
بعد از غیبت طولانی مدت ۵ ساله، گروه نئو-ساکدلیای دو نفره «امجیامتی»، آلبوم جدید خود را منتشر کردند اما اینبار با تغییری محسوس نسبت به دو آلبوم گذشته خود. آنها در این آلبوم بیشتر به سمت پاپ و سینث-پاپ متمایل شدهاند و «عصر کوچک تاریک» خود را در این بستر خلق کردهاند.
تغییری که سعی دارد ثابت کند محبوبیتی که در سال ۲۰۰۷ و با آلبوم اول خود کسب کردند، اتفاقی و وابسته به دو یا سه ترک مشخص نبوده است. هرچند با وجود سه آلبوم قبلی که پیش از این روانه بازار کرده بودند، هنوز هم دو ترک محبوب از آلبوم اول خود یعنی «Time to Pretend» و «Kids» با اختلاف زیاد نسبت به باقی آلبوم، شنیده و پخش میشد.
امجیامتی در سال ۲۰۱۷ با انتشار تکآهنگ عصر کوچک تاریک خبر از آلبومی به همین نام دادند. عصر کوچک تاریک که اولین تکآهنگ امجیامتی پس از چهار سال بود، با سبکی متفاوت از کارهای پیشین آنها خلق شده بود به طوریکه در آن اجرایی کاملا سینث-پاپ و با اشعاری برخواسته از حس تنهایی، ترس و تاریکی شنیده میشود و کمک گرفتن از سازها و سینثهای مختلف آنها را در ایجاد این فضا در این ترانه موفق ظاهر کرده است. مجموع این تغییرات عصر کوچک تاریک را به یکی از شاخصترین ترانههای آنها تا به امروز تبدیل نموده است.
پس از عصر تاریک تکآهنگ دوم هم با سبک و سیاقی مشابه منتشر شد. در ترک «وقتی میمیری» ریتم و ساز دلنشین ترانه با اشعار نه چندان دوستانه آن در تضاد قرار میگیرد که ترکیب جالبی را به ارمغان آورده است. “به من نگو خوب” ، “وقتی که میمیری همراهت میخندم” و “آمادهام که مغزم رو بتروکنم” نشان از فضای رمزآلود و نه چندان دوستانه این ترانه و آلبوم دارد. میتوان وقتی میمیری را دنبالهای شایسته برای ترانه عصر کوچک تاریک و همراه با آن، نقطه عطف آلبوم دانست. همچنین تصویرسازی چشمنواز موریک ویدئوی این اثر آماده تسخیر ذهن و گوش مخاطب و بردن وی به اعماق تاریک مورد نظر خود است.
با همان بار اولِ گوش دادن به آلبوم عصر کوچک تاریک، تاثیرپذیری آن از «اریل پینک» هنرمند آرت-پاپ امریکایی، کاملا مشهود میباشد، کما اینکه در فهرست ترانههای آلبوم برای ترانه وقتی بمیری اسم اریل پینک به عنوان آهنگساز آورده شده است، اما همکاری این دو بیش از همین یک ترانه به نظر میرسد طوریکه ترانه «جیمز» گویی یکی از ترانههای اریل پینک است که به اشتباه در این آلبوم جا گذاشته شده است.
«من و مایکل» از دیگر ترانههای برجسته آلبوم، ملودی و سینث جذابی دارد که یاد آور دهه ۸۰ میلادی و برخلاف دو ترانه قبلی از حال و هوای خوشحالتری برخوردار است. در ترانه «TSLAMP» (زمان صرف شده نگاه به تلفنم)، امجیامتی انتقاد خود را به جامعه امروزی و زمان هدر رفته در استفاده از گوشیهای همراه بیان میدارد و آن را عامل میزان کم تعامل مردم با یکدیگر میداند. ترک پایانی آلبوم هم به دونالد ترامپ و رئیس جمهور شدن وی اختصاص یافته است.
عصر کوچک تاریک قدمی رو به جلو برای امجیامتی میباشد و بعد از ۵ سال با وجود این که توانستهاند آلبوم قابل احترامی ارائه داده و طرفداران خود را راضی نگه دارد، اما همانند کارهای پیشین جسارت کافی را ندارند و کماکان از ایجاد شگفتی خاصی در موسیقی ناکام ماندهاند. انسجام کلی آلبوم در نیمه دوم آن بهم میریزد و کمی عقبگرد نسبت به کارهای پیشین آنهاست. در کل، حداقل چیزی که این آلبوم به ارمغان آورده این است که طرفداران این گروه میتوانند برای مدتی هم شده بیخیال آلبوم اول آنها شده و از تولید جدید آنها لذت ببرند و غرق در عصر تاریک جدید امجیامتی شوند، عصری که بر خلاف اسمش، به نظر میرسد برای آنها روشن خواهد بود.
امتیاز: 7.2
ترکهای منتخب: