عَزم

چو غارتگریِّ شَیاطینِ ریو

سبب شد ز مَظلوم خیزد غَریو،

امیرِ سخن، کرد آهنگِ رزم

به رایِ ستوده و با عَزمِ جَزم

چو اَصحاب را یافت در کار، سست

ز یاریِّ آنان، به کُل، دست شُست

روان شد بدونِ سپه، بهرِ جنگ

فرو ریخت از نوشِ خود، زهرِ ننگ

بگشتند یاران ز حَق، شرمسار

به دنبالِ رهبر، شدند رهسپار

بگفتند فرمانده را: که ای امیر!

کنیمت کِفایَت ز  طَیِّ مَسیر

بگفتا که خود، ناتوان مانده اید

کجا بهرِ کارِ دگر، رانده اید؟

بُدند مردمان، پیش از این، در فَغان

ز ظُلمِ امیرانِ مَردُم‌رَمان

کنون آمدم من ز مردم به تنگ

که سست اند و قَلّاش، با قلبِ سنگ

تو گویی که آنها شدند رهبرم

که فرمان دهندم که فرمان بَرَم

دو تَن، پاکبازِ یگانه‌پَرَست

از آن جَمعِ پژمرده بیرون بجَست

بگفتند از دل، که ما را نه است

به جز جانمان، ساز و برگی به دست

تو فرمان‌مان دِه، همان می‌کنیم

که ما را نباشد ز طاغوت، بیم

بگفتا که فکری که می‌پرورم

بخواهد سپاهی، به جان، یاورم

دو تَن، نیست کافی در این کارزار

از این نامُرادی شود کار، زار

در آخِر، ز تَدبیرِ نیکِ امیر

مُهَیّا بشد لشکری، گرچه دیر

براندند دشمن ز اَطرافِ خویش

بگشتند درمانِ دل‌های ریش

سروده‌ی محمد امین امیدی در 1 مهر 1405. برگرفته از حکمت 261 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.