یار، نه یار است، مگر آنکه هست
حافِظِ تو در سه زمان، با دو دست
یک، که ببینی ز جهان، درد و رنج
نُصرَتِ او دستِ تو آید، چو گنج
دو، به زمانی که شدی دور از او
پشتِ تو حرفی نزند، جز نکو
سه، چو رَوَد جانِ تو از این جهان
یادِ تو باشد، به عَیان و نهان
دوستارانِ حقیقی را سه خوی
بارِز است، اینگونه آنها را بجوی
در سه مَوقِف، دوستی را حافِظ اند
خَیرشان باشد برون از چون و چند
یک، زمانی که شود یارش نگون
در پریشانحالیِ دنیای دون
دو، زمانی کز نگاهش غایِب است
حافظِ حَقَّش و سویش راغِب است
سه، به هنگامِ وفاتِ یارِ خویش
یادِ او را زنده دارد، بیشبیش
سرودهی محمد امین امیدی در 8 آبان 1405. برگرفته از حکمت 134 نهجالبلاغه و شرح آیتالله مکارم شیرازی بر آن.