208- هُشیاری

آنکس که نَفْسِ خود را باشد چو یک مُحاسِب

سودی بَرَد که از او پنهان نگشت و غایِب

ورنه ز غَفلَتِ خود، بیند چنان زیانی

کز شعله‌های قَهرَش، او را نبُد اَمانی

آنکس که از جزایِ کارِ بَدش بترسد

زین ترسِ نیک و پاکش، یابد اَمان ز ایزد

پند از سخن بگیری، بینا شود درونت

زین بینشِ درونه، یابی ز حَق، دِرایَت

وانگه، ز فَهمِ باطِن، دانش کشد زبانه

از مِهرِ عِلمِ تابان، روشن شود زمانه

سروده‌ی محمد امین امیدی در 14 آبان 1405. برگرفته از حکمت 208 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.