
بگذار برف ما ببارد همانجور که بر نقشِ جهان...
از دیروز که علی خدایی این عکس حسن قائدی را به اشتراک گذاشت دقایق زیادی نگاهاش کردهام. روحِ خسته، کمجان و کزکردهام پناه برد به این برف که در عکس تا ابد خواهد بارید. اخبار چونان پیکانِ سربازان سپاه ازبک به سوی ما میآیند و انگار منتظریم ارتشِ صفوی آنها را به رهبری عباس کبیر بیرون براند. عقب زند و همه در نقشِ جهان زیر برف از این پیروزی مست و شاد شویم. انگار آن پیرمردِ دوچرخهسوار سربازِ کهنهکاری باشد که خبر فتح و آرامش میآورد. با اسبی خسته. انگار پیشقرآولِ سپاه پیروز عباس باشد در جنگ با عثمانیها. بگوید جنگ تمام شده و حالا باد در پرچمِ ما میوزد.
مگر نمیتوانم خیال کنم؟ مگر نمیتوانم خودم را بنشانم بر مصطبهی مسجدِ شاه و زیر تندی برف نوای شادمانی بشنوم که دیگر بندر گمبرون را بندر عباس مینامیم. دیگر وقتِ صلح است. و من یک شاگرد باشم در رنگرزیای که لاجورد میسایند و دستهای نیلیام را به شکرانهی فتح بالا بیاورم که میتوانم زیرِ برفِ نو بدوم و از پیکهای شادی سپاه صفوی خبرِ تمامشدنِ جنگ را بشنوم. قصه و افسانهی جنگها را.
حالا اینجا در ابتدای شبی از شبهای سرد دیماه نشستهام و فکرم هزار جاست. خستهگی تاریخیای را حس میکنم که از هر سو بیشتر میشود. مرور میکنم صفحات و آدمها را، باد در پرچمِ غم و نگرانی میوزد انگار.
کی این زمستان تمام میشود؟ کی میتوان بر سکوهای سنگی اطرافِ نقش جهان نشست و نفسِ داغِ اسبها را دید که انگار سرخوشانه میدوند دور این زیبایی مدور. بخاری که گره میخورد با رنگهای گرم چراغها و نورها. و آن دورتر زایندهرود میخروشد. آه که چه رویایی دارم...
انگار تنها در ورودی مسجدِ شیخ لطفالله نشستهام و به برفی خیرهام که عالیقاپو را محو کرده. در روشنی نورها سایهی محو عباس کبیر را میبینم. با بالاپوشی گرجی بر شانه و دستاری پشمی بر سر نگاهام میکند. هیچکس در میدان نیست. دوریم از هم اما میبینیم هم را. زمان ایستاده. برف بین من و شاه صفوی معلق مانده. انگار میدان کوچک شده. در چشمهایاش فتح میبینم و تاریخ و قصه. در چشمهایام خستهگی میبیند و نگرانی و کمی اشک. هیچ نمیگوییم. و ناگهان برف از نو تند میشود و آدمها بازمیگردند و بر ایوان عالیقاپو هیچکس مشخص نیست.
دقت که میکنم پیرمردی با دوچرخه زنگزنان عبور میکند، آوازی میخواند از گذشته. در تهرانام، خانهام و منتظرم زمستان بگذرد. تمام تاریخ را مرور کردهام. دستهایام اما هنوز تهمایهای نیلی دارند.
در سکوتِ عکس غرقام.
برف میبارد.