بکوشید در طاعَتِ آن خدای
که چیزی نگشته است از او جدای،
وجودش ز وُجدان، نگردد نَهُفت
در آن چَشم باطن، که هرگز نَخُفت
پس از جَهل از او نیست عُذری رَوا
که داریم از قُوَّتِ حَق، قُوا
سرودهی محمد امین امیدی در 10 آبان 1405. برگرفته از حکمت 156 نهجالبلاغه و شرح آیتالله مکارم شیرازی بر آن.
