نیکی

به پوران و دُختانِ دیگر کسان

بگردید نیکو و رَحمَت‌رَسان

که تاکِ نکویی شود پُرثَمَر

شود نسلِ پاکَت از آن، بهره‌ور

نکویی چو گَنجی است پایِ جِدار

ز دیوار، گنجینه بُد پایدار

ز نیکیت، دیوار مانَد مَصون

ز آوارِ اِفشاگرِ بی‌سُکون

سروده‌ی محمد امیدی در 4 مهر 1405. برگرفته از حکمت 264 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.