شکم گر پُر کنی از لقمهی بَد
زنی بر سهمِ خود از نیکُوی سد
به هرزه وَر سپاری گوشِ خود را
شوی محروم از پندِ گوارا
به باطل وَر کُنی طِی این زمانَت
بمانَد عاطِل، آن کارِ گِرانَت
سرودهی محمد امین امیدی در 1 مرداد 1405. برگرفته از حکمت 171 نهجالبلاغه و شرح آیتالله مکارم شیرازی بر آن.