چو ز رزم، باز آمد، ز مَحَلّه ای گذر کرد
بشنید داد و اَفغان، ز زنانِ مَملو از درد
پسر و پدر و شو شان، شده بود کشته در رزم
شده شهر، غَرقه در سوگ، و بسته بابِ هر بَزم
به بزرگِ مردمِ شهر، بگفت از درِ پند
که: « زده است شیونِ زن، به دلاوریِّتان، بند
مکنید در عزاتان، ستم و فَغان، چو مَستان
که رَوَد بهارِ ایمان، به یَقین، از این زمستان»
چو خودش سواره بود و شنونده اش پیاده،
به سخنشنو بگفت او که شود جدا ز جاده
که ز کِبر و ناز و نَخوَت، ز مَذَلَّت و حَقارَت
بشوند هر دو تَن، دور و به راهِ حَق، هِدایَت
سرودهی محمد امین امیدی در 12 مهر 1405. برگرفته از حکمت 322 نهجالبلاغه و شرح آیتالله مکارم شیرازی بر آن.