ویرگول
ورودثبت نام
محمد امین امیدی
محمد امین امیدی
محمد امین امیدی
محمد امین امیدی
خواندن ۱ دقیقه·۲۳ روز پیش

117- اِنحِراف

دو تَن، خود فتادند اندر فِتَن

ز وَهمی که دارند در کارِ من

یکی‌شان مرا چون خدا خوانده است

ز حَد رفته بیرون، به شَر رانده است

و دیگر که پُر گشته از دشمنی

ز قَلبِ تباهیده-اهریمنی،

که دشنام گوید دمادم، مَرا

کُنَد با سخن‌های حَقَّم، مِرا

سروده‌ی محمد امین امیدی در 5 آبان 1405. برگرفته از حکمت 117 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.

شعر
۱
۰
محمد امین امیدی
محمد امین امیدی
مرکز نشر امین
مرکز نشر امین
عمومی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید