دو تَن، خود فتادند اندر فِتَن
ز وَهمی که دارند در کارِ من
یکیشان مرا چون خدا خوانده است
ز حَد رفته بیرون، به شَر رانده است
و دیگر که پُر گشته از دشمنی
ز قَلبِ تباهیده-اهریمنی،
که دشنام گوید دمادم، مَرا
کُنَد با سخنهای حَقَّم، مِرا
سرودهی محمد امین امیدی در 5 آبان 1405. برگرفته از حکمت 117 نهجالبلاغه و شرح آیتالله مکارم شیرازی بر آن.