی، همواره مثبت است و در نقطه صفر به کمینه خود میرسد. همچنین تابعی زوج است؛ یعنی تغییر علامت ورودی، مقدار تابع را تغییر نمیدهد.
از منظر استعاری میتوان از این ساختار برای صحبت درباره «زمینه» استفاده کرد.
یک محرک روانشناختی هرگز در خلأ اتفاق نمیافتد. یک رویداد واحد ممکن است برای دو فرد، یا برای یک فرد در دو روز متفاوت، پیامدهای متفاوتی داشته باشد؛ زیرا زمینه متفاوت است.
کمخوابی، فشار مزمن، تعارض بینفردی، احساس ناامنی، درد جسمانی، انزوای اجتماعی و فرسودگی ممکن است ظرفیت فرد برای مواجهه با یک رویداد را تغییر دهند.
در اینجا مفهوم «زمینه» از خود «محرک» مهمتر میشود.
این کاربرد با منطق زمینهگرایی کارکردی نیز سازگاری مفهومی دارد: معنای یک رویداد روانشناختی را نمیتوان مستقل از زمینه تاریخی و موقعیتی آن بهطور کامل فهمید.
بنابراین، استعاره کسینوس هذلولی میتواند به درمانگر کمک کند تا به مراجع نشان دهد:
«آنچه امروز واکنش شدید ایجاد کرده است، الزاماً فقط خودِ اتفاق امروز نیست؛ ممکن است اتفاق امروز روی زمینهای از فشارهای قبلی قرار گرفته باشد.»
این گزاره بالینی است، اما تابع هذلولی آن را اثبات نمیکند.
تانژانت هذلولی ویژگی بسیار متفاوتی دارد: با افزایش ورودی، خروجی در جهت مثبت یا منفی حرکت میکند، اما در نهایت به کران نزدیک میشود.
این ویژگی میتواند استعارهای مناسب برای مفهوم «محدود شدن پاسخ» باشد.
در رواندرمانی، مسئله همیشه حذف تجربه نیست. در بسیاری از رویکردهای فرایندمحور، مسئله این است که تجربه درونی تا چه اندازه رفتار را تحت سلطه خود قرار میدهد.
برای نمونه، ممکن است فرد همچنان اضطراب داشته باشد، اما:
از یک موقعیت اجتناب نکند؛
تصمیم خود را صرفاً بر اساس ترس نگیرد؛
با وجود افکار مزاحم، رفتاری مطابق ارزشهایش انجام دهد؛
و بتواند تجربه خود را مشاهده کند، بدون آنکه الزاماً از آن پیروی کند.
در این معنا، هدف درمانی را میتوان استعاری چنین بیان کرد:
«قرار نیست همیشه ورودی را صفر کنیم؛ ممکن است مهمتر باشد که رابطه میان ورودی و رفتار را تغییر دهیم.»
این برداشت با مفهوم انعطافپذیری روانشناختی همجهت است. شواهد فراتحلیلی نشان دادهاند که مداخلات مبتنی بر پذیرش و تعهد میتوانند با افزایش انعطافپذیری و کاهش انعطافناپذیری همراه باشند، و تغییر در این فرایندها با کاهش پریشانی روانشناختی ارتباط دارد.
اما باز هم باید میان «همجهتی مفهومی» و «همارزی ریاضی» تفاوت گذاشت.
یکی از ظرفیتهای مهم این چارچوب، استفاده از رابطه میان سینوس هذلولی و کسینوس هذلولی است.
در ریاضیات، تانژانت هذلولی از نسبت این دو تابع ساخته میشود. این ساختار بهصورت استعاری اجازه میدهد میان «شدت یک مؤلفه» و «زمینهای که آن را تعدیل میکند» گفتوگو کنیم.
در زبان رواندرمانی میتوان این پرسش را مطرح کرد:
«آیا شدت تجربه به تنهایی تعیینکننده رفتار است، یا رابطه فرد با تجربه و ظرفیت زمینهای او برای پاسخدهی نیز اهمیت دارد؟»
این پرسش از نظر درمانی مهم است، زیرا دو فرد ممکن است یک میزان اضطراب را گزارش کنند اما رفتارهای کاملاً متفاوتی نشان دهند.
بنابراین، هدف احتمالی مداخله لزوماً کاهش مقدار تجربه ناخوشایند نیست؛ ممکن است افزایش آزادی عمل در حضور آن تجربه باشد.
این تمایز با مفهوم انعطافپذیری روانشناختی سازگار است و با پژوهشهایی که انعطافپذیری و انعطافناپذیری را بهعنوان سازوکارهای متمایز بررسی کردهاند نیز همخوانی دارد.
این چارچوب زمانی از نظر رواندرمانی معنادارتر میشود که به شش فرایند شناختهشده در مدل انعطافپذیری روانشناختی متصل شود: پذیرش (Acceptance)، گسلش شناختی (Cognitive Defusion)، تماس با لحظه اکنون (Present-Moment Awareness)، خود بهمثابه زمینه (Self-as-Context)، ارزشها (Values) و اقدام متعهدانه (Committed Action).
پذیرش را میتوان در این چارچوب بهعنوان تغییر رابطه با تجربه ناخوشایند فهم کرد، نه الزاماً حذف آن.
گسلش شناختی میتواند فاصلهای میان «فکر» و «فرمان رفتاری» ایجاد کند. فرد ممکن است فکر «من شکست خواهم خورد» را تجربه کند، بدون اینکه آن را گزارش واقعیت بداند.
تماس با لحظه اکنون امکان مشاهده فرایند را فراهم میکند: فرد متوجه میشود که چگونه یک تجربه کوچک به چرخهای بزرگتر تبدیل میشود.
خود بهمثابه زمینه اجازه میدهد فرد خود را با یک مقدار ثابت از اضطراب، افسردگی یا ترس یکی نگیرد.
ارزشها مشخص میکنند که پاسخ مطلوب صرفاً «کمتر احساس کردن» نیست؛ بلکه ممکن است «بیشتر مطابق آنچه برای فرد مهم است زندگی کردن» باشد.
اقدام متعهدانه نیز این تغییر را از سطح فهم به سطح رفتار منتقل میکند.
پژوهشهای آزمایشگاهی و فراتحلیلی از بررسی این فرایندها بهعنوان مؤلفههای قابل مطالعه حمایت کردهاند، اما همچنان درباره چگونگی تعامل آنها و میزان اختصاصی بودن هرکدام بحث پژوهشی وجود دارد.
یکی از کاربردهای بالقوه این استعاره، توضیح چرخه اجتناب تجربی است.
فرض کنید فرد از اضطراب میترسد. هر بار که اضطراب ظاهر میشود، از موقعیت اجتناب میکند. اجتناب کوتاهمدت ممکن است رهایی ایجاد کند، اما در بلندمدت میتواند دامنه زندگی فرد را محدود کند و حساسیت او را نسبت به تجربه افزایش دهد.
در اینجا میتوان از استعاره تشدید استفاده کرد:
«ممکن است تلاش برای اینکه هرگز اضطراب احساس نکنی، خود به بخشی از چرخهای تبدیل شود که اضطراب را در زندگی تو پررنگتر میکند.»
این گزاره را نباید به سینوس هذلولی نسبت داد. پشتوانه آن باید از نظریه و پژوهش روانشناختی بیاید؛ تابع هذلولی صرفاً زبان توضیحی ثانویه است.
پژوهشهای جدید درباره انعطافناپذیری روانشناختی، از جمله اجتناب تجربی و همجوشی شناختی، آنها را بهعنوان ابعاد قابل مطالعه در فرایند درمان بررسی کردهاند.
یکی از مهمترین مزیتهای این استعاره، امکان تغییر سؤال درمانی است.
در مدل صرفاً علامتمحور، سؤال این است:
«چگونه اضطراب را کاهش دهیم؟»
در مدل فرایندمحور، سؤال میتواند این باشد:
«چگونه میتوانیم رابطه فرد با اضطراب را تغییر دهیم تا اضطراب کنترل کمتری بر رفتار او داشته باشد؟»
این تفاوت ظریف اما بنیادین است.
درمان موفق ممکن است شامل کاهش علائم باشد، اما نباید موفقیت را صرفاً به کاهش لحظهای تجربه ناخوشایند فروکاست. برای مثال، فردی ممکن است همچنان اضطراب قابل توجهی داشته باشد، اما دوباره به دانشگاه برود، با دیگران ارتباط برقرار کند یا کاری را که برایش مهم است انجام دهد.
در این حالت، تغییر اصلی در «فضای انتخاب رفتاری» رخ داده است.
این برداشت با یافتههای پژوهشی درباره نقش انعطافپذیری روانشناختی سازگار است؛ مطالعات مختلف اثرات مثبت مداخلات پذیرش و تعهد را بر انعطافپذیری گزارش کردهاند، هرچند اندازه اثر و کیفیت شواهد بسته به جمعیت و طرح پژوهش متفاوت است.
هر مدل بینرشتهای یک خطر جدی دارد: استفاده از زبان ریاضیات برای ایجاد ظاهر علمی، بدون آنکه محتوای علمی واقعی تولید کند.
اگر درمانگر بگوید:
«اضطراب شما تابع تانژانت هذلولی است»،
در واقع یک ادعای علمی مطرح کرده است.
اما اگر بگوید:
«میتوانیم شکل تانژانت هذلولی را استعارهای برای این ایده بدانیم که تجربه میتواند شدید شود، ولی رفتار الزاماً مجبور نیست به همان نسبت تحت کنترل آن قرار گیرد»،
او از یک ابزار آموزشی استفاده کرده است.
این دو جمله از نظر معرفتشناختی کاملاً متفاوتاند.
اولی نیازمند آزمون تجربی است.
دومی یک استعاره است.
مرز این دو باید در آموزش متخصصان، پژوهش و انتشار علمی کاملاً آشکار بماند.
موضع معرفتشناختی این مقاله را میتوان «واقعگرایی انتقادی» (Critical Realism) همراه با «اصلاحپذیری علمی» (Scientific Fallibilism) دانست.
بر اساس این موضع، فرایندهای روانشناختی واقعیتهایی مستقل از زبان درمانگر دارند، اما دسترسی علمی ما به آنها همیشه غیرمستقیم، مدلوابسته و خطاپذیر است.
هیچ استعارهای خودبهخود واقعیت را آشکار نمیکند.
هیچ نموداری بهتنهایی مکانیزم روانشناختی را اثبات نمیکند.
هیچ شباهت ریاضی، بدون آزمون تجربی، قانون روانشناختی ایجاد نمیکند.
مدلها ابزارهایی برای سازماندهی دادهها، تولید پیشبینی و مقایسه توضیحها هستند.
بنابراین ارزش یک مدل بینرشتهای نه در زیبایی استعاره، بلکه در قابلیت آن برای تولید تمایزهای نظری، پیشبینیهای تازه، آزمونهای مستقل و امکان شکست خوردن است.
در این معنا، مقاله حاضر عمداً از ادعای «کشف یک قانون هذلولی برای روان انسان» اجتناب میکند.
ادعای ضعیفتر اما از نظر علمی قابل دفاعتر این است:
ساختارهای هذلولی میتوانند بهعنوان ابزار اکتشافی برای تولید استعاره، مفهومپردازی و فرضیه در پژوهش رواندرمانی به کار روند.
روششناسی برنامههای پژوهشی علمی، واحد اصلی ارزیابی عقلانیت علمی را صرفاً یک نظریه منفرد نمیداند، بلکه مسیر تحول یک برنامه پژوهشی را مورد توجه قرار میدهد. در این چارچوب، برنامه دارای هسته سخت، کمربند حفاظتی، راهنمای سلبی و راهنمای ایجابی است و ارزیابی آن باید بر اساس حرکت پیشرونده یا پسرونده مسئلهها انجام شود.
اگر بخواهیم پیشنهاد حاضر را به صورت یک برنامه پژوهشی لاکاتوشی بازسازی کنیم، باید میان آنچه نباید بدون دلیل کنار گذاشته شود و آنچه باید دائماً مورد آزمون و اصلاح قرار گیرد، تمایز بگذاریم.
هسته سخت برنامه پیشنهادی میتواند شامل این تعهدات باشد:
نخست، تجربه روانشناختی پدیدهای پویا و وابسته به زمینه است.
دوم، شدت یک تجربه و تأثیر رفتاری آن ضرورتاً یک چیز واحد نیستند.
سوم، روابط روانشناختی میتوانند غیرخطی باشند.
چهارم، مدل ریاضی صرفاً در صورتی ارزش علمی دارد که به متغیرهای قابل اندازهگیری و پیشبینیهای آزمونپذیر متصل شود.
پنجم، شباهت استعاری میان یک تابع ریاضی و یک فرایند روانشناختی بهتنهایی شاهدی برای همسانی مکانیزمی نیست.
این هسته، برخلاف یک نظریه بالینی معمول، ادعای خاصی درباره اینکه «کدام تابع» قانون واقعی روان انسان است مطرح نمیکند. این محدودیت، نقطه قوت آن است.
کمربند حفاظتی برنامه میتواند شامل فرضیههای قابل اصلاح درباره این موارد باشد:
رابطه میان شدت محرک و پاسخ؛
اثر زمینه بر پاسخ؛
تشدید چرخههای شناختیـهیجانی؛
اشباع یا محدودیت پاسخ رفتاری؛
نقش انعطافپذیری روانشناختی؛
نقش پذیرش و گسلش شناختی؛
و تفاوت میان شدت تجربه و میزان کنترل تجربه بر رفتار.
این فرضیهها باید در معرض آزمون قرار گیرند و در صورت شکست، اصلاح یا کنار گذاشته شوند.
راهنمای سلبی برنامه نیز باید صریح باشد:
نباید از شکل یک نمودار برای اثبات یک سازوکار روانشناختی استفاده کرد.
نباید استعاره را بهعنوان یافته تجربی گزارش کرد.
نباید دادههایی که با مدل سازگار نیستند با تغییرات دلخواه و پسینی در تفسیر نادیده گرفته شوند.
نباید از ریاضیبودن زبان مدل، اعتبار علمی بیشتری برای آن فرض کرد.
راهنمای ایجابی برنامه باید پژوهشگران را به سمت تولید مدلهای دقیقتر هدایت کند؛ برای مثال، مطالعه روابط غیرخطی، آزمون مدلهای رقیب، اندازهگیری مکرر فرایندهای درمانی و بررسی اینکه آیا مدل هذلولی واقعاً پیشبینیهایی ایجاد میکند که مدلهای سادهتر نمیتوانند ایجاد کنند.
این همان نقطهای است که ایده از «استعاره جذاب» به «برنامه پژوهشی بالقوه» حرکت میکند.
از منظر لاکاتوشی، صرفاً اینکه یک نظریه بتواند یافتههای قبلی را توضیح دهد کافی نیست. برنامه پژوهشی هنگامی پیشرونده تلقی میشود که تغییرات نظری آن به محتوای تجربی جدید، پیشبینیهای تازه و در صورت امکان تأیید تجربی آنها منجر شود. در مقابل، مجموعهای از اصلاحات صرفاً پسینی که فقط برای نجات مدل از دادههای ناسازگار اضافه شوند، نشانهای از مسئلهزایی پسرونده خواهند بود.
بر این اساس، برنامه هذلولی رواندرمانی زمانی ارزش علمی پیدا میکند که بتواند مثلاً پیشبینی کند:
رابطه میان شدت یک محرک و پاسخ روانشناختی در برخی شرایط غیرخطی است؛
یک مدل هذلولی در جمعیت یا شرایط مشخصی از مدل خطی بهتر پیشبینی میکند؛
ظرفیت انعطافپذیری روانشناختی شکل رابطه میان تجربه و رفتار را تغییر میدهد؛
افزایش انعطافپذیری با تغییر قابل پیشبینی در پارامترهای مدل همراه است؛
یا الگوی مشخصی از تشدید و اشباع در دادههای طولی مشاهده میشود.
اگر چنین پیشبینیهایی بهطور مستقل آزمون و تأیید شوند، برنامه محتوای تجربی تازه تولید کرده است.
اگر هر یافته ناسازگار با اضافهکردن یک توضیح جدید و غیرقابلآزمون توجیه شود، برنامه به سمت زوال روششناختی حرکت خواهد کرد.
این تمایز، مهمترین ضامن علمیبودن پروژه حاضر است.
برای تبدیل این پیشنهاد مفهومی به پژوهش تجربی، نخست باید از استعاره فاصله گرفت و متغیرها را عملیاتی کرد.
برای مثال، پژوهشگر میتواند شدت محرک، برانگیختگی هیجانی، اجتناب، انعطافپذیری روانشناختی و رفتار واقعی را در چندین نقطه زمانی اندازهگیری کند.
سپس میتوان رابطه میان این متغیرها را با چند مدل رقیب مقایسه کرد.
مدل خطی میتواند فرض کند که افزایش محرک تقریباً به افزایش متناسب پاسخ منجر میشود.
مدلهای غیرخطی دیگر میتوانند امکان رشد شتابگیرنده، اشباع یا تغییر آستانه را بررسی کنند.
مدل هذلولی تنها یکی از گزینهها خواهد بود، نه مدل پیشفرض.
این نکته برای روششناسی بسیار مهم است: اگر پژوهشگر از ابتدا تصمیم بگیرد که دادهها «باید» از تانژانت هذلولی پیروی کنند، برنامه بهجای آزمون نظریه به تأیید نظریه تبدیل میشود.
در مقابل، اگر توابع هذلولی در رقابت با مدلهای دیگر قرار گیرند و در شرایط مشخصی پیشبینی بهتری ارائه کنند، آنگاه شواهدی واقعی برای ادامه این خط پژوهشی فراهم خواهد شد.
اگر این چارچوب بخواهد جدی گرفته شود، دادههای طولی اهمیت ویژهای دارند.
توابعی که درباره تغییر، رشد و اشباع صحبت میکنند، اساساً ادعاهایی درباره «روند» دارند. یک اندازهگیری منفرد نمیتواند بهخوبی چنین روندی را نشان دهد.
برای مثال، اگر هدف بررسی این باشد که آیا رابطه میان محرک و پاسخ در طول زمان ویژگی غیرخطی دارد، باید از نمونهبرداری مکرر، گزارشهای لحظهای، سنجههای رفتاری و در صورت امکان شاخصهای فیزیولوژیک استفاده شود.
در رواندرمانی نیز بهتر است تغییرات فرایندی در طول جلسات و میان جلسات ثبت شوند، نه اینکه فقط پیشآزمون و پسآزمون مقایسه شوند.
این جهتگیری با پیشنهادهای پژوهشی معاصر برای اندازهگیری مکرر فرایندها و پیامدهای درمانی نیز همخوانی دارد.
این پرسش از نظر داوری علمی بسیار مهم است.
اگر مدلهای غیرخطی متعددی وجود دارند، چرا باید از تابع هذلولی استفاده کرد؟
پاسخ نمیتواند این باشد که «نمودار آن برای روانشناسی زیباست».
یک پاسخ علمیتر این است که ساختار هذلولی ویژگیهایی را همزمان فراهم میکند که برای برخی فرضیههای روانشناختی جالباند: ترکیب دو مؤلفه متضاد، تقارن، رشد غیرخطی و نزدیکشدن به کران.
اما این فقط دلیل برای بررسی آن است، نه دلیل برای پذیرش آن.
برنامه پژوهشی باید بهطور تجربی مشخص کند که آیا این ویژگیها واقعاً چیزی به قدرت تبیینی میافزایند یا خیر.
اگر مدل هذلولی هیچ مزیت پیشبینیکنندهای نسبت به مدلهای سادهتر نداشته باشد، توجیه علمی برای حفظ آن ضعیف خواهد شد.
این دقیقاً همان نوع آزمونی است که چارچوب لاکاتوشی از یک برنامه علمی انتظار دارد.
حتی پیش از تأیید مستقیم مدل، میتوان از آن در سطح استعاری برای غنیسازی فرمولبندی استفاده کرد.
در یک مورد اضطراب، درمانگر میتواند سه سؤال داشته باشد:
چه چیزی تجربه را تشدید میکند؟
چه زمینهای شدت پاسخ را افزایش یا کاهش میدهد؟
چه چیزی به فرد امکان میدهد با وجود تجربه، رفتار انتخابشدهتری داشته باشد؟
این سه سؤال میتوانند بهترتیب به تشدید چرخه، زمینه و تنظیم پاسخ مربوط شوند.
در مورد افسردگی، همین چارچوب میتواند برای بررسی چرخههای خودتقویتشونده کنارهگیری، کاهش فعالیت، کاهش پاداش و افزایش افکار منفی استفاده شود.
در مورد درد مزمن، میتوان میان شدت درد، معنای درد، ترس از درد، اجتناب، و دامنه فعالیت ارزشمند تمایز گذاشت.
در مورد وسواس، میتوان چرخه میان فکر مزاحم، ارزیابی تهدید، اضطراب، رفتار اجباری و تسکین کوتاهمدت را بررسی کرد.
در تمام این موارد، توابع هذلولی تنها زبان استعاری سازماندهنده هستند؛ نظریه بالینی اصلی باید از ادبیات معتبر اختلال یا فرایند مربوطه بیاید.
استعاره نباید از بالا به پایین تحمیل شود.
اگر درمانگر نمودار را نشان دهد و بگوید «مشکل تو دقیقاً این است»، استعاره ممکن است به یک برچسب جدید تبدیل شود.
روش مناسبتر، همساختسازی استعاره است.
درمانگر میتواند بپرسد:
«اگر تجربه اضطراب تو یک منحنی بود، چه شکلی داشت؟»
یا:
«در چه نقطهای احساس میکنی اضطراب از کنترل خارج میشود؟»
یا:
«چه چیزی باعث میشود منحنی دوباره پایین بیاید؟»
این شیوه با یافتههای مربوط به همساختسازی استعاره در رواندرمانی سازگاری بیشتری دارد. مرور پژوهشها نشان داده است که مشارکت مراجع در بسط استعاره با پیامدهای مثبت درونجلسهای، بهویژه درگیری شناختی، ارتباط دارد.
بنابراین، بهترین استعاره آن نیست که درمانگر از قبل طراحی کرده است؛ بلکه استعارهای است که مراجع بتواند آن را به تجربه زیسته خود متصل کند.
استعاره یک ابزار جهانی با معنای ثابت نیست.
یک نمودار ممکن است برای فردی با پیشزمینه ریاضی بسیار معنادار باشد و برای فرد دیگری سرد، انتزاعی یا حتی بیارتباط باشد.
بنابراین، استفاده از استعاره هذلولی نیازمند حساسیت نسبت به سواد علمی، پیشینه آموزشی، سبک شناختی، زبان و ترجیحات مراجع است.
این مسئله بهخصوص زمانی اهمیت دارد که درمانگر با مراجعانی کار میکند که تجربه منفی از ریاضیات، مدرسه یا محیطهای علمی داشتهاند.
ازاینرو، این مدل نباید بهعنوان تکنیک استاندارد برای همه مراجعان معرفی شود.
محدودیت اول، خطر استعارهزدگی است.
ممکن است درمانگر چنان شیفته استعاره شود که تجربه واقعی مراجع را درون آن جای دهد.
محدودیت دوم، خطر کاهش پیچیدگی روان انسان به یک منحنی است.
محدودیت سوم، خطر اشتباه گرفتن توصیف با تبیین است.
محدودیت چهارم، خطر انتخاب گزینشی ویژگیهای تابع است؛ یعنی درمانگر فقط آن قسمت از تابع را برجسته کند که با نظریه او سازگار است.
محدودیت پنجم، نبود شواهد اختصاصی برای این استعاره خاص است.
مرورهای موجود درباره استعارههای مرتبط با رویکرد پذیرش و تعهد نشان میدهند که ادبیات این حوزه گسترده است، اما کیفیت گزارشها و شواهد مربوط به اثر مستقل استعارهها هنوز محدود و ناهمگون است؛ حتی در مطالعاتی که استعاره بهصورت آزمایشی و کوتاهمدت بررسی شده، برتری قطعی «وجود استعاره» نسبت به نبود آن همیشه مشاهده نشده است.
این محدودیتها باید بخشی از خود مدل باشند، نه چیزی که بعداً برای دفاع از آن نادیده گرفته شود.
مقاله حاضر ادعا نمیکند که «رواندرمانی هذلولی» یک رویکرد درمانی مستقل و اثباتشده است.
چنین ادعایی در وضعیت فعلی شواهد زودهنگام خواهد بود.
آنچه پیشنهاد میشود یک چارچوب مفهومی میانرشتهای است که میتواند در سه حوزه مورد استفاده قرار گیرد:
آموزش مفاهیم رواندرمانی؛
فرمولبندی بالینی؛
و تولید فرضیه پژوهشی.
در سطح آموزش، استعاره میتواند مفاهیم پیچیده را قابل مشاهدهتر کند.
در سطح بالینی، میتواند به گفتوگو درباره تشدید، زمینه و تنظیم کمک کند.
در سطح پژوهشی، میتواند سؤالهایی درباره روابط غیرخطی تولید کند.
تنها حوزه سوم است که میتواند در آینده به تأسیس یک مدل علمی مستقل منجر شود.
بر اساس معیار لاکاتوشی، پنج نشانه میتواند پیشرفت این برنامه را نشان دهد.
نخست، تولید پیشبینیهای جدیدی که پیش از مشاهده دادهها مشخص شده باشند.
دوم، مقایسه مستقیم مدل هذلولی با مدلهای رقیب.
سوم، تکرار نتایج در نمونهها و موقعیتهای مستقل.
چهارم، اتصال پارامترهای مدل به متغیرهای روانشناختی معتبر.
پنجم، افزایش توان پیشبینی پیامدهای درمانی یا فرایندهای تغییر نسبت به مدلهای موجود.
اگر این پنج مسیر بهتدریج محقق شوند، برنامه از استعاره فراتر میرود.
اگر هیچ پیشبینی جدیدی تولید نشود و تمام کاربرد آن به «توضیح پس از وقوع» محدود بماند، ارزش علمی آن در حد یک ابزار آموزشی باقی خواهد ماند.
و اگر حتی بهطور مداوم برای نجات استعاره از دادههای ناسازگار فرضیههای جدید و غیرقابلآزمون ساخته شود، مطابق معیار لاکاتوشی باید آن را برنامهای پسرونده دانست.
توابع هذلولی میتوانند برای رواندرمانی چیزی بیش از یک کنجکاوی ریاضی باشند، اما تنها در صورتی که جایگاه آنها بهدقت تعیین شود.
در سطح استعاری، سینوس هذلولی میتواند زبان مناسبی برای گفتوگو درباره تشدید تجربه، کسینوس هذلولی برای گفتوگو درباره زمینه و تانژانت هذلولی برای گفتوگو درباره محدودشدن و تنظیم پاسخ فراهم کند.
در سطح مفهومی، این استعاره میتواند به تمایز میان شدت تجربه، زمینه تجربه و میزان کنترل تجربه بر رفتار کمک کند.
در سطح نظری، میتواند با مفاهیمی مانند انعطافپذیری روانشناختی، پذیرش، گسلش شناختی، خود بهمثابه زمینه و اقدام متعهدانه گفتوگو برقرار کند.
اما در سطح علمی، هنوز نباید ادعا کرد که روان انسان از قوانین توابع هذلولی پیروی میکند.
مهمترین دستاورد این چارچوب، در وضعیت کنونی، نه کشف یک قانون جدید بلکه ارائه یک «سازوکار تولید پرسش» است.
از دیدگاه فلسفه علم، این تمایز تعیینکننده است. استعاره زمانی ارزشمند است که به مشاهده بهتر کمک کند؛ مدل زمانی ارزشمند است که امکان مقایسه و آزمون فراهم کند؛ و نظریه زمانی ارزشمند است که علاوه بر توضیح دادههای موجود، پیشبینیهای تازه و آزمونپذیر تولید کند.
در چارچوب لاکاتوشی، بنابراین، پیشنهاد حاضر را باید نه یک نظریه تثبیتشده، بلکه یک برنامه پژوهشی نوپا دانست که هنوز باید توانایی خود را برای ایجاد مسئلهزایی پیشرونده نشان دهد.
مرز علمی آن نیز دقیقاً در همینجا قرار دارد:
«تابع هذلولی برای فهم روان انسان میتواند استعارهای مفید باشد؛ اما تنها داده تجربی میتواند نشان دهد که آیا روزی به مدل علمی تبدیل خواهد شد.»
Abramowitz, M., & Stegun, I. A. (ویراستاران). (1972). Handbook of Mathematical Functions with Formulas, Graphs, and Mathematical Tables. National Bureau of Standards؛ چاپ نهم، Dover.
Hayes, S. C., Strosahl, K. D., & Wilson, K. G. (2012). Acceptance and Commitment Therapy: The Process and Practice of Mindful Change. Guilford Press.
Hsu, T., Adamowicz, J. L., & Thomas, E. B. K. (2023). The effect of acceptance and commitment therapy on the psychological flexibility and inflexibility of undergraduate students: A systematic review and three-level meta-analysis. Journal of Contextual Behavioral Science, 30, 169–180.
Kadur, J., Lüdemann, J., & Andreas, S. (2020). Effects of the therapist's statements on the patient’s outcome and the therapeutic alliance: A systematic review. Clinical Psychology & Psychotherapy.
Lakatos, I. (1968/1970). Falsification and the Methodology of Scientific Research Programmes. در I. Lakatos & A. Musgrave (ویراستاران)، Criticism and the Growth of Knowledge. Cambridge University Press. ساختار برنامه پژوهشی، هسته سخت، کمربند حفاظتی، راهنمای سلبی و راهنمای ایجابی از مباحث مرکزی این چارچوب هستند.
Levin, M. E., Hildebrandt, M. J., Lillis, J., & Hayes, S. C. (2012). The impact of treatment components suggested by the psychological flexibility model: A meta-analysis of laboratory-based component studies. Behavior Therapy, 43(4), 741–756.
Levin, M. E. و همکاران. (2023). A systematic review and meta-analysis of self-guided online acceptance and commitment therapy as a transdiagnostic self-help intervention. Cognitive Behaviour Therapy.
Macri, J. A., & Rogge, R. D. (2024). Examining domains of psychological flexibility and inflexibility as treatment mechanisms in acceptance and commitment therapy: A comprehensive systematic and meta-analytic review. Clinical Psychology Review, 110, 102432.
McMullen, L. M., & Tay, D. (2023). Research Review of Psychotherapists’ Use of Metaphors. Psychotherapy, 60(3), 255–265.
Ong, C. W., Barthel, A. L., & Hofmann, S. G. (2024). The Relationship Between Psychological Inflexibility and Well-Being in Adults: A Meta-Analysis of the Acceptance and Action Questionnaire. Behavior Therapy, 55(1), 26–41.
Stapleton, A., Nayyar, J., & McHugh, L. (2025). Exploring Acceptance and Commitment Therapy metaphors: A systematic scoping review.
Thompson, E. M., Destree, L., Albertella, L., & Fontenelle, L. F. (2021). Internet-Based Acceptance and Commitment Therapy: A Transdiagnostic Systematic Review and Meta-Analysis for Mental Health Outcomes. Behavior Therapy.
Weisstein, E. W. (2026). Hyperbolic Functions; Hyperbolic Sine; Hyperbolic Cosine; Hyperbolic Tangent. MathWorld—A Wolfram Resource.
Zou, Y., Wang, R., Xiong, X., Bian, C., Yan, S., & Zhang, Y. (2025). Effects of acceptance and commitment therapy on negative emotions, automatic thoughts and psychological flexibility for depression and its acceptability: A meta-analysis. BMC Psychiatry, 25, 602.