کج‌روی

بگفت از جَدَل، با اِمامِ مُبین

کلامی که بُد با تَمَسخُر، عَجین:

« به گاهِ وَفاتِ رَسولِ اَمین،

که پیکر نبُد دَفن، زیرِ زمین،

بکردید در حَقِّ او اِختِلاف

به قَصدِ خِلافَت، ز فِکرِ خِلاف»

چنین داد پاسخ، ز حِکمَت، اِمام:

« ستیزه نبد بَهرِ خَیرُ الاَنام

بشد بَحث، راجِع به فرمانِ او

نه در اَصلِ دینَش و قرآنِ او

نشد پایِتان خشک، پس از آن عُبور

ز دریای اِعجاز و بانگِ ثُبور

که جُستید بُت، جایِ یزدانِ پاک

که موسی بشد زین عَمَل، خشمناک

بگفت او شما را ز رویِ اَسَف

که از جَهلِتان، عَقلِتان شد تَلَف»

سروده‌ی محمد امین امیدی در 11 مهر 1405. برگرفته از حکمت 317 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.