در خانه را محکم کوبید وچند قدم در کوچه برداشت منتظر بود کسی در را باز کند و صدایش کند.
_مامان بدون صبحانه کجا می ری؟؟
مثل همان روزهایی که او دنبال انها تا پای سرویس مدرسه می رفت ولقمه ی نان وگردو را در دهانشان می گذاشت.
اما نه دری باز شد ونه کسی با نگرانی صدایش کرد.
چادر مچاله شده اش را در دستش تابی داد وتا سر کوچه رفت حال وحوصله ی هیچ چیز وهیچ کس را نداشت.
سر کوچه جوانی لاغر وقد بلند تا کمر به داخل سطل زباله خم شده بود ونایلونهای زباله را یکی یکی خالی می کرد وچیزهای بدرد بخور را جدا می کرد، نگاهش کرد به نظر نمی امد برای نان شب خانواده اش دست به این کار می زند از داخل سطل که بیرون امد، طول وعرض کوچه را می رفت حتما وقتش گذشته بود، نگاهش کرد نای سلام کردن هم نداشت.
سرش را تکان داد، با خودش گفت :
_چرا به چه قیمتی تا کجا؟؟
در دلش خدا را شکر کرد وبرای داشتن فرزندان صالح از خدا تشکر کرد.
اسکناس 50 تومنی از جیبش در اورد وبه سمت جوان دراز کرد.
چشمهای جوان برقی زد انگار اول صبح کل دنیا را بهش داده بودند..
دخترش مخالف این کار بود ومی گفت :
_مادر جان کمک می کنی به کسی کمک کن که برای خانوادش تلاش می کنه نه برای دود کردن بافور ومنقل،
اما او معتقد بود.
اگر همین دودی نیازش بر طرف نشه میره له ما ل ان بدبختی که به فکر خانواده است دست کچی می کنه وباز هم ان بد بخت تر میشه.
این هم برایش یه اصل بود هر چند از نظر بقیه اشتباه باشه.
جوان زبالهای تفکیک شده را همانجا رها کرد وبا اسکناس 50 شادمان از انجا دور شد.
برگشت وبه کوچه نگاه کرد کسی نبود. بد جور دلش شکسته بود.
سوار ماشین شد وبا دادن دنده وگرفتن کلاچ وگاز حرکت کرد،
پشت چراغ قرمز شلوغ وسط میدان ایستاد.
یک ان رفت به اتفاقات صبح.
امشب تا نزدیکی صبح از سر درد خواب به چشمهایش نیامده بود، بعد از اذان صبح به خواب رفت وقتی چشمهایش را باز کرد خیلی دیر شده بود وفقط فرصت داشت تا اماده شود وراه بیفتد.
چای روی سماور بود وقتی نمازش را خواند وقبل از خوابیدن روشن کرد ه بود.
ارام گفت :
_دخترم تا اماده بشم یه استکان چایی بریز خنک شه دیرم شده.
لباسهایش را پوشید اما تنها عکسالعمل دخترش این بود که از روی ان پهلو به این پهلو بر گشته بود. نه خبری از استکان بود نه نگاه نگران چشمی که به او نگاه می کند برای دیر شدنش،،،،
انگار برای کسی مهم نبود او بدون صبحانه برود.
صدای بوق چند ماشین او را به پشت چراغ قرمز کشاند.
به اطراف نگاه کرد همه نگاهش می کردند با چشمهای گرد شده وعصبانی
فقط چند ثانیه دیر تر شده بود
ولی مگر کجا می رفتند مگر با چند ثانیه دیر شدن به کجای دنیا بر می خورد که چنین با غضب نگاهش می کردند.
او هم سالها با چنین شتابی رفته بود ولی الان تازه فهمید ه بود که دنیا همچین که انها فکر می کنند نیاز به شتاب ندارد.
گاهی لاید ایستاد حتی پشت چراغ قرمز یک یک خیابان شلوغ ورفت ونشست کنار دست یک انسان که نیاز دارد کسی به حرفهایش گوش کند، او را ببیند.
حتی اگر چندین بار چراغ سبز وسرخ وزرد شود.
اما کسی به این چیزها مخصوصا در این زمانه نمی اندیشد.
کنار مدرسه ایستاد، وارد شد بچه ها مثل همیشه با هیاهو وشاد ی به سویش دویدند. تا او را در آغوش بگیرند.
اما اگر انها هم بزرگ شوند، نگاهشان توجه شان ودیدشان تغییر خواهد کرد انها هم روزی بی تفاوت از کنارش رد خواهند شد بدون اینکه اغوش برای بغل کردن او بگشایند.
وارد شد پشت میز نشست با نگاهی سرد، دلش برای نگاه متعجب ولبهایی که لبخند روی ان خشک شده بود سوخت اما تصمیمش را گرفته بود،
باید می دانستند او هم می تواند همرنگ انها شود
امروز فقط درس، ودرس، که تنها رفع تکلیف شود.
ونگاه متعجب کودکان مشتاق نگاه همیشگی او واغوش گرم ولبخند مهربان وجملات زیبایش.......