https://virgool.ir/Abarak/feedانتشارات ابرک خیال آسمان☁️ ناشر شخصی آثار نویان ریحانیfa2026-11-11 17:09:15https://files.virgool.ir/upload/publication/zjqd2hqov6fm/bx7uuc.pnghttps://virgool.ir/Abarakhttps://virgool.ir/Abarak/نویان-ریحانی-به-راه-بادیه-نمایشنامه-nq2xihudmevzبه راه بادیه - نویان ریحانیبه راه بادیه: در چهار پردهنوشته: نویان ریحانینقش پردازانخار کَن: پیرمردی فرتوت که سالها در دل بیابانی زندگی به سر برده و خویش را در پی جستجوی حقیقتی بی بدیل ماندگار می یابد.مسافر: جوانی کم تجربه اما زیرک، وی در حاصل این سفر به دیار عشقش می رود تا او را در آنجا دریابد.تاجر: تاجر زاده ای که راه بیابان را همچون کف دستش می شناسد اما در پی طوفان شن شبانه، به همراه قافله کاروان خود مجبور به اتراق در بیابان می شود.درویش: حیران و سرگردانی دیوانه در صحرای بی پایان که گاه و ناگاه بیت هایی نصفه نیمه از «شمس و مولانا» زمزمه می کند، خار و سنگ بیابان مونس اویند.هنروران: همراهان کاروان مسافر، قافله تاجرپرده یکم: شبانگاه صحراپرده کنار می رود و نور ماه سوسو زنان گوشه کنار صحرا را روشن می کند.زمزمه می آید(درویش است)درویش: آهای...آهای کجایید(می خندد) چنان که گویی مست کرده باشد اما نیست، به سخن خود ادامه می دهد.آرام آرام از سمت راست صحنه وارد می شود و همچنان که صدا هایی نامفهوم و زیر لب از وی شنیده می شود ناگهان صدایش اوج می گیرد.درویش: من از کجا...(فریادی که گویی جانش را می گیرد)من از کجا(خنده مستانه) من از کجا پند از کجا، باده بگردان ساقیا...من از کجا پند از کجا، باده بگردان ساقیاآن جام جان افزای را، برریز بر جان ساقیادیگر آرام می گیرد.گوشه ای از صحنه روشن می شود که چادری مندرس آنجا برپای است، وی به سمت آن می رود.گوشه دیگری از صحنه روشن می شود.خارکن: مرگ! مردک خبر مرگت دیگر این چه وقت های و هوی است؟ در بیابان هم رهایمان نمیکنی؟درویش(با خنده): برریز بر جان ساقیا...خارکن: به خدا قسم بار دیگر صدایت درآید خودم دستانم را به خونت آلوده می کنم.درویش(فریادی سر می دهد): آهای کجایید...خارکن(او هم می خندد): به گمانم هر دویمان دیوانه شدیم.درویش(فریاد): آهای کجاییدخارکن(اوهم فریاد می زند): آهای کجایید که مرا از دست این دیوانه برهانید.صدای باد اندک اندک جای پژواک صدایشان را در پهنه آن صحرای بزرگ می گیرد.صحرا خاموش می شود.پرده دوم: ظهر صحراصدای باد اوج می گیرد و خار ها از این سو به آن سو می روند.کمی بعد صدای زنگوله و صدای اشتران کاروانی به گوش می رسد.درویش که از همان ابتدا در صحنه بود دستش را بالای ابرو هایش می گذارد و نگاهی می اندازد.درویش: کجایی مردک... بیا دیوانه... بیا ببین چه خبر است.خارکن(صدایش از دور می آید): ای جانت سرآید... چه خبر است؟درویش: بیا چاه آب پیدا کردم.خارکن(نزدیک تر): برو عمه ات را مسخره کن پیرمرد.درویش(می خندد): اندک اندک جمع مستان می رسند...صدای کاروان کمی بهتر شنیده می شود.خارکن (نزدیک درویش): ها... پس اینها را دیدی رنگ و رخسارت باز شده، نگران نباش الان می آیند... الان می آیند همه مان را از دم تیغ رد می کنند.درویش: آی... شماها می خواهید همه مان را از دم تیغ رد کنید؟خارکن: ای لعنت بر دهانی که بی موقع باز شود.درویش: نانی بده نان خواره را...خارکن: تنورم کجا بود که نانت دهم مردک؟درویش(با خنده): آن طامع بیچاره را...خارکن(درحال جمع کردن خار ها): بیچاره منم که با دیوانه ای چون تو در صحرایی به این پهنا محبوس شدم.درویش: آن عاشق نانباره را...خارکن(به شوخی): مردک انقد آفتاب زده است به فرق سرش که طبع شاعری اش برایمان گل کرده.درویش(با فریاد): کنجی بخسبان ساقیا!خارکن: ای جانت سرآید گوشم رفت، مرگ ما بیا و یک دم لال شو.درویش با حالتی تمسخر آمیز می خندد.خارکن: ای دیوانه... دلم هوس کباب بره کرده است، اصلاً بویش در دماغم پیچیده.درویش بیشتر می خندد.خارکن: الان یک آتشی درست می کردم با این خار ها که ابراهیم هم شوی نتوانی از گلستانش فرار کنی.درویش: من گوشت تلخم مسلمان (خنده سر می دهد)خارکن: خدا مرگت دهد، حالم از هرچه کباب و غذا بود بهم خورد، به تصورم آمد گوشت تلخ چرکویی چون را به دندان می کشم... تف... تف‌‌‌...درویش(با اخم و ناراحتی): ای بی پدر... تلخ چرکو تویی خار چهره خار صفت!خارکن(می خندد): آی خوب جگرت را حال آوردم، آدم با خار انس بگیرید خار صفت می شود دیگر دیوانه.درویش: لااقل این خار های بی زبان زخم زبانم نمی زدند.خارکن: بیا برو ناز لیلی برایم می‌کنی؟درویش: تف...می رود و همینطور راه می رود تا به دل صحرا برود.خارکن: بازگرد احمق شیدا... میرزا حمال... بیا دیوانهدرویش همینطور در صحرا محو می شود.خارکن(با نگرانی): بیا بازگرد... بیا به جان خودم قسم نازت را هم می خرم مردک دیوانه!صدای باد می آید و ترسی به دل خارکن می افتد.کاروانیان دیگر بسیار نزدیک اند.اشتران و قافله نمایان می شود.خارکن(با خودش): اینها دیگر کیستند؟جوانی با عجله دوان دوان به سمت درویش می آید.مسافر(نفس نفس زنان): سیدی... آقا...خارکن(با نگاهی مشکوک): و علیکم السلاممسافر: سلام...خارکن: از کاروانی؟مسافر: بله پدر جان از کاروانم(هنوز نفسش چاق نشده)خارکن: ها... خب به صحرای برهوت خوش آمدی.مسافر: خواستم بگویم که...خارکن پشت می کند و می رود تا خار جمع کند.مسافر(با تعجب): خواستم بپرسم چاه آب... آبخارکن(با خنده همانطور که مشغول است): اسم چیزی را آوردی که رنگش هم یادم رفته...مسافر: آب رنگ ندارد مسلمان.خارکن: همان را بگو.مسافر: گمان می کنم تو اهل اینجا باشی، پس چطور بدون آب زنده ای؟ نکند...خارکن حرفش را قطع می کند.خارکن: تو خیال کن ابر می آید بر سرم می بارد.مسافر: در این بیابان ابرش کجا بود که بارانش باشد؟خارکن: از این خار ها آب می گیرم...مسافر: خار و آب؟ مثال آب گرفتن از سنگ است.خارکن: ای جانت سرآید چقدر سوال می‌کنی!مسافر: پدرجان ما چند روزی در راه بودیم هرچه آب داشتیم دیگر تمام شده، در کاروان طفل و زن باردار داریم، تو را به خدا قسم بگو آب کجاست.خارکن بر می گردد و با نگاهی به پسر جوان سکوتی را حاکم می کند که تنها صدای باد آن را می شکند.خارکن: با من بیا...مسافر(با عجله) به دنبال او می رود.به گوشه صحرا چادری مندرس آنجاست.مسافر: پس کو چاه آب؟خارکن: بیا داخل چادر.مسافر(با ترس): چرا آنجا؟ من از تو طلب آب کردم...خارکن: آب میخواهی یا نه؟ اگر که آری پس بیا.مسافر وارد چادر می شود.ناگهان تمام صحرا به تاریکی در می آید.پرده سوم: شبانگاه در چادرتنها درون چادر است که روشن است، نمایی از درون چادر از آن صحرای تاریک مشخص است.مسافر(با ترس شروع به خواندن می کند):بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِقُلْ أُوحِيَ إِلَيَّ أَنَّهُ اسْتَمَعَ نَفَرٌ مِنَ الْجِنِّ فَقَالُوا إِنَّا سَمِعْنَا قُرْآنًا عَجَبًا﴿١﴾خارکن(می خندد و می خواند):يَهْدِي إِلَى الرُّشْدِ فَآمَنَّا بِهِ ۖ وَلَنْ نُشْرِكَ بِرَبِّنَا أَحَدًا ﴿٢﴾پسر جوان به زمین می افتد و از ترس مکرراً فریاد می زندمسافر: بسم الله... بسم الله... دور شو زاده آتش... دور شو! پناه می برم به خدا از شر شیطان رانده شده.خارکن(با خنده ای شیطانی): اعوذ بالله من الشیطان الرحیم، من خود شیطانم آدمیزاد!صدایی چون صدای باد پی در پی به گوش می رسد.صدای خنده های شیطانی همواره جوان را دیوانه می کندخارکن( با شادی می خندد): وسولیقسالیق بینفالیم ریمسازیم خالیقون(انتهای جمله را می کشد)دستش را به سمت سر جوان گرفته و گویی او را به تسخیر خود در می آورد.باد پارچه مندرس چادر را تکان می دهد.جوان دیگر کاملا تسخیر شده.خارکن پیاله آبی که لبالب از خون پر شده را به سمت جوان می آورد، مسافر بی صبرانه منتظر گرفتن پیاله است.ناگهان خارکن خون را به چهره جوان می پاشد و جوان فریادی که گویی جانش را می گیرد سر می دهد.تمام صحنه یک آن خاموش می شود.صدای ناله و شیونی پژواک مانند در آن تاریکی مطلق به گوش می رسد.پرده چهارم: بازگشتهمان ظهر و همان چادر در صحراست.خارکن از چادر بیرون می آید.در گوشه دیگری از بیابان کاروان اتراق کردند.تاجر: آهای مردک... بیا اینجا پیرمرد...خارکن بی اعتنا به حرف هایش مشغول جمع کردن خار هاست.بار دیگر تاجر فریاد سر می دهد.تاجر: مگر صدایم را نمی شنوی کر مادرزاد؟پژواک صدای او در صحرا با صدای باد و زنگوله اشتران در هم آمیخته.تاجر خودش به سراغ پیر مرد می رود و بالای سرش می رسد‌تاجر: مگر نمی گویم...خارکن: پخ!تاجر یک آن حرفش قطع می شود و با دیدن خارکن می هراسد و قدمی به عقب می رود.تاجر: مردک دیوانه...خارکن به سان دیوانگان می خندد.تاجر: می دهم تا سر حد مرگ شلاقت بزنند پیر مرد بی عقل.خارکن: چه میخواهی آدمیزادتاجر: من آمده ام از تو بپرسم در این بیابانی چه می‌کنی.خارکن: این همه راه فرسنگ ها آمده ای که مرا پیدا کنی بگویی در این صحرا چه میکنم؟ مادرت را...تاجر(با خشم و عصبانیت میان کلامش): چه گفتی؟خارکن: مادرت را دعا! مگر نه اینکه فرزندی تاجر زاده همچون شما را فارق شده، باکمالات، با ابهت...تاجر: ای حرامی چرب زبان( خنده سر می دهد)خارکن: حالا بگو چه میخواهی حلال زاده...تاجر: آمدم بپرسم این حوالی جوانی را ندیدی؟ لاغر اندام بود و خوش سیما( با خنده) لامذهب اگر مؤنث بود حتما به عقدش در می آوردم.خارکن: برو خدا روزیت را جای دیگری بدهد مسلمان، تو را با امثال او چه کار؟تاجر: به همراه کاروان ما آمده بود، گفت می رود در پی آب، به گمانم رفت که دیگر نیاید.خارکن(با خنده): هوری ای چون او را جنیان در صحرا روی زمین نمی گذارند.تاجر(می خندد): ای پیرمرد حراف... خوب بلدی چرب زبانی کنی، بگو ببینم او را دیده ای یا نه؟خارکن: کاش می دیدم... حیف، قسمت نبود.خارکن به راهش ادامه می دهد و چند قدم دور می شود.تاجر: اگر بعد ها بفهمم دیدی و چیزی نگفتی برایت گران تمام می شود پیرمرد.خارکن: مثلا چه دیده باشم؟تاجر(با خنده و تمسخر): آن لعبت خوش سیما را...خارکن: استغفرالله ربی و اتوب الیهتاجر: والله معصیت است پیرمرد، آخر عمری پرونده اعمالت را سیاه نکن(می خندد)خارکن: پرونده اعمال من سیاه هست، خیال کن دیدم و نگفتم، توبه کن، از گناه کبیره نجاتت دادم.تاجر: ای دزد حرامزده، پس بگو دیدی و نگفتی...خارکن: تاجر تو چه تجارت می‌کنی؟تاجر(کمی مکث می کند): امثال همان رعنا قد سرو بالا که دیدی.خارکن(زیر لب): تف به شرافتت.تاجر: گوهر گرانبهایی را ربودی حرامی.خارکن: تو خیال کن ربودم، بنده ای از بندگان خدا را از شر چون تویی رها کردم.تاجر عصبانی می شود و به سراغ خارکن می آید، خنجر می کشد و می خواهد نزدیک شود که پایش به سنگی گرفته و به زمین می افتد، خنجر در سینه اش می رود.خارکن به سراغش می آید و بالای سر او می رسد که درحال جان دادن است‌.خارکن: دیدی همه شوکت و لذتی که در پی آن بودی چطور خنجر نفرین شد و جانت را گرفت؟تاجر(به زحمت سخن میگوید): هه... ای.. ای حرا.. مزادهتاجر جان می دهد.خارکن کلاه مزین به زیور آلات او را در می آورد و به روی سر خودش می گذارد.به راه می افتد و شروع به خواندن می کند:ای جانِ جانِ جانِ جان، ما نامدیم از بهر نانبرجَه گدارویی مکن، در بزم سلطان ساقیاخارکن در تاریکی محو می شود و پژواک صدای او همچنان در تاریکی صحرا با صدای باد آمیخته به گوش می رسد.پایان› هنرمند فرهیخته و گرامی؛ چنانچه قصد اجرای این نمایشنامه را به صورت تئاتر در صحنه دارید پیش از آن با نویسنده از طریق ایمیل در ارتباط باشید.noyanreyhani@gmail.comنمایشنامه به راه بادیه - نمایشنامه - تئاتر - نمایش - نویان ریحانی - امید - امید ریحانی - ریحانی - انتشارات ابرک خیال آسماننویان ریحانی - انتشارات ابرک خیال آسمان ابرک خیال آسمانNoyan ReyhaniMon, 24 Aug 2026 22:31:41 +0330https://virgool.ir/Abarak/نویان-ریحانی-نمایشنامه-چایی-jxqptylicmjoنویان ریحانی - نمایشنامه چاییچایی؛جلسه‌ای که قرار بود پنج دقیقه‌ای باشدشخصیت‌ها:- مدیر؛ آدمی که همیشه می‌گوید «این جلسه خیلی کوتاهه».- رضا؛ کارمندی که برای هر چیزی یک نظریه دارد.- مینا؛ تنها آدم منطقی جمع.- حسن؛ مسئول پذیرایی، ولی خودش هم نمی‌داند دقیقاً چرا آنجاست.- عمو کاظم؛ نگهبان ساختمان که به طرز عجیبی در همه‌چیز دخالت می‌کند.صحنه اولاتاق جلسه. همه نشسته‌اند. مدیر وارد می‌شود و یک پوشه زیر بغل دارد.مدیر:خب بچه‌ها، زیاد وقتتون رو نمی‌گیرم. فقط یه جلسه‌ی پنج دقیقه‌ای داریم.مینا:جلسه‌ی پنج دقیقه‌ای هفته‌ی پیش هم دو ساعت طول کشید.مدیر:اون فرق داشت.رضا:چطور؟مدیر:اون پنج دقیقه‌ی طولانی‌تری بود.همه ساکت می‌شوند.مینا:یعنی چی؟مدیر:یعنی... بریم سر اصل مطلب.حسن:من چایی بیارم؟مدیر:نه، ممنون.حسن:پس برای خودم میارم.بلند می‌شود.مدیر:حسن، صبر کن! موضوع جلسه اینه که باید هزینه‌ها رو کم کنیم.حسن:خیلی خوب.مدیر:از کجا شروع کنیم؟حسن:از چایی.مدیر:چرا؟حسن:چون چایی گرونه.مینا:تو همین الان داشتی برای خودت چایی می‌آوردی!حسن:اون سرمایه‌گذاری شخصیه.صحنه دوممدیر:خب، پیشنهادها رو بگید.رضا:من پیشنهاد می‌کنم کولر رو خاموش کنیم.مینا:هوا سی و هشت درجه‌ست!رضا:دقیقاً. با خاموش کردن کولر، همه سریع‌تر جلسه رو ترک می‌کنن.مدیر:ایده‌ی خوبیه!مینا:نه، نیست!عمو کاظم از پشت در سرش را داخل می‌آورد.عمو کاظم:من یه پیشنهاد دارم.مدیر:شما چرا اینجایید؟عمو کاظم:جلسه‌ست دیگه.مدیر:شما نگهبانید!عمو کاظم:نگهبانم، ولی چشم دارم، گوش دارم، تجربه دارم.رضا:منابع انسانی هم دارید؟عمو کاظم:اگه لازم باشه، آره.مدیر:خب، پیشنهاد شما چیه؟عمو کاظم:حقوق همه رو کم کنید.مینا:حقوق خودتونم؟عمو کاظم:من نگهبانم. حقوق من از قبل کمه. شماها رو کم کنید که تعادل برقرار بشه.صحنه سومناگهان چراغ‌ها خاموش می‌شوند.حسن:ای وای!مدیر:چی شد؟عمو کاظم:برق رفت.رضا:از کجا فهمیدی؟عمو کاظم:چون چراغ خاموش شد.رضا:ممکنه چراغ سوخته باشه.عمو کاظم:چهار تا چراغ با هم؟رضا:شاید هماهنگ کرده بودن.مینا:بچه‌ها، بی‌خیال.مدیر:خب، بدون برق جلسه رو ادامه می‌دیم.حسن:من نمی‌تونم.مدیر:چرا؟حسن:چون چایی‌ساز خاموشه.مدیر:حسن، ما داریم درباره آینده شرکت تصمیم می‌گیریم!حسن:بدون چایی آینده‌ای وجود نداره.صحنه چهارمبرق برمی‌گردد.مدیر:عالی! خب، نتیجه جلسه این شد که...مینا:بالاخره تموم شد؟مدیر:بله.همه:خدا رو شکر!مدیر:فقط یه جلسه‌ی کوچیک دیگه لازم داریم.همه خشکشان می‌زند.رضا:چقدر کوچیک؟مدیر:ده دقیقه.مینا:موضوعش؟مدیر:اینکه چرا جلسه‌ی پنج دقیقه‌ای امروز دو ساعت طول کشید.عمو کاظم:من یه پیشنهاد دارم.همه:نهههههه!عمو کاظم:جلسه رو برگزار نکنیم.سکوت.مدیر:این اولین پیشنهاد عاقلانه‌ای بود که امروز شنیدم.حسن:پس چایی‌ها رو پس بدم؟همه:حسن!!!پرده بسته می‌شود.پایان چایی - نویان ریحانی - انتشارات ابرک خیال آسمان نویان ریحانی - انتشارات ابرک خیال آسمان ابرک خیال آسمانNoyan ReyhaniSun, 23 Aug 2026 15:53:36 +0330https://virgool.ir/Abarak/نویان-ریحانی-داستان-اخراج-از-مدرسه-xmkt4dsfzf2iنویان ریحانی - داستان اخراج از مدرسه - انتشارات ابرک خیال آسماننویان ریحانی - اخراج از مدرسهصبح امروز با بی‌حالی از خواب بیدار شدم تا بروم مدرسه. هوا ابری بود و کف حیاط خانه پر از برگ شده بود. دمپایی‌ام را پوشیدم و به سمت شیر آب رفتم. همین‌طور که صدای خرچ‌خرچ برگ‌ها زیر دمپایی‌ام بلند می‌شد، خمیازه‌ای کشیدم و دستم را به سمت فلکهٔ شیر آب بردم. مثل یخ سرد بود و سفت... سفت! بدشانسیِ محض؛ آب یخ زده بود!با همان سر و صورت آشفته برگشتم داخل خانه، دستی به سر و صورتم کشیدم و کنار سفره نشستم تا دو لقمه صبحانه بخورم. هی... باز هم روغن حیوانی با دمنوش آویشن، که به قول خودمان اسمش «کهلیوتی» است. از اسمش خنده‌ام می‌گیرد. بی‌رمق صبحانه را خوردم و به قصد مدرسه خانه را ترک کردم.سرِ نبشِ کوچهٔ لاله، بیژن و نوچه‌های الدنگش را دیدم که ژست لات‌ها را گرفته بودند. داشتم بی‌محل از کنارشان رد می‌شدم که بیژن محکم کیفم را از پشت گرفت و مرا به عقب راند. همان لحظه توی دلم گفتم: «بیژن، حوصله‌ات را ندارم...»تا به خودم آمدم، دیدم رفقایش را جمع کرده و همگی دورم حلقه زده‌اند. بیژن با غیظ به یکی از بچه‌ها اشاره کرد. او هم آمد بالای سرم و یقه‌ام را گرفت. طوری گفت، انگار طلبکار است:— پولا رو رد کن بیاد!تعجب کردم و گفتم:— کدوم پولا؟ من از شما پولی نگرفتم که بخوام پس بدم!بیژن نگاهی به اطرافیانش کرد و با تمسخر گفت:— هه! آره، پولی ندادی... ولی بچه‌پرو باید اینو بدونی که این محله رو انگشت ماها می‌چرخه!بعد رو کرد به بقیه و گفت:— مگه نه؟همه هم حرفش را تأیید کردند. حالم از او به هم می‌خورد. فکر می‌کرد نمی‌توانم با او رو در رو شوم. همه‌اش برای این بود که بابایم به آن‌ها بدهکار بود و ما هم نمی‌توانستیم چیزی بگوییم...با هزار زور بالاخره از شرشان خلاص شدم و به مدرسه رفتم. زنگ آخر برایم خط و نشان کشیدند و به زور برای گرفتن پول توجیبی‌ام مرا تا دم دکهٔ مدرسه کشاندند. دعوایمان شد و نامردها همگی ریختند سرم...حالا هم داخل دفتر مدیریت مدرسه هستیم. از آقای غلامی، مدیر مدرسه، متنفرم! وقتی بابای بیژن آمد داخل دفتر، طوری به او احترام می‌گذاشت که انگار چه کسی است!بابای بیژن دسته‌چکش را درآورد، مبلغی نوشت و روی میز مدیر پرت کرد و گفت:— نمی‌خوام ماجرا کش‌دار بشه...غلامی هم فوراً نامه‌ای نوشت و گفت:— پسر بچه‌پرو! حالا برای من دعوا راه می‌اندازی؟!— اخراج!با التماس گفتم:— نه آقای غلامی، تقصیر بیژن بود، اون می‌خواست که...با فریاد حرفم را قطع کرد:— گمشو بیرون!و پرونده‌ام را پرت کرد توی صورتم. پرونده افتاد روی زمین. اشک توی چشمانم حلقه زد. خم شدم و آن را برداشتم. به بیژن نگاه کردم؛ داشت می‌خندید...بعد از آن، چند روزی در خانه ماندم و به بهانه‌های مختلف بیرون می‌رفتم تا خانواده شک نکنند. اما نشد. آخر سر بابایم ماجرا را فهمید و کلی دعوایم کرد. وقتی همه‌چیز را توضیح دادم، گفت:— غلط کرده! چون بهش بدهکاریم، یعنی هر کاری دلش بخواد می‌تونه بکنه؟گفت:— فردا می‌ریم مدرسه، تکلیف این بیژن رو روشن می‌کنم. اصلاً ازشون شکایت می‌کنیم.می‌دانستم آخرش هیچ کاری از ما برنمی‌آید. همین هم شد... دست از پا درازتر برگشتیم خانه.مجبور شدیم به مدرسهٔ دیگری برویم. از آن به بعد دیگر میلی به درس خواندن نداشتم. همهٔ فکر و ذکرم شده بود بیژن و بابایش...بعد از این ماجراها، نه حوصلهٔ خودم را داشتم و نه حوصلهٔ بازی کردن. بابا می‌گفت:— تو که لااقل عرضهٔ ماندن در مدرسه را نداشتی، فردا پس‌فردا می‌برمت پیش اسماعیل بقال، ورِ دستش کار کنی.وقتی این حرف‌ها را می‌شنیدم، حس می‌کردم دیگر هیچ‌وقت قرار نیست رنگ مدرسه و همکلاسی‌هایم را ببینم. ذهنم فقط درگیر بیژن بود؛ اینکه چطور تلافی کارش را سرش بیاورم... اما همهٔ نقشه‌هایم نقش بر آب می‌شد.می‌دانی؟ آدم‌های پولدار ساختمانِ هزارطبقهٔ زندگی را با آسانسور بالا می‌روند، در حالی که تو تازه طبقهٔ اول را از پله‌ها رد کرده‌ای...شاید ما به اندازهٔ آن‌ها پولدار نباشیم، ولی حداقل باید نشان بدهم که عرضهٔ پول درآوردن را دارم.از آن پس می‌رفتم پیش عمو اسماعیل. کار زیاد سخت نبود؛ گاهی تی می‌کشیدم و اگر مشتری می‌آمد، به او رسیدگی می‌کردم. حقوقش هم چندرغازی بود که خیلی به چشم نمی‌آمد، اما خدا را شکر، به این فکر بودم که پول‌ها را جمع کنم و با آن یک دوچرخه بخرم.بعدازظهرها که از مغازه برمی‌گشتم، دوستانم را می‌دیدم. می‌گفتند:— از وقتی از مدرسه رفتی، بچه‌ها سراغت رو می‌گیرن... اما خبر ندارن که اخراج شدی.پایان - به قلم: نویان ریحانی(امید)چنانچه تمایل دارید تا با نویسنده اثر جهت همکاری در پروژه های هنری و ادبی در ارتباط باشید از طریق ایمیل مستقیم تماس حاصل کنید.نویان ریحانی(امید) نویسنده؛ رمان، نمایشنامه، فیلمنامه، داستان کوتاه، شاعر و خالق اثر.noyanreyhani@gmail.comنویان ریحانی - نویسنده - انتشارات ابرک خیال آسمانابرک خیال آسمانNoyan ReyhaniMon, 06 Jul 2026 20:45:54 +0330https://virgool.ir/Abarak/نویان-ریحانی-در-خواب-خواب-می-دیدم-vb5rn2bu8nxcجلد کتاب در خواب خواب می دیدم - نویان ریحانی - انتشارات ابرک خیال آسمان در خواب خواب می دیدم - نویان ریحانی زندگی پر از چرایی هاست! شمش های طلا برق نمی زنند، آنکه کور است برق می بیند! اگر برق سکه ها چشمانتان را گرفت، باید بدانید که کور شده اید، و فقط برق ها و تجملات را می بینید شما محبت،عشق،دوستی و دیگر خوشی ها را به پول فروختید! به شما تبریک می‌گویم از حالا به بعد شما هر چه سکه های براق تر را می اندوزید بیشتر و بیشتر طمع خواستن دارید! میل شما نه تنها انتها ندارد بلکه ابتدا هم ندارد، یعنی شما هیچگاه متوجه نخواهيد شد که از کجا آغاز شد و اما تا به کجا ادامه دارد و چه زمانی خاتمه می یابد بدانید که عمر شما آنقدر کوتاه هست که انتهای این طمع را نمی‌توانید ببینید، آیا تا به حال در مورد مرد ثروتمندی که از ترس گم شدن پول هایش آنها را می خورد چیزی شنیده اید؟ شاید خواندن داستان این مرد ثروتمند برایتان جالب باشد!روزگاری در شهر پاریس مرد فقیری در بوستانی زندگی می‌کرد اوآنقدر فقیر بود که از تهیه نان شب خود عاجز بود مرد روزی به درگاه خداوند شکایت برد و گفت؛ خدایا چرا من فقیرم؟ خداوند پاسخ داد:تو فقیر نیستی تو غنی هستی!و مرد لبخندی زد، به هنگام شب مرد به سراغ ساعت آهنی و مشکی پارک که عمودی بر سطح زمین ایستاده بود میرفت، ساعت با دیدن مرد گفت: سلام، هنوز ماه راس ساعت دوازده نشده؟ مرد گفت؛ فکر میکنم امشب بارونی باشه ساعت: آهی کشید و از شمردن باز ایستاد! ماجرای ساعت این بود که او پشت به ماه داشت و نمی‌توانست ماه را با چشمان خودش ببیند، زمانی که ماه دقیقاً از پشت ساعت به روی عدد دوازده می ایستاد، مرد به آنجا می آمد و به توصیف ماه برای ساعت می پرداخت مرد رفت و به روی نیمکت بوستان نشست، نیمکت گفت سلام! آفتاب گردان ها رشد کردند؟ مرد گفت: نه دوست من! هنوز نه، شاید فردا یا پس فردا ماجرای نیمکت هم این بود که هر روز پیر مردی به حاشیه پارک دقیقا جایی که او بود می آمد و تخمه آفتاب گردان می خورد، آخرین روزی که نیمکت پیر مرد را دید چند هفته پیش بود! از آنموقع هفت تا تخمه آفتاب گردان به روی نیمکت به جا مانده بود! نیمکت از مرد خواسته بود تا آنها را به دقت بکارد! و روزی که آنها رشد کردند دانه هایشان را به پیر مرد بدهد! نیمکت به ماه نگاه کرد و گفت: می دانستی اگر من را جای ساعت نصب میکردند چه می شد؟ مرد گفت: خوب هیچوقت ماه را نمیدیدی! نیمکت گفت: نه دوست من، آنموقع آدم های بیشتری به سراغم می آمدند! مرد نگاهی به ماه کرد و گفت؛ یعنی اینکه آدم های بیشتری دورت را بگیرند باارزش تر از تماشای ماه است؟ نمی‌دانم! شاید. مرد از نیمکت خداحافظی کرد و رفت... همینطور که قدم میزد یک اسکناس ده دلاری به روی زمین دید! خم شد و نگاهی به اسکناس کرد، ندایی از درون مرد آمد که: تو نیازی به او نداری تو غنی هستی! همانطور که همیشه بودی... مرد صاف ایستاد و از کنار اسکناس ده دلاری گذشت، چند قدم جلو تر دو تا اسکناس ده دلاری به روی زمین افتاده بود، مرد نگاهی کرد و گفت: شاید کسی جیب هایش را خوب ندوخته بوده! و یا آنقدر پول داشته که اینها داخل کیف پولش جا نمی‌شدند! به هر حال مهم نیست، من که غنی هستم همانطور که همیشه بودم... سرانجام مرد به پای درخت سنوبر که در کنار تیر چراغ برق شاخه گسترانیده بود رسید، درخت خوابیده بود! مرد گفت: فکر میکنم دیر رسیدم ام سنوبر خوابیده! مرد به پای درخت رفت و به او تکیه داد چراغ برق همینطور که سر خم کرده بود گفت: باز هم دیر رسیدی؟ مرد گفت: بله دوست من! باز هم دیر رسیده ام و سنوبر خوابیده است...چشمان مرد کم کمک گرم شد مرد پای درخت دراز کشید و به خواب رفت خواب میدید که یک مرد ثروتمند شده است و هرچقدر که می‌خواهد پول دارد وقتی که دست داخل جیب هایش می‌کرد اسکناس های ده دلاری بیرون می آمدند هر چقدر که می‌خواست پول داشت، اطرافش را نگاه کرد! بوستان پر از شمش های طلا شده بود! آنقدر زیاد بودند که نمیشد همه آنها را برداشت، به هر کجا سر بر می گرداند پول و طلا می دید، پول و طلا، طلا و پول، شمش ها... ناگهان از خواب می پرد! از کنار تختش پارچ و لیوان را بر می دارد و یک لیوان آب میخورد، کمی بعد خدمتگذار در میزند: آقای وینسون اجازه دارم... آقای وینسون: بله بیا داخل، خدمتگذار وارد اتاق مجلل آقای وینسون میشود وسایل را جمع می کند ظروف نقش و نگار دار را که برای نهار آورده بود را جمع کرد و رفت، آقای وینسون نگاهی به ساعت روی دیوار انداخت: دوازده، سریع از روی تخت بلند شد و به اتاق مزون رفت: به خدمتگذارانش دستور داد لباسی رسمی برای او آماده کنند، آنها نیز فورا کت و شلواری سرمه ای رنگ که دستمال جیبی طلایی و دکمه هایی نقره ای داشت را آوردند، پس از پوشیدن لباس ماشین برای حرکت به سمت بوستان آماده شد، آقای وینسون کلاه و عصای طلایی رنگش را برداشت و به سمت درب های بزرگ خروجی رفت؛ خدمتگذاران درب ها را باز کردند و آقای وینسون به کمک راننده سوار ماشین شد، ماشین کمی بعد به سمت بوستان حرکت کرد، پنج دقیقه بعد ماشین جلوی بوستان متوقف شد خدمتگذار همراه آنان پیاده شد و از سمت دیگر در ماشین را برای آقای وینسون باز کرد، آقای وینسون با کفش های چرمی مشکی خود از ماشین پایین آمد و به سمت ورودی پارک رفت، چشمان مردم از دیدن او گرد شده بود مردم به جمالات و ثروت او که از نوع لباس و عصای او مشخص بود قبطه میخوردند! بالاخره به روی نیمکت رسید پشت نیمکت گل های آفتاب گردان بزرگی رشد کرده بود دقیقاً هفت گل آفتاب گردان! خواست به ساعت مچی اش نگاهی بیندازد که متوجه شد از کار افتاده! بلند شد و قدم زنان به سمت ساعت بزرگ پارک رفت، همانطور که به ساعت نزدیک میشد متوجه شدکه ماموران شهرداری ساعت را باز کرده اند و آن را برعکس نصب کرده اند، طوری که شب ها دقیقاً مقابل ماه باشد! آقای وینسون به خدمتگذارش دستور حرکت داد و کمی بعد سوار ماشین شده و حرکت کردند، میان راه آقای وینسون به خواب میرود، زمانی که از خواب میپرد خودش را پای درخت سنور می‌بیند که کلی پول اطرافش ریخته است، مات و مبهوت دور و برش را تماشا می‌کند، رهگذران با دیدن اون یک اسکناس برایش می اندازند! حالا او دیگر کور شده بود و فقط پول ها را می‌دید! نه نیمکت که گل ها پشت سرش رشد کرده اند نه ساعت که حالا می‌تواند ماه را ببیند و نه سنوبر و چراغ را، آقای وینسون به ظاهر فقیر پول ها را جمع می‌کند اما دست ها برای جمع کردن آنها کافی نیستند! کمی مکث میکند‌... و بعد اسکناس ها را دانه به دانه می‌بلعد! فکر می‌کند اینطوری هیچوقت از پول ها جدا نخواهد شد! ممکن است کسی پول هایش را بردارد! و یا آنها را بدزدند! توی این شهر هر کاری از مردم سر می زند، هیچکس غنی نیست و همه برای بدست آوردن اسکناس ها میجنگند!پایان - به قلم: نویان ریحانی(امید)چنانچه تمایل دارید تا با نویسنده اثر جهت همکاری در پروژه های هنری و ادبی در ارتباط باشید از طریق ایمیل مستقیم تماس حاصل کنید.نویان ریحانی(امید) نویسنده؛ رمان، نمایشنامه، فیلمنامه، داستان کوتاه، شاعر و خالق اثر.noyanreyhani@gmail.comنویان ریحانی - نویسنده - انتشارات ابرک خیال آسمان ابرک خیال آسمانNoyan ReyhaniMon, 06 Jul 2026 03:29:00 +0330