ویرگول
ورودثبت نام
محمد امین امیدی
محمد امین امیدی
محمد امین امیدی
محمد امین امیدی
خواندن ۱ دقیقه·۲ ماه پیش

نهی از بی‌تابی و خواری‌پذیری

چو ز رزم، باز آمد، ز مَحَلّه ای گذر کرد

بشنید داد و اَفغان، ز زنانِ مَملو از درد

پسر و پدر و شو شان، شده بود کشته در رزم

شده شهر، غَرقه در سوگ، و بسته بابِ هر بَزم

به بزرگِ مردمِ شهر، بگفت از درِ پند

که: « زده است شیونِ زن، به دلاوریِّتان، بند

مکنید در عزاتان، ستم و فَغان، چو مَستان

که رَوَد بهارِ ایمان، به یَقین، از این زمستان»

چو خودش سواره بود و شنونده اش پیاده،

به سخن‌شنو بگفت او که شود جدا ز جاده

که ز کِبر و ناز و نَخوَت، ز مَذَلَّت و حَقارَت

بشوند هر دو تَن، دور و به راهِ حَق، هِدایَت

سروده‌ی محمد امین امیدی در 12 مهر 1405. برگرفته از حکمت 322 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.

شعر
۱
۰
محمد امین امیدی
محمد امین امیدی
مرکز نشر امین
مرکز نشر امین
عمومی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید