پُرسودترین ز مالِ آدم
عَقلی است، که با وی است، هر دَم
با آن نگرد به آخِرِ کار
کان باثَمَر است یا پُر از خار
این عَقل، به حَق بوَد ورا یار
بیعَقل، شود دو دیده اش، تار
خودبینی و کِبر و ناز، افکند
از وَحشَت و ترس، بر دلش، بَند
تقواست نگینِ هر کَرامَت
نیکی ز همان رسد به غایَت
آنکس که ز شُبهه دور مانَد
تقواش وُرا به حق رسانَد
میراثِ ادب، گرانبها است
از آفتِ هر زمان رها است
اَخلاقِ نکو چه یارِ نیکی است!
خوشخُلق، چه خوش در این جهان زیست!
افتادگی است، اِعتِباری
خالی ز خِلَل، چو آبِ جاری
کسبِ عملِ نکو بَرین است
با سودِ همیشگی قَرین است
عابد به کسی بگو که یکسان
پرداخت به هر وَظیفه از جان
گر زُهدِ چکیده را بخواهی
شو دور ز هرچه بُد تباهی
ایمان به حَیا و صَبر برپاست
عاری ز حَیا و صَبر، رسواست
دانش ز تَفَکُّرَت بزاید
بیفکر، ز جَهلِ خود گدازد
شایستگی ات ز علم آید
عزّت ز سکوت و حِلم آید
توفیق، چو رهبری نماید
هر کار به غایتش رسانَد
تکیهگهِ استوار و برتر
با رایزنی شود مُیَسَّر
سرودهی محمد امین امیدی. بازبینی و ویرایش در 4 آبان 1405. برگرفته از حکمت 113 نهجالبلاغه و شرح آیتالله مکارم شیرازی بر آن.