https://virgool.ir/ANAR-STORY/feedاینجا محلی است برای نشر آثار داستانی اساتید و فارغ التحصیلان «گروه نویسندگان باغ انار»fa2026-11-11 10:11:25https://files.virgool.ir/upload/publication/tjkjjulirsk9/zof1yv.jpeghttps://virgool.ir/ANAR-STORYhttps://virgool.ir/ANAR-STORY/رمان-امنیتی-رفیق-قسمت-بیست-و-سومفاطمه-شکیبا-idfle5vbukroحانان گفت:- کدوم غذاش بهتره؟عباس شانه بالا انداخت:- نمی‌دونم. من تاحالا این‌جا نیومدم؛ ولی به بریونی‌هاش معروفه.حانان دو پرس غذا سفارش داد و روی میز خم شد: می‌خوام یکم درباره خودت بدونم.- درباره من؟- آره. یه پیشنهاد خوب برات دارم. کارِت هم بدنیست. چند سالته؟- بیست و پنج سال آقا.- دانشگاه هم رفتی؟عباس تکیه داد به صندلی و آه کشید:- من فوق‌لیسانس آی‌تی دارم؛ ولی کار پیدا نمی‌شه که آقا. این آقازاده‌ها همه‌شون با پارتی کار پیدا می‌کنن، سر ماهایی که جون کندیم و نفر اول دانشگاه شدیم بی‌کلاه مونده و اومدیم مسافرکشی.- پس بچه درس‌خون هم هستی؟- بودم آقا؛ ولی بخاطر خرج و مخارج زندگی بی‌خیالش شدم.- ازدواج کردی؟- نه بابا. کی به یکی مثل من زن می‌ده آخه؟- اگه کاری که می‌گم رو درست انجام بدی انقدر گیرت می‌آد که زندگیت سر و سامون بگیره.عباس محجوبانه لبخند زد:- خدا از بزرگی کمتون نکنه آقا. حالا چه کاری هست؟و به ساعتش نگاه کرد. وقت اذان شده بود. حانان از جا بلند شد و گفت:- اگه می‌خوای بیا بریم دستامون رو بشوریم. کم‌کم غذا رو می‌آرن. بعدش برات توضیح می‌دم.عباس از خدا خواسته از جا بلند شد و رفت که تجدید وضو کند. حانان؛ اما، زود نشست پشت میز و عباس نخواست حانان را معطل بگذارد. شک می‌کرد. نشست پشت میز و گفت:- خب، نگفتین کاری که می‌خواید چیه؟حانان با دستمال دستانش را خشک کرد و بشقابش را جلوتر کشید:- کار خاصی نیست. من فردا از ایران می‌رم؛ ولی یه آشنایی دارم، باید کار اون رو راه بندازی. تو کوچه پس کوچه‌های شهر رو خوب بلدی. می‌خوام دوستم هرجا خواست بره، تو ببری و بیاریش. نگران پولش هم نباش. امشب دو میلیون تومن برات می‌ریزم که خیالت بابت پول و اینا راحت باشه. اگه بازم خواستی به دوستم بگو، برات می‌ریزه.عباس که چشمش از بزرگی مبلغ گرد شده بود، با ذوقی آشکار گفت:- دو میلیون آقا؟ من تاحالا دو میلیون تومن یه جا ندیدم توی زندگیم!حانان که مطمئن شده بود عباس حاضر است برای پول هرکاری بکند، لبخند زد:- اگه درست کار کنی بیشتر از اینم گیرت می‌آد. یادمه گفتی مادرت مریضه، آره؟عباس با تاسف سر تکان داد:- آره... خرج و مخارج خواهر و برادرای کوچیک‌ترم هم روی دوش منه. دوست دارم یه کاری گیر بیارم که بیشتر پول ازش دربیاد... حالا این دوستتون رو باید کجا ببرم و بیارم؟ #ادامه_داردگروه داستان نویسی: https://eitaa.com/joinchat/821624896Cb1d729b741انجمن فرهنگی هنری باغ انارادمین انجمن باغ انارTue, 28 Sep 2021 00:18:59 +0330https://virgool.ir/ANAR-STORY/رمان-امنیتی-رفیق-قسمت-بیست-و-دومفاطمه-شکیبا-cdvfgr9xf9goحانان با دستمالی پارچه‌ای عرق از پیشانی‌اش گرفت و پرسید:- این دور و بر رستوران خوب سراغ داری؟عباس کولر را روشن کرد و استارت زد. کمی فکر کرد و گفت:- بله آقا! یه رستوران باکلاس سراغ دارم غذای سنتی داره، بریونی اصل اصفهان. خودم که تاحالا نشده برم؛ ولی تعریفشو خیلی شنیدم.- خوبه. منو ببر اونجا.- چشم آقا.و با گوشه دستمال یزدی عرقش را پاک کرد. خسته بود. صبح حدود یک ساعت و نیم پایین همان ساختمان معطل حانان شده بود و آخر سر هم فهمیده بودند حانان رفته سراغ وکیلش در ایران. بعد هم حانان را رسانده بود به بانک و دفتر اسناد رسمی و حالا هم نزدیک ظهر، حانان سفارش رستوران داده بود! عباس می‌توانست حدس بزند حانان آمده برای رسیدگی به مسائل مالی‌اش؛ اما مطمئن بود اصل قضیه چیزی فراتر از این‌هاست.جلوی رستوران حانان را پیاده کرد و گفت:- من می‌رم یه جای پارک پیدا می‌کنم و منتظرتون می‌مونم تا بیاید.حانان سرش را خم کرد روی پنجره کمک‌راننده:- نه، لازم نیست. ماشین رو پارک کن و بیا توی رستوران. باهات کار دارم.- چشم.حانان که وارد رستوران شد، عباس رفت روی خط حسین:- حاجی فکر کنم گاوم شیش قلو زاییده! شنیدین چی گفت؟حسین جواب داد:- خب حتما دست‌فرمونت رو دیده و خوشش اومده. فکر کنم اینطوری پیش بره، ببردت آلمان که بشی راننده شخصیش!عباس کمی نگران بود:- نکنه لو رفته باشم و بخواد خفتم کنه؟- جلوش سوتی ندادی که؟- نه. هرچی فکر می‌کنم یادم نمی‌آد خرابکاری‌ای کرده باشم.- ببین، به هیچ وجه نذار شک کنه بهت. خودتم می‌دونی حانان خیلی مهمه برای ما. نمی‌خوام به هیچ وجه سوخت بری و بفهمه شناسایی شده، من می‌خوام حانان حالاحالاها سفید بمونه. این آدم با خیلی‌ها مرتبطه!- چشم حاج آقا. حواسم هست.در آینه ماشین دستی به موهایش کشید و پیاده شد. همه احتمالات از ذهنش گذشتند. در رستوران را که باز کرد، هوای خنک کولرها زد به صورتش و حالش بهتر شد. بوی غذایی که سر ظهر در رستوران پیچیده بود اسید معده‌اش را به جوشش انداخت و یادش آمد صبحانه درست و حسابی نخورده. حانان را زود پیدا کرد. پشت یک میز آخرهای سالن نشسته بود. با دستش به عباس علامت داد که بیاید و بنشیند. عباس مقابل حانان نشست و گفت:- درخدمتم آقا. #ادامه_داردگروه داستان نویسی: https://eitaa.com/joinchat/821624896Cb1d729b741انجمن فرهنگی هنری باغ انارادمین انجمن باغ انارTue, 28 Sep 2021 00:16:21 +0330https://virgool.ir/ANAR-STORY/رمان-امنیتی-رفیق-قسمت-بیست-و-یکمفاطمه-شکیبا-uxzelkjaj40kآدرس حانان، عباس را رساند به یک ساختمان تجاری-اداری. عباس خیلی دلش می‌خواست راهی پیدا کند که بفهمد حانان در آن ساختمان چکار دارد. همانطور که داشت دنبال جای پارک می‌گشت، در ذهنش هم دنبال راه حل بود.طوری که حانان نفهمد، چندبار زیر لب صلوات فرستاد. جای پارک پیدا شده بود اما راهی به ذهنش نرسید. هیچ بهانه‌ای نداشت برای همراهی با حانان. نباید رفتاری می‌کرد که حانان مشکوک شود. پارک کرد و ترمز دستی را کشید:- بفرمایید آقا!حانان پیاده شد و خواست برود به سمت در ساختمان که برگشت و چندبار به شیشه زد. عباس شیشه را پایین کشید:- امری داشتین آقا؟- بمون همینجا تا کارم تموم بشه، بعدم چندجای دیگه باید برسونیم.- چشم.حانان که رفت، عباس درحالی که حانان را با چشمش تعقیب می‌کرد بی‌سیم زد به حسین:- رفت توی یه ساختمون تجاری. فکر کنم چندتا دفتر وکالت داخلش باشه. نمی‌دونم طبقه چندمه و با کی کار داره. راهی هم به ذهنم نمی‌رسه که بفهمم با کی کار داره. چه کنم؟بخاطر نوری که به در شیشه‌ای ساختمان می‌تابید، عباس تنها می‌توانست شبحی از حانان را ببیند که منتظر آسانسور ایستاده. حسین چند لحظه سکوت کرد تا راهی به ذهنش رسید:- ببینم، توی این چندساعت اخیر تونستی به دستشویی مراجعه کنی؟! اصلا اون بطری آب معدنیت خالی نشده؟!عباس منظور حسین را فهمید. خنده‌اش گرفت:- راست می‌گین حاجی! دستتون درد نکنه! پس با اجازه... !بطری آبش را که به نیمه رسیده بود از داشبورد برداشت و دوباره به ورودی ساختمان نگاه کرد. حانان سوار آسانسور شده بود. اگر می‌جنبید، می‌توانست بفهمد حانان با کدام طبقه کار دارد. دستمال یزدی دور گردنش را برداشت و پیاده شد.اول کمی مقابل در ساختمان ایستاد. از ذهنش گذشت هوا چقدر گرم شده؛ انگار که تابستان از بهار هم پیشی گرفته بود. شاید هم این گرما و شور انتخاباتی مردم بود که داشت هوای بهار را گرم می‌کرد. وارد شد و یک نگاه گذرا به طبقه همکف انداخت. اول از همه، آب‌سرد کن را دید که نزدیک در آسانسور جا خوش کرده بود. درحالی که با پشت دست عرق پیشانی‌اش را می‌گرفت، به سمت آبسردکن رفت و شیر آب را باز کرد. آب یخ جوشید روی دستش و تمام جانش خنک شد. بطری آرام‌آرام پر می‌شد و نگاه عباس مانده بود روی نمایشگر دیجیتال آسانسور که عددش داشت بزرگ‌تر می‌شد تا بالاخره روی عدد پنج ایستاد. عباس نفس راحتی کشید و نگاهش را چرخاند سمت تابلوی راهنمای ساختمان تا بفهمد در طبقه پنجم چه خبر است.#ادامه_داردگروه داستان نویسی: https://eitaa.com/joinchat/821624896Cb1d729b741انجمن فرهنگی هنری باغ انارادمین انجمن باغ انارTue, 28 Sep 2021 00:13:48 +0330https://virgool.ir/ANAR-STORY/رمان-امنیتی-رفیق-قسمت-بیستمفاطمه-شکیبا-xjwwanwnhawnامید تازه‌ای دوید میان رگ‌هایش و خواب از سرش پرید:- چشم آقا. الساعه می‌آم.و بدون حرف اضافه‌ای قطع کرد. دستی به صورتش کشید و کمی از آب بطری را به سر و صورتش زد تا سرحال شود. با حسین تماس گرفت و خبر تماس حانان را داد. حسین گفت:- معلومه بهت اعتماد کرده. خوبه. تو هم یکم تاخیر کن که شک نکنه.- چشم.تازه یادش افتاد چقدر گرسنه است. قدم‌زنان راه افتاد سمت سوپرمارکتی که چند کوچه پایین‌تر بود و یک کیک خرید. همزمان، حواسش به ساعت بود که خیلی دیر نکند. داخل ماشین نشست و خواست کیکش را گاز بزند که همراه شخصی‌اش زنگ خورد. مادر بود. یادش آمد چندروز است که با خانه تماس نگرفته. سریع تماس را وصل کرد:- جانم مامان گلم؟- جانم و کوفت. تو کجایی چند روزه؟عباس بلند خندید:- فداتون بشم که انقدر مهربونین. اولا سلام، دوما کجا باشم خوبه؟ دنبال یه لقمه نون حلال!مادر هم خنده‌اش گرفت:- خب تو نمی‌گی نگرانت می‌شم؟ حالا خونه نمی‌آی طوری نیست، ولی حداقل یه زنگ بزن.- چشم مامان. ببخشید، واقعا دستم بند بوده که نشده زنگ بزنم. شرمنده، حلالم کنین.- حالا الان کجایی؟- گفتم که! دنبال یه لقمه نون حلال!مادر آه کشید:- تو که به ما نمی‌گی... ولی مواظب خودت باش.- چشم. شمام سلام برسونین به بابا. از طرف من ببوسیدش، به اونم بگید از طرف من شما رو ببوسه!و با شیطنت لبخند زد. مادر حرص خورد:- بی‌تربیت!عباس نگاهی به ساعت کرد. داشت دیر می‌شد. گفت:- مامان جان من باید برم. امری ندارین؟- نه عزیزم. خدا به همراهت.- یا علی.و گوشی را قطع کرد. استارت زد و راه افتاد به سمت خانه حانان. جلوی در ایستاد و یک بوق کوتاه زد. حانان بلافاصله بیرون آمد و سوار شد:- برو به این آدرسی که بهت می‌دم.و یک کاغذ به عباس داد. عباس آدرس را به خاطر سپرد و راه افتاد:- چشم. البته خیابونا بخاطر انتخابات یکم شلوغه، ولی من از یه مسیری می‌برمتون که زود برسیم.عباس راست می‌گفت. خیابان‌ها شلوغ بود. هواداران نامزدها داشتند آخرین تلاش‌هایشان را برای جذب می‌کردند. از جلوی ستاد هرکس رد می‌شدی، صدای یک آهنگ می‌آمد. هرکسی سازی می‌زد برای خودش!#ادامه_داردگروه داستان نویسی: https://eitaa.com/joinchat/821624896Cb1d729b741انجمن فرهنگی هنری باغ انارادمین انجمن باغ انارWed, 22 Sep 2021 11:38:16 +0330https://virgool.ir/ANAR-STORY/رمان-امنیتی-رفیق-قسمت-نوزدهمفاطمه-شکیبا-heh5a2bypqy7و طوری که بقیه متوجه نشوند، اسلحه زیر کتش را به پیش‌خدمت نشان داد. پیش‌خدمت که در مرز سکته بود سریع قبول کرد و با کمیل رفتند پشت پیشخوان. همه همکارهای کمیل می‌دانستند او در انجام عملیات روانی استاد است.کمیل با همان نگاه تیزش خیره شد به چشمان پیش‌خدمت جوان:- عین آدم برام توضیح بده چرا وسایل اون خانم رو گذاشتی توی کیسه و انداختی توی سطل؟صدای پیش‌خدمت به وضوح می‌لرزید:- آقا به خدا من تقصیری ندارم. تو رو خدا یه کاری نکنین از کار بی‌کار بشم. من هشتم گرو نُهمه. کمک خرج خونوادمم. پول دانشگاه آبجیمو من باید دربیارم. به خدا من کسی رو نکشتم! اصلا اون خانمه نمرده که! زنده بود.- اگه درست جواب بدی و واقعا بی‌تقصیر باشی خیلی برات دردسر نمی‌شه. جواب سوالمو بده!پیش‌خدمت زبانش را روی لب‌های خشکش کشید:- دو سه ساعت پیش یه آقایی اومد اینجا، نشست ته کافه. یکم بعدش همون خانمه اومد. مَرده یه کیف و چمدون داد به زنه. بعدم زنه چادر و پوشیه‌ش رو درآورد و گذاشت توی کیسه. مَرده گفت صد و پنجاه هزار تومن بهم می‌ده اگه چند دقیقه بعد از رفتنشون برم اون کیسه رو بندازم توی سطل. منم دستم تنگ بود، دیدم کار خاصی نیست. این کار رو کردم و پولشم گرفتم. باور کنین نمی‌دونستم اینطوری می‌شه!کمیل پرسید:- سر کدوم میز نشسته بودن؟جوان با دست به یکی از میزهای ته کافه اشاره کرد. کمیل نگاهی به دوربین‌ها انداخت. آن میز دقیقا در نقطه کور دوربین‌ها بود. دوباره رو به جوان کرد:- اون مرده چی؟ چه شکلی بود قیافه‌ش؟- بلند و چهارشونه بود. موهای وسط سرشم ریخته بود و خیلی کم مو داشت. پوستشم خیلی تیره بود. راستش صورتشو ندیدم، ماسک داشت آخه. ولی چشماش سبز بود.کمیل سرش را تکان داد و گفت:- بار آخرت باشه از این کارا می‌کنی! برای پول که هرکاری نمی‌کنن! همینم ممکنه برات دردسر بشه. درضمن، با احدالناسی درباره حرفایی که امروز زدیم حرف نمی‌زنی، فهمیدی؟جوان سرش را تکان داد:- چشم آقا. ببخشید!کمیل از کافه بیرون آمد و به حفاظت فرودگاه سپرد حواسشان به جوان باشد. حالا باید دنبال دو نفر می‌گشت:- اول سارا و دوم، تیم پشتیبانی‌اش. بی‌سیم زد که نتیجه استعلام پلاک را بفهمد و برود دنبال سارا.***خودش هم نمی‌دانست چند ساعت است که در ماشین مقابل خانه حانان نشسته. از دیروز صبح تا آن لحظه، یک ثانیه هم پلک بر هم نگذاشته و تمام حواسش را داده بود به خانه حانان. نماز صبحش را هم همانجا پشت ماشین خواند. ساکت بود و آرام با تسبیح شاه مقصودش ذکر می‌گفت. کوچه آرام بود و کم‌تر پیش می‌آمد کسی از آن عبور کند.ساعت هفت صبح، تازه داشت چشمانش گرم می‌شد که همراه در جیبش لرزید و زنگ خورد. از دیدن شماره ناشناس تعجب کرد. تماس را جواب داد و صدای حانان را شنید:- سلام. بیا دنبالم، همونجا که دیروز پیاده‌م کردی. #ادامه_داردگروه داستان نویسی: https://eitaa.com/joinchat/821624896Cb1d729b741انجمن فرهنگی هنری باغ انارادمین انجمن باغ انارWed, 22 Sep 2021 11:36:36 +0330https://virgool.ir/ANAR-STORY/رمان-امنیتی-رفیق-قسمت-هجدهمفاطمه-شکیبا-kdprekk9lcbgبالاخره بعد از پنج دقیقه که از ورود سارا به کافه گذشته بود، توانست حدس بزند یک خانم مانتویی که صورتش را با ماسک پوشانده‌است، از کافه بیرون آمده و شباهت زیادی به قد و جثه سارا دارد. همراه زن، یک کیف و چمدان بود که کمیل آن را همراه سارا ندیده بود. فیلم را عقب زد. زنی با این مشخصات وارد کافه نشده بود. کمیل زیر لب گفت:- خودِ جاسوسشه!چهار دقیقه بعد از خروج سارا، پیش‌خدمت کافه همان کیسه کذایی را بیرون آورد و انداخت توی سطل زباله بیرون کافه! کمیل حالا باید می‌فهمید آیا سارا فقط با پیش‌خدمت هماهنگ بوده یا کس دیگری هم کمکش کرده است؟ و مهم‌تر از آن، این که سارا کجا رفته است؟رد سارا را میان دوربین‌ها گرفت و درکمال ناباوری دید که سارا سوار تاکسی نشد؛ بلکه سوار یکی از ماشین‌های پارک شده در پارکینگ فرودگاه شد و رفت!کمیل پلاک ماشین را برداشت و مدل و رنگش را به خاطر سپرد. از اتاق دوربین بیرون زد و بی‌سیم زد به حسین. نمی‌دانست شرمنده باشد یا خوشحال. به خودش جرأت داد و گفت:- حاج آقا فهمیدم چیکار کرده. رفت توی یه کافه، لباساشو عوض کرد، از یکی هم یه چمدون و کیف تحویل گرفت و اومد بیرون. یه ماشینم براش گذاشته بودن توی پارکینگ فرودگاه که سوارش شد رفت!- پلاک ماشین رو برام بفرست یه استعلام بگیریم ببینیم مال کی بوده.- چشم. فقط حاجی... این با مستخدم کافه هماهنگ بود. چند دقیقه بعد که بیرون اومد، مستخدمه وسایلشو آورد بیرون و انداخت توی سطل آشغال. برم از مستخدمه پرس و جو کنم؟ به نظرتون فقط با همون مستخدم هماهنگ بوده یا کس دیگه‌ای هم برای پشتیبانی‌ش بوده؟- خودت چی فکر می‌کنی؟- به نظرم مستخدم خیلی کاره‌ای نبوده. چون اون همیشه اینجاست و در دسترسه، ریسک بزرگیه که روش حساب کنن.- خب، پس برو سراغش ببین چی می‌گه. اگرم همکاری نکرد بازداشتش کن.- چشم آقا!و قدم تند کرد به سمت کافه. نشست پشت یکی از میزها. همان پیش‌خدمت آمد که سفارشش را بگیرد. با همان لبخند تصنعی ایستاد مقابل کمیل:- چی میل دارین براتون بیارم آقا؟کمیل نگاه تیزی به پیش‌خدمت انداخت. سن و سالی نداشت؛ شاید حدود بیست سال؛ لاغر و سبزه‌رو. دستش را زیر کتش برد و گفت:- ببینم، چقدر گرفتی که وسایل یه زن بی‌گناه رو ببری بندازی توی سطل آشغال و کمک کنی بکشنش؟رنگ پیش‌خدمت پرید و عرق نشست روی پیشانی‌اش. به لکنت افتاد:- من نمی‌دونم منظورتون چیه آقا!- چرا! خوب می‌دونی! خودت کشتیش یا کسی بهت گفت؟و قبل از واکنش پیش‌خدمت، از جا بلند شد و با فاصله کمی از او ایستاد. بعد آرام در گوشش گفت:- بریم یه گوشه یکم با هم درباره قتل یه بدبخت حرف بزنیم؟پیش‌خدمت آرام نالید:- آقا قتل کدومه؟ به خدا من هیچکسو نکشتم. اون خانمه وقتی از اینجا رفت زنده بود!کمیل نفسش را با خشم بیرون داد:- هنوزم نفهمیدی منظورم چیه؟ لازمه یه طور دیگه بهت بفهمونم؟ #ادامه_داردگروه داستان نویسی: https://eitaa.com/joinchat/821624896Cb1d729b741انجمن فرهنگی هنری باغ انارادمین انجمن باغ انارWed, 22 Sep 2021 11:34:38 +0330https://virgool.ir/ANAR-STORY/رمان-امنیتی-رفیق-قسمت-هفدهمفاطمه-شکیبا-gtepz7nlkzlz- بی‌کلامه! حرف حساب نداره!و تلخ خندید. کمیل فهمید وقتش شده جدی شود. کمی خودش را روی صندلی جابه‌جا کرد و گفت: ببین، این که من الان اینجا نشستم دوتا معنی داره:- اول این که حدست درست بوده و حقایق وحشتناکی رو فهمیدی، دوم این که داری خودت رو قاطی یه ماجرایی می‌کنی که معلوم نیست تبعاتش تا کجاها برات ادامه داشته باشه.ارمیا با حالتی عصبی خندید:- من از اولشم قاطی این ماجرا بودم، خودم نمی‌فهمیدم.- پس می‌دونی کار تو ممکنه بابات رو توی دردسر بندازه؟ارمیا ناگاه نگاهش را از فنجان روی میزش گرفت و به چشمان کمیل خیره شد. نگاهش انقدر عجیب بود که کمیل نتوانست تاب بیاورد. سر به زیر انداخت. ارمیا آه کشید:- من شاید توی خانواده‌ای بزرگ شده باشم که خیلی چیزا رو قبول ندارن، شاید توی محیطی زندگی کرده باشم که با محیط ایران فرق داشته باشه، اما بالاخره به یه چیزایی اعتقاد دارم. کشورم رو دوست دارم. از ظلم و جرم و جنایت بدم می‌آد. شما من رو نمی‌شناسید، وگرنه می‌دونستید چقدر خانواده‌م رو دوست دارم، هیچوقت هم نخواستم بابام رو اذیت کنم و بهش بی‌ احترامی کنم. ولی طاقت ندارم توی گناهش شریک بشم.- تاحالا ازت همکاری خواسته؟- فعلا که نه. ولی می‌دونم به زودی می‌خواد.- چطوری؟- نمی‌دونم. باید اول درسم تموم بشه.- چقدر در جریان کارهای الانش هستی؟- توی مهمونی‌هایی که می‌گیره هستم. می‌تونم از جلسات بسته‌تر هم یه چیزایی گیر بیارم. آدمای دور و برش رو هم تا حدودی می‌شناسم.کمیل کمی روی میز خم شد و گفت:- ما اصلا نمی‌خوایم تو سوخت بری یا توی خطر بیفتی. پس هرجا فکر کردی ممکنه لو بری، شرعا مسئولی عقب بکشی. هم برای جون خودت و هم برای حفظ پرونده. متوجهی؟ارمیا سر تکان داد و لب گزید. معلوم بود می‌داند اگر همکاری‌اش با اطلاعات ایران لو برود، مرگش حتمی‌ست. چقدر تلخ بود فکر کردن به این که پسر به دست پدر کشته شود. چند دقیقه سکوت کردند و فقط صدای آهنگ بی‌کلام باغ مخفی بود که سکوت را می‌شکست و اعصاب کمیل را بهم می‌ریخت.***توی اتاق دوربین، خم شده بود روی مانیتور و داشت برای چندمین بار تمام سالن فرودگاه و ورودی و خروجی‌هایش را با دقت نگاه می‌کرد. از نگاه به کافه و دور و برش چیزی دستگیرش نشده بود. فعلا هم به صلاح ندانست با صاحب کافه حرف بزند.دوربین‌ها ورود سارا به کافه را ثبت کرده بودند؛ اما بعد از آن، کسی با شکل و شمایل سارا از کافه خارج نشده بود. کمیل برای چندمین بار فیلم ورود سارا به کافه را پخش کرد و سرتاپا چشم شد. هر نفری که از کافه بیرون می‌آمد، فیلم را نگه می‌داشت و با دقت به سر و شکلش نگاه می‌کرد بلکه اثری از سارا پیدا کند. #ادامه_داردگروه داستان نویسی: https://eitaa.com/joinchat/821624896Cb1d729b741انجمن فرهنگی هنری باغ انارادمین انجمن باغ انارTue, 07 Sep 2021 22:18:41 +0430https://virgool.ir/ANAR-STORY/رمان-امنیتی-رفیق-قسمت-شانزدهمفاطمه-شکیبا-nglv0s3c1nepنگاهش را از روی همان کافه برنداشت. فکر کرد شاید سارا رفته باشد داخل کافه و حالا بیرون بیاید؛ اما خبری نشد. ده دقیقه بعد، چشمش به پیش‌خدمت کافه افتاد که از مغازه‌اش بیرون آمد و یک کیسه پلاستیکی را داخل یکی از سطل زباله‌های فرودگاه انداخت. به مغازه مشکوک شد. صدای حسین را شنید که گزارش موقعیت می‌خواست. نمی‌دانست با چه رویی بگوید سارا را گم کرده است. با شرمندگی گفت:- گمش کردم حاج آقا. انگار آب شده رفته تو زمین!صدای حسین کمی بالا رفت:- یعنی چی که گمش کردی؟- نمی‌دونم حاجی. چندبار ضدتعقیب زد. خیلی حرفه‌ایه!- من این حرفا حالیم نمی‌شه کمیل! یا پیداش کن، یا برو خودت رو گم و گور کن! مفهومه؟کمیل خودش را مستحق سرزنش می‌دانست. نفس عمیقی کشید و گفت:- چشم آقا!صبر کرد تا سالن کمی خلوت شود. می‌خواست ببیند کسی سراغ کیسه می‌آید یا نه. مدتی گذشت و خبری نشد. طوری که جلب توجه نکند، کیسه را از سطل زباله درآورد. قدم‌زنان رفت تا ماشینش. داخل ماشین نشست و کیسه را باز کرد. از چیزی که دید خشکش زد: چادر عربی و پوشیه سارا داخل آن بود؛ به همراه کیف دستی کوچکش. از داخل کیف دستی چیزی پیدا نکرد جز چند قلم لوازم آرایشی و آینه. پاسپورت سارا هم یک پاسپورت اماراتی بود با یک به اسم امینه یعقوب مالک. عکس پاسپورتش هم شباهت چندانی با آنچه اویس فرستاده بود نداشت. با حرص نفسش را بیرون داد و وسایل داخل کیسه را روی صندلی کمک راننده انداخت:- گندش بزنن!بطری آب را از داشبورد برداشت و چند جرعه نوشید. یا حسین گفت و سرش را به صندلی تکیه داد. چند ثانیه فکر کرد و از جا جهید. باید می‌رفت سراغ دوربین‌های فرودگاه. شاید هم بد نبود سری به همان کافه بزند.از ماشین پیاده شد و دوباره قدم به سالن فرودگاه گذاشت. چند قدم به کافه نزدیک شد و آن را با دقت برانداز کرد. فضای تاریکی داشت. مثل همان کافه که بار اول با ارمیا در آن قرار گذاشت.***یک کافه جمع و جور با فضایی قهوه‌ای و نیمه‌تاریک و پر از زوج‌های جوانی که احتمالا مشتری ثابتش بودند. وقتی کمیل وارد شد، می‌دانست باید دنبال جوانی با مو و ریش خرمایی و ژاکت سبز یشمی بگردد که پالتویش را روی صندلی خالی کنار میزش انداخته است. ارمیا را راحت از روی همین نشانه‌ها پیدا کرد. برای این که ارمیا بشناسدش، صندلی را عقب کشید و به آلمانی گفت:- فقط درحد خوردن یه قهوه کنارتون می‌شینم.ارمیا لبخند زد. کمیل نشست اما نمی‌دانست چطور با ارمیا ارتباط برقرار کند. آهنگ ملایم کافه داشت اعصابش را خش می‌زد. چقدر آهنگش آشنا بود! ارمیا انگار فهمیده باشد کمیل توجهش به آهنگ جلب شده، گفت:- صاحب اینجا عاشق موسیقی‌‌های این گروهه. حتما باید آهنگاشونو شنیده باشی. خیلی معروفن!کمیل فکر کرد شاید همین هم برای شروع صحبت بد نباشد. اهل موسیقی نبود اما سعی کرد باز هم به ذهنش فشار بیاورد:- آره خیلی آشناس.- این یکی از آهنگای آلبوم باغ مخفیه. یه آهنگ ایرلندی.کمیل سرش را تکان داد:- حالا حرف حسابش چیه؟ #ادامه_داردگروه داستان نویسی: https://eitaa.com/joinchat/821624896Cb1d729b741انجمن فرهنگی هنری باغ انارادمین انجمن باغ انارTue, 07 Sep 2021 22:16:26 +0430https://virgool.ir/ANAR-STORY/رمان-امنیتی-رفیق-قسمت-پانزدهمفاطمه-شکیبا-ee9gp8utffe3کمیل ماند چه بگوید. داشت پسر را علیه پدر می‌شوراند. لب گزید و دنبال یک جواب مناسب گشت:- ما هنوز چیز زیادی نمی‌دونیم. ولی امیدوارم خیلی هم بدجور نباشه... .ارمیا پوزخند زد:- یه نگاه به مبداء واریزهاش بندازید امیدتون ناامید می‌شه.بغض صدایش را خش زده بود. نمی‌توانست ارمیا را درک کند؛ نمی‌فهمید ارمیا چه حسی دارد از کارهای پدرش؟ یاد پدر خودش افتاد؛ یک کارگر ساده و مومن؛ کسی که بزرگ‌ترین دغدغه‌اش در زندگی گذاشتن نان حلال سر سفره خانواده‌اش بود. گذشته کمیل و ارمیا اصلا شبیه هم نبود؛ اما حالا، یک دغدغه مشترک آن‌ها را گذاشته بود کنار هم.کمیل دیگر حرفی نزد. ارمیا با همان صدای بغض‌آلودش گفت:- من که فعلا نمی‌تونم بیام ایران. ولی اگه رفتی ایران، از امام رضا بخوا یه کاری بکنه، بابام بفهمه داره چیکار می‌کنه و از این راه بیاد بیرون. من برای آخرتش می‌ترسم.کمیل نفسش را بیرون داد و باز هم ساکت ماند. هیچ کلمه‌ای برای دلداری دادن به ذهنش نمی‌رسید. آخر هم سعی کرد بحث را عوض کند. برای ارمیا توضیح داد چطور از راه‌های ارتباطی امن برای ارتباط با ایران استفاده کند و چند توصیه امنیتی دیگر را گوشزد کرد. آخر هم، ارمیا خودش را انداخت در آغوش کمیل و چندبار زد سر شانه‌اش. بعد هم بی‌هیچ حرفی پیاده شد و زیر باران، بدون چتر راه افتاد که برود خانه... .***کمیل برای بار چندم لیست مسافرها را مرور کرد. عکس سارا را به خاطر سپرد و میان مسافرهای پرواز اماراتی چشم گرداند. سارا میانشان نبود. نگاهش روی یک زن با پوشش عربی ماند. از میان مسافران هواپیما، فقط همان زن صورتش را با پوشیه پوشانده بود. مردد ماند که سارا هست یا نه. بعید نبود سارا چهره‌اش را تغییر داده باشد و برای همین، کمیل متوجه او نشده باشد. از سویی، قد و قواره زن هم بی‌شباهت به سارا نبود. کمیل دو چشم بیشتر نداشت. نمی‌دانست بین دیگر مسافران بیشتر بگردد و با دقت بیشتری نگاه کند یا حواسش به زن باشد؟باز هم به چهره مسافران دقت کرد. هیچ‌کدام شبیه سارا نبودند؛ نه به لحاظ چهره و نه جثه. شنیده بود جاسوس‌های موساد دوره‌های حرفه‌ای گریم و تغییر چهره را می‌گذرانند و در پایان دوره، باید خودشان را گریم کنند و بروند در خانه پدر و مادرشان. اگر پدر و مادرشان آن‌ها را نشناختند، نمره کامل دوره را می‌گیرند و قبول می‌شوند. حالا کمیل هم با یکی از همان جاسوس‌های حرفه‌ای آموزش دیده طرف بود. با خودش فکر کرد سارا اگر بتواند چهره‌اش را هم تغییر دهد، نمی‌تواند جثه و هیکلش را عوض کند. در دلش توسل کرد و تمرکزش را گذاشت روی زن که حالا نزدیک در فرودگاه بود. منتظر شد زن از فرودگاه خارج شود اما نشد. از همان دم در برگشت و داخل مغازه‌ها چرخید. کمیل داشت به درستی حدسش مطمئن می‌شد. احتمالا سارا می‌خواست ضدتعقیب بزند تا مطمئن شود کسی دنبالش نیست. کمیل سعی کرد ثابت بماند و با چشم سارا را دنبال کند.بعد از دیدن چند مغازه، چندبار بی‌هدف در سالن فرودگاه چرخید و ناگاه غیبش زد. کمیل هرچه نگاه کرد، نتوانست سارا را ببیند. سارا با چادر و پوشیه سیاهش کاملا درمیان مسافران قابل تشخیص بود؛ اما حالا انگار نه انگار که چنین مسافری در این فرودگاه وجود داشته است. آخرین بار کمیل او را مقابل یک کافه دیده بود و دیگر هیچ. با کف دست کوبید روی پیشانی‌اش. ‌ #ادامه_داردگروه داستان نویسی: https://eitaa.com/joinchat/821624896Cb1d729b741انجمن فرهنگی هنری باغ انارادمین انجمن باغ انارTue, 07 Sep 2021 22:13:09 +0430https://virgool.ir/ANAR-STORY/رمان-امنیتی-رفیق-قسمت-چهاردهمفاطمه-شکیبا-uhcscycnd3myصدای عباس از بی‌سیم او را به خودش آورد:- حاج آقا یه خونه ویلاییه، یه در جلوش داره و یه در هم به یه کوچه دیگه. بهش می‌خوره ده بیست سال پیش ساخته باشنش. نمی‌دونم غیر حانان کسی توش هست یا نه. ولی حانان در رو با کلید باز کرد.- خوبه پسر. حواست به جفت درها باشه. گرچه بعیده از دستش بدی چون احتمالا باهات هماهنگ می‌شه اگه بخواد جایی بره. ولی حواست باشه کسی اگه رفت پیشش خبر بدی بهم.- آقا جسارتا من انقدر خودسازی نکردم که طی الارض بلد باشما... چطوری دوتا در رو حواسم باشه؟- دیگه اون مشکل توئه پسر جان!- بله چشم. برم ببینم چکار می‌شه کرد.حسین به امید سپرد از شهرداری درباره وضعیت خانه استعلام بگیرد و روی خط کمیل رفت:- کمیل جان، موقعیت اون خونه رو برات می‌فرستم، ببین چیزی ازش می‌دونی؟امید سرش را از روی لپتاپ بلند کرد:- کمیل از کجا باید بدونه آقا؟حسین فقط با یک لبخند ملایم به امید نگاه کرد. امید هم سرش را تکان داد:- آهان ببخشید. چشم. به کار خودم می‌رسم!- آفرین پسر چیز فهم.چند ثانیه بعد، صدای کمیل روی بی‌سیم حسین آمد که:- آقا این خونه شخصیشه. تا قبل از این که از ایران برن با خانواده‌ش اینجا زندگی می‌کرده. فکر کنم از وقتی رفتن هم دیگه کسی توش نبوده چون تا جایی که من می‌دونم سرایدار و اینا نداشتن.- دستت درد نکنه. منتظر سارا بمون توی فرودگاه تا بیاد.- چشم حاجی. امری بود هم در خدمتم.کمیل نشسته بود داخل ماشینش و با انگشت روی فرمان ضرب گرفته بود. مثل بار دوم که ارمیا را دید. زیر باران، نیمه شب در یکی از خیابان‌های برلین، مقابل یک «بار» در ماشینش نشسته و روی فرمان ضرب گرفته بود که ارمیا بی‌هوا در ماشینش را باز کرد و نشست روی صندلی کنار راننده. سردش بود. چندبار کف دست‌هایش را به هم کشید و گرفت مقابل بخاری ماشین. کلاه و شال گردن را طوری بسته بود که صورتش پیدا نباشد. بعد از چند ثانیه که حالش برگشت به حالت عادی، یک فلش از جیب کاپشنش درآورد و گذاشت کف دست کمیل: اینا همه تراکنش‌های مالیشونه. خودم که دیدم سرم سوت کشید. چندتا موقعیت هم هست که خودمم نمی‌دونم دقیقا چیه ولی فکر کنم به دردتون بخوره؛ توی چندتا از کشورهای عربی. حدود صد صفحه گزارش‌های جلساتشون هم هست. تقریبا همه چیزای به درد بخوری که بود رو ریختم روش.کمیل هم رضایتمندانه لبخند زد:- دستت درد نکنه. خدا خیرت بده.ارمیا که تازه حالش سر جا آمده بود، با غمی که در چشم‌هایش نمایان بود پرسید:- کار بابام خیلی خرابه نه؟‌ #ادامه_داردگروه آموزش داستان نویسی: https://eitaa.com/joinchat/821624896Cb1d729b741انجمن فرهنگی هنری باغ انارادمین انجمن باغ انارSun, 29 Aug 2021 15:38:12 +0430https://virgool.ir/ANAR-STORY/رمان-امنیتی-رفیق-قسمت-سیزدهمفاطمه-شکیبا-ntpmdbklbjfl- هعی آقا... خوش بحالتون که دلتون برای محله‌های بالاشهر تنگ می‌شه.و چندبار میدان را دور زد. میدان و در و دیوارها و مغازه‌ها بوی انتخابات می‌داد. رنگ‌های منتخب هر نامزد انتخاباتی قسمتی از میدان را اشغال کرده بودند. رنگ سبز بیشتر به چشم می‌آمد. نزدیکی میدان آزادی به دانشگاه اصفهان، حال و هوا را انتخاباتی‌تر کرده بود. پشت ماشین‌ها حتی، نامزدهای انتخاباتی دست تکان می‌دادند. دیگر سخت نبود موضع هر کس را بفهمی. یک مرزبندی مشخص شکل گرفته بود.بعد از سه چهاردور، خیال حانان راحت شد و به عباس آدرس خانه‌ای در همان حوالی داد. عباس هم که ظاهرا با پول درشت حانان حسابی سرخوش شده بود، آدرس را به راحتی پیدا کرد و چمدان‌ها را هم تحویل داد. حانان گفت:- اگه از کارت راضی بودم، معرفیت می‌کنم به یه جایی که براشون کار کنی و چندین برابر درآمد الانت دربیاری.چشمان عباس برق زد:- دستتون درد نکنه آقا. خدا از بزرگی کمتون نکنه!عباس که در ماشینش نشست، صدای حسین را از بیسیم شنید:- ببینم، پولی که حانان بهت پیشنهاد داد بیشتره یا حقوقی که ما بهت می‌دیم؟ نکنه می‌خوای استعفا بدی بری برای حانان کار کنی؟عباس خندید و گفت:- حاجی ما دربست نوکر شماییم!- بالاخره نوکر منی یا حانان؟- آقا من نوکر انقلاب و مردمم. براشون هرکار بگین می‌کنم!- خدا حفظت کنه پسر. ببین، ماشینت رو بذار یه جایی که توی دید نباشه و خودت برو تو یه موقعیت خوب خونه رو تحت نظر بگیر. یه نگاهی هم به دور و برش بنداز ببین وضعیت خونه چطوریه و به کجاها راه داره.- چشم آقا.- چشمت بی‌بلا.حسین برگشت به سمت امید و می‌خواست از وضعیت شیدا و صدف بپرسد که صدای کمیل را شنید:- حاجی این عباس چقدر باحاله! من واقعا داشتم شک می‌کردم از بچه‌های خودمونه. فکر کنم ساعتای مرخصیش رو می‌ره مسافرکشی.حسین خندید. وحید هم همینطور بود. راحت در هر قالبی که لازم بود فرو می‌رفت. مثل همان روزهای آخر سال پنجاه و هفت و سال بعدش که با وحید کنار خیابان‌های نزدیک دانشگاه کتاب می‌فروختند. وحید چه ذوقی داشت بابت این آزادی؛ بابت این که مجبور نبود کتاب‌های مورد علاقه‌اش را با ترس و لرز بخواند و بابت خواندن کتاب‌های شریعتی و مطهری به ساواک جواب پس بدهد. چقدر خوشحال بود که دیگر کسی این کتاب‌ها را ممنوعه نمی‌کند.#ادامه_داردگروه آموزش داستان نویسی: https://eitaa.com/joinchat/821624896Cb1d729b741انجمن فرهنگی هنری باغ انارادمین انجمن باغ انارSun, 29 Aug 2021 15:36:45 +0430https://virgool.ir/ANAR-STORY/رمان-امنیتی-رفیق-قسمت-دوازدهمفاطمه-شکیبا-bnrxy3jo9mvmعباس استارت زد و راه افتاد. درهمان حین پرسید:- کجای دروازه شیراز تشریف می‌برید؟حانان که با غرور به بیرون نگاه می‌کرد، نیم‌نگاهی به عباس انداخت:- تو برو، بهت می‌گم کجا بری.- چشم آقا!کسی اگر عباس و رفتارش را می‌دید، به راحتی باور می‌کرد این جوان راننده تاکسی به دنیا آمده و نسل اندر نسل اجدادش هم راننده بوده‌اند. صدای رادیوی ماشینش را بلندتر کرد تا اخبار را بشنود. خبر درباره حواشی انتخابات بود و مناظره نامزدهای انتخاباتی. عباس از آینه نگاهی به حانان انداخت و نفس عمیقی کشید:- ای بابا... من که دیگه رای نمی‌دم. آخه اینا که رای مردم براشون مهم نیست. خودشون انتخاب می‌کنن و می‌گن مردم بودن.حانان که هنوز نگاهش به بیرون بود گفت:- شاید این بار فرق داشته باشه.- چه فرقی آقا؟ آخرش اوضاع ما همینه. صبح تا شب جون بکن، مسافر ببر این‌ور اون‌ور، شبم یه چندرغاز ته جیبمون رو می‌گیره که باهاش نه از پس اجاره خونه برمیایم، نه از پس خرج دوا و دکتر مادرم، نه از پس خورد و خوراک. هرشب باید سرم جلوی خونواده‌م پایین باشه. چه اوضاعیه آخه؟ مادرم مریضه، باید عمل بشه، ولی کو پولش؟ هی خدا...و نفسش را با صدای بلند بیرون داد. حانان نگاهش را برگرداند سمت عباس و گفت:- چقدر می‌گیری این چند روز در اختیار باشی؟عباس ته دلش ذوق کرد اما ظاهرش را بدون تغییر نگه داشت:- والا آقا چی بگم... البته ما نوکر شماییم ولی خودتون که می‌دونین من اگه با این لکنته مسافر نبرم و بیارم، همون چندغاز هم گیرم نمیاد...حانان با قطعیت گفت:-اگه بیای و خوب کارم رو راه بندازی، انقدر بهت می‌دم که پول چندماه مسافرکشی‌ت رو یه شبه دربیاری. دویست تومنش رو هم الان می‌دم که خیالت راحت بشه. میای؟چشمان عباس از بزرگی مبلغ گرد شد. صلاح نبود بیشتر از این ناز کند چون ممکن بود چنین فرصت فوق‌العاده‌ای را از دست بدهد. وانمود کرد با شنیدن مبلغ طمع کرده است:- دویست هزار تومن منظورتونه آقا؟-آره. نگفتی، هستی؟-معلومه که هستم آقا. شماره‌م رو داشته باشید هروقت خواستید من درخدمتم.و شماره‌اش را به حانان داد. حانان هم درجا چک کشید و همراه کرایه به عباس داد. عباس گفت:- پس من به رئیس آژانس خبر می‌دم که این سه روز دراختیار شما باشم و بهم سرویس ندن.حانان فقط سرش را تکان داد. رسیده بودند به میدان آزادی. عباس گفت:- آقا اینم دروازه شیراز. کجا برم؟- چندبار توی میدون دور بزن.عباس متوجه رفتار حانان بود که هرازگاهی به پشت سرشان نگاه می‌کرد. فهمید هدف حانان از این درخواست هم برای این است که مطمئن شود در تور تعقیب نیست. در دلش به حانان پوزخند زد و پرسید:- معلومه خیلی وقته ایران نبودینا!حانان کمی لبخند زد و گفت:- آره خیلی وقته. دلم برای اینجاها تنگ شده.#ادامه_داردگروه آموزش داستان نویسی: https://eitaa.com/joinchat/821624896Cb1d729b741انجمن فرهنگی هنری باغ انارادمین انجمن باغ انارSun, 29 Aug 2021 15:34:56 +0430https://virgool.ir/ANAR-STORY/رمان-امنیتی-رفیق-قسمت-یازدهمفاطمه-شکیبا-dlay77mbg00m‼️سوم: باغ مخفی...عباس دستمال یزدی را چنددور در هوا تاب داد و پشت گردنش انداخت. به آینه ماشین نگاه کرد و دستی بین موهای همیشه مرتبش کشید تا کمی ژولیده به نظر بیایند. لبخند زد و زمزمه کرد:- آخ مامان کجایی ببینی گل پسرت چه تیپی زده! لعنت به هرچی جاسوسه! ببین آدم به چه کارایی وادار می‌شه!از پژوی زرد رنگ پیاده شد و به درش تکیه زد. چشم دوخت به در فرودگاه و رفت روی خط کمیل:- هنوز نیومده؟- همین الان پروازش نشست. آماده‌ای؟عباس خنده‌اش را کنترل کرد:- آره، چه جورم!کمیل خنده کوتاهی کرد و جواب نداد. حانان را برای چندمین بار از نظر گذراند.عباس به آسمان خیره شد و با خودش حساب کرد چقدر طول می‌کشد حانان تشریفات ورود به ایران را بگذراند و چمدان‌هایش را تحویل بگیرد و از فرودگاه خارج شود. تخمینش درست بود. صدای کمیل را شنید که:- داره میاد بیرون. حواست باشه! کت سرمه‌ای پوشیده. یکم تپله و قدش نسبتاً بلنده. یه چمدون چرخدار سیاه هم همراهشه.- باشه. فهمیدم.کمیل حانان را زیر نگاهش نگه داشت تا از در فرودگاه خارج شود؛ اما چهره حانان در ذهنش ماند. اگر لاغرتر و جوان‌تر می‌شد و ریش هم داشت، درست می‌شد مثل پسرش ارمیا. با خودش فکر کرد این پدر و پسر چقدر ظاهرشان شبیه هم است و باطنشان متفاوت. دلش برای ارمیا تنگ شد. دوبار بیشتر هم را ندیده بودند؛ چندین ماه پیش. وقتی برای یک پرونده به آلمان رفته بود؛ چون رسیده بودند به حانان و بهائی‌های دور و برش.عباس نزدیک‌ترین تاکسی به در فرودگاه بود. چند قدم به حانان که جلوی در ایستاده بود و با چشم دنبال تاکسی می‌گشت نزدیک شد و گفت:- آقا بفرما. کجا برسونمت؟حانان فقط کمی به خودش زحمت داد تا گردن کلفتش را بچرخاند وعباس را ببیند. دستی به صورت تازه اصلاح شده‌اش کشید و پرسید:- تا دروازه شیراز چقدر می‌گیری؟عباس در صندوق عقبش را باز کرد و برای گرفتن چمدان حانان دست دراز کرد:- قابل شما رو نداره. بیست تومن.حانان لبش را کج کرد. انقدر عجله داشت که نخواهد بیشتر از این معطل شود. چمدان نه چندان بزرگش را به عباس سپرد. عباس در عقب را برای حانان باز کرد و چمدان را در صندوق عقب جا داد.#ادامه_داردگروه آموزش داستان نویسی: https://eitaa.com/joinchat/821624896Cb1d729b741انجمن فرهنگی هنری باغ انارادمین انجمن باغ انارSun, 29 Aug 2021 15:33:55 +0430https://virgool.ir/ANAR-STORY/رمان-امنیتی-رفیق-قسمت-دهمفاطمه-شکیبا-lkymrgfxlcspنماز که تمام شد، امید سرش را آورد کنار گوش حسین و گفت:- فردا صبح حانان با یه پرواز اردنی میاد ایران.حسین فقط سرش را تکان داد و گفتن تسبیحات را قطع نکرد. قرارش با سپهر بود؛ قرار گذاشته بودند تسبیحات بعد نماز را هیچ‌وقت ترک نکنند. ذکرش که تمام شد، برگشت سمت امید:- از کدوم کشور میاد؟- ترکیه.حسین بلند شد و پشت سرش، امید قدم تند کرد تا به حسین برسد و هم‌قدم‌ش شود:- حاجی این اویس کیه که انقدر خبراش دقیقه؟حسین بدون این که برگردد، لبخند کمرنگی زد:- اویس اویسه دیگه!امید شاکی شد:- حاجی چرا می‌پیچونی آخه؟- چون نمی‌شه بهت بگم. حداقل فعلا نمی‌شه. ممکنه جونش به خطر بیفته.وارد اتاق جلسات شدند. بقیه بچه‌های تیم زودتر نمازشان را خوانده بودند. کمیل که کنار عباس ایستاده بود، جلو آمد و سلام کرد. حسین با کمیل دست داد و چندبار زد سرش شانه‌اش. پشت میز نشستند و حسین، کمیل را توجیه کرد. قرار شد عباس ت.م«تعقیب و مراقبت» سارا را بر عهده بگیرد و کمیل هم حواسش به حانان باشد. بعد بیسیم زد به میلاد و گزارش خواست. میلاد با بی‌حوصلگی گفت:- حاجی صبح تاحالا از جاشون تکون نخوردن. فقط برای ناهار یه سر رفتن رستوران هتل. کسی هم نیومد سراغشون. ‌ #ادامه_داردگروه آموزش داستان نویسی: https://eitaa.com/joinchat/821624896Cb1d729b741انجمن فرهنگی هنری باغ انارادمین انجمن باغ انارSun, 29 Aug 2021 15:32:19 +0430https://virgool.ir/ANAR-STORY/رمان-امنیتی-رفیق-قسمت-نهمفاطمه-شکیبا-sgyhsgnoemflمقابل آینه وضوخانه ایستاد و مشتی آب به صورتش زد. سرش را که بالا آورد و دوباره به آینه نگاه کرد، چشمش به وحید افتاد. مثل همیشه، ناخودآگاه صورتش شکفت:- سلام برادر!با هم عقد اخوت خوانده بودند. قرار بود مواظب هم باشند؛ مبادا راهشان را کج بروند. بخاطر وحید، وضویش را سریع‌تر گرفت و رفتند برای نماز.هنوز در صف‌ها ننشسته بودند که حسین متوجه نوجوانی شد همسن و سال خودشان. نوجوان کمی دورتر از صف‌های نماز ایستاده بود و این پا و آن پا می‌کرد. لباس‌هایش زیادی کهنه و مندرس بودند و به تنش زار می‌زدند. یک چشم نوجوان به در مسجد بود و چشم دیگرش به صف‌های نماز. انگار نگران چیزی بود.وحید گفت:- نکنه منافق باشه، اومده بمبی چیزی بذاره؟حسین خندید و بلند شد که برود سراغ نوجوان:- آخه چرا باید توی این مسجد بمب بذارن؟قدم تند کرد به طرف نوجوان. نوجوان که متوجه شده بود حسین به طرفش می‌آید، خودش را جمع و جور کرد و لبخند زد. حسین زودتر برای دست دادن دست دراز کرد:- سلام برادر. الان نماز شروع می‌شه!وقتی به نوجوان رسید، تازه فهمید چشم‌هایش آبی‌ست. یک لحظه، مسحور رنگ آبیِ چشمان پسر شد. ریش و سبیل کم‌پشت و قهوه‌ای رنگش تازه جوانه زده بودند. نوجوان گفت:- سلام. ببخشید، این مسجد برای اعزام به جبهه هم ثبت‌نام می‌کنه؟حسین از حالت حرف زدن نوجوان جاخورد. بدون لهجه و اتوکشیده حرف می‌زد؛ شیوه صحبت کردنش به لباس‌های مندرسش نمی‌خورد. سرش را تکان داد:- آره. فعلا بریم نماز بخونیم تا دیر نشده.و دست نوجوان را گرفت و دنبال خودش برد:- راستی نگفتی اسمت چیه برادر؟نوجوان که هنوز خجالت می‌کشید، سربه‌زیر زمزمه کرد:- سپهر.دیگر رسیده بودند به صف‌های نماز. حسین وحید را نشان داد:- این رفیقم وحیده، منم حسینم.-از آشنایی با شما خوشحالم.چقدر کتابی حرف می‌زد سپهر! حسین به این فکر می‌کرد که حتما اسمش را از روی رنگ چشمانش انتخاب کرده‌اند؛ آبی به رنگ سپهر؛ به رنگ آسمان. مهرِ سپهر به دلش افتاده بود. ‌ #ادامه_داردگروه آموزش داستان نویسی: https://eitaa.com/joinchat/821624896Cb1d729b741انجمن فرهنگی هنری باغ انارادمین انجمن باغ انارSun, 29 Aug 2021 13:44:39 +0430https://virgool.ir/ANAR-STORY/رمان-امنیتی-رفیق-قسمت-هشتمفاطمه-شکیبا-ak992adawwmcصابری برگه‌های مقابلش را نظم داد:- این یه نقشه تکراریه؛ ادعای تقلب توی انتخابات، کشوندن مردم به خیابون، اعمال فشار به حکومت کشور هدف و درنهایت براندازی. عین کاری که توی گرجستان و اوکراین و چندتا کشور دیگه کردن.حسین ماژیک را برداشت و از جایش بلند شد. پای تخته ایستاد چندبار ماژیک را کف دستش زد و به زمین چشم دوخت. بعد گفت: با توجه به برداشتی که همه‌مون از روحیه صدف داشتیم، بعیده صدف خودش بدونه توی چه باند خطرناکی قرار گرفته. هنوز معلوم نیست برای چی با شیدا اومده. شاید فقط یه پوشش باشه برای توجیه این که دوتا دانشجو که خارج از کشور درس می‌خونن، اومدن به خانواده‌شون سر بزنن.بعد چرخید طرف صابری:- خانم صابری، شما زحمت بکش ببین خانواده صدف کجا زندگی می‌کنن و شرایطشون چجوریه.و ادامه داد:- اما شیدا، درواقع ادامه تیم تروری هست که با حمایت مالی حانان فرستاده شده ایران. و باید همین روزا با بقیه اعضای تیم ارتباط بگیره یا باهاش ارتباط بگیرن.عباس پرسید:- خب الان این تیم ترور قراره افراد مهم رو ترور کنه؟ یا چی؟-تا جایی که اویس به ما خبر داد، این تیم و تیم‌های مشابهش توی اصفهان و شهرهای دیگه قراره سازماندهی بشن برای ایجاد آشوب و هدف نهایی‌شون هم جنگ شهریه.امید زیر لب «یا ابالفضل»ی زمزمه کرد و لبش را گزید. همه ساکت شدند. واضح بود جنگ شهری یعنی جدی‌ترین قدم دشمن برای براندازی؛ قدمی که ممکن است به عنوان قدم آخر طراحی شده باشد.حسین چندبار با ماژیک به تخته ضربه زد و گفت:- بچه‌ها درسته که نقشه دشمن خیلی دقیقِ، درسته که همه دشمنان نظام جمع شدن تا کار رو یکسره کنن، درسته که این نقشه اونا توی چندتا کشور جواب داده؛ اما یه چیزم یادتون نره؛ اونم این که اونا حساب همه چیز رو نکردن. اولا، امریکا توی همه کشورایی که دچار کودتای مخملی شدن، سفارت داشت. اما توی ایران سفارت نداره. و این یعنی چشم امریکا توی ایران کوره و لانه جاسوسی نداره؛ هرقدر هم جاسوس داشته باشه. دوم این که، هیچکدوم از کشورهایی که کودتای مخملی توشون جواب داد، ولایت فقیه نداشتن. اما الحمدلله، ما ولایت فقیه رو داریم. نزدیک سی ساله می‌خوان کار نظام تموم بشه، همه زورشون رو هم زدن، از گروهک‌های جدایی‌طلب مثل کومله و دموکرات بگیر تا ترورهای منافقین و جنگ و فتنه‌های قومی. اما نتونستن و اگه ما بازم توکلمون به خدا باشه و کارمونو درست انجام بدیم، ان‌شاءالله این بار هم تیرشون به سنگ می‌خوره. فقط یادتون باشه، حجم کار امسال خیلی سنگینه و کمبود نیرو داریم. باید تا می‌شه همه کارا رو خودمون انجام بدیم.رو کرد به امید و گفت:- پیام بده به اویس، ببین پرواز حانان چه زمانیه. باید چهارچشمی حواسمون بهش باشه.بعد عباس را مخاطب قرار داد:- امشب سارا وارد ایران می‌شه. سایه‌به‌سایه می‌ری دنبالش تا ببینی کجا می‌ره و چکار می‌کنه. تا قبل این که سارا بیاد هم برو دست اون رفیقت... چی بود اسمش؟عباس خندید:- کمیل رو می‌گید؟- آهان کمیل... آره برو دستشو بگیر بیار کمکمون. هماهنگیاش انجام شده. قرار بود یه ماموریت دیگه بره ولی لغو شد. اینجا نیازش دارم.- چشم آقا.رفاقت عباس و کمیل، حسین را یاد رفاقتش با وحید می‌انداخت. به ساعتش نگاه کرد؛ نزدیک اذان ظهر بود. رفت که وضو بگیرد. ‌ #ادامه_داردگروه آموزش داستان نویسی: https://eitaa.com/joinchat/821624896Cb1d729b741انجمن فرهنگی هنری باغ انارادمین انجمن باغ انارSun, 29 Aug 2021 13:39:55 +0430https://virgool.ir/ANAR-STORY/رمان-امنیتی-رفیق-قسمت-هفتمفاطمه-شکیبا-s9a2rsvko4ql***امید دستش را زیر چانه زد و گفت:- من هرچی فکر می‌کنم، بین این دوتا و یه تیم ترور ارتباطی کشف نمی‌کنم.عباس سر تکان داد و حرف امید را تایید کرد:- راست می‌گه حاجی. مخصوصا صدف اصلا بهش نمی‌آد مفهومی به اسم عملیات تروریستی به گوشش خورده باشه!حسین با یک لبخند ملیح فقط نگاهشان می‌کرد. بعد، به صابری نگاه کرد و سر تکان داد که یعنی بگو!صابری نگاهی به برگه‌های مقابلش انداخت:- حتما آقایون اخبار رو بررسی کردن. این طور که داره از رسانه‌های این طرف و اون طرف بوش می‌آد، جامعه ایران شدیدا داره به سمت دوقطبی شدن می‌ره و جامعه تقسیم شده به موافق و مخالفان دولت. طوری که همه مسائل، حتی فرهنگی و اقتصادی هم داره سیاسی می‌شه و سریع دوتا حزب مقابل هم می‌ایستن.امید که داشت روی کاغذ سپید مقابلش بی‌هدف خط می‌کشید، به صندلی تکیه زد و گفت:- خب این که چیز جدیدی نبوده. همیشه قبل انتخابات اینطوری می‌شه.صابری سرش را تکان داد و تلخندی مهمان لب‌هایش کرد: بله، اما بعیده گزارش‌های اخیر رو نخونده باشید. خود شما فکر کنم بیشتر از من در جریان طرح عملیات «سیاه» باشید، الان چندسالی هست سازمان سی.آی.اِی داره علیه ایران اجرا می‌کنه. اگه یادتون باشه، بعد اولش توی زمینه اقتصادی بود و جریانات بورس و کاهش قیمت نفت که باعث تورم توی سال هشتاد و هفت شد... و بعد هسته‌ایش هم مسائل مربوط به ویروس استاکس‌نت و ماجراهایی که توی صنعت هسته‌ای پیش اومد... خب بعد سومش چندماهی هست داره اجرا می‌شه و نباید ازش غافل شد.خط‌کشی‌های بی‌هدف امید داشت اعصاب عباس را به هم می‌ریخت. خودکار را از دست امید بیرون کشید و روی صندلی جابه‌جا شد:- اگه اشتباه نکنم باید بعد سوم باید فرهنگی باشه درسته؟صابری سر تکان داد:- بله دقیقا. همین چندماه پیش بود که شبکه بی‌.بی.سی فارسی کارش رو شروع کرد و دولت انگلستان هم کلی براش خرج کرد، اونم توی شرایطی که رشد اقتصادیش منفی بوده و توی بحران قرار داره. این یعنی تاسیس یه قرارگاه رسانه‌ای برای تولید محتوا علیه نظام. درضمن، طبق گزارش‌هایی که اخیرا بهمون رسیده، الان با موج ورود افراد ایرانی‌الاصل از کشورهای اروپایی و امریکا مواجهیم. آدمایی که اکثرا ارتباطشون با سرویس‌های جاسوسی معاند هم تایید شده و مشخصه که با یه برنامه از پیش تعیین‌شده، دارن وارد ایران می‌شن. از قشر خاصی هم نیستن؛ دانشجو، تاجر، خبرنگار... از جمله همین خانم صدف سلطانی و شیدا فرخی. الان خیلی از تیم‌ها سوژه‌های مشابه ما دارن و با این مسئله درگیرن. وقتی اینا رو، با گزارش‌های دیگه کنار هم بذاریم، به یه نتیجه می‌رسیم...امید پرید میان حرف صابری:- کودتای مخملی!صابری با حرکت سر تایید کرد. عباس نفسش را با صدای بلندی بیرون داد و روی صندلی رها شد:- هوف... پس کارمون دراومده.‌ #ادامه_داردگروه آموزش داستان نویسی: https://eitaa.com/joinchat/821624896Cb1d729b741انجمن فرهنگی هنری باغ انارادمین انجمن باغ انارWed, 25 Aug 2021 15:51:50 +0430https://virgool.ir/ANAR-STORY/رمان-امنیتی-رفیق-قسمت-ششمفاطمه-شکیبا-ttmxf1mf1cimصدف انگار داشت با خودش حرف می‌زد:- ولی من از هوای ابری بدم می‌آد. دلم می‌گیره. اصلا انگار اونور آب همه دلشون گرفته. انقد که هوا همش ابریه.شیدا به حرف‌های صدف پوزخند زد. صدف لب باریکش را گزید و بعد از چندلحظه گفت:- اگه اون لعنتیا از دانشگاه اخراجم نمی‌کردن، الان توی مملکت خودم یه کسی شده بودم.شیدا که داشت با بی‌تفاوتی به صدف گوش می‌داد، لبخندی زد که دندان‌های ردیف و سپیدش را به رخ کشید و گردنش را کج کرد:- عزیزم! تو و امثال تو توی این مملکت به هیچ‌جا نمی‌رسین. حداقل تا وقتی اینا سر کارن. همون بهتر که اومدی کانادا. اونا قدر تو رو بیشتر می‌دونن.صدف با چشمان پر از اشکش به شیدا نگاه می‌کرد. شیدا از جایش بلند شد و کنار صدف روی تخت نشست. دستان صدف را گرفت و خیلی جدی به چشمانش نگاه کرد:- اگه دوست داری توی همین ایران به یه جایی برسی، باید کمک کنی تا کار این حکومت رو تموم کنیم. اون وقت ایرانم می‌شه اروپا.صدای بیت‌های پایانی آهنگ، می‌دویدند میان جملات شیدا:Figures dancing gracefully(...عکس‌ها و نقش‌ها به زیبایی حرکت می‌کنند)Across my memory(همه این‌ها را به یاد می‌آورم...) صدف با حالتی نامطمئن و صدایی لرزان پرسید:- مطمئنی می‌شه؟- اگه ما بخوایم می‌شه. این دفعه کارشون تمومه.صدف انگار باور نکرده بود. ترس در چشمانش موج می‌زد. آهنگ دوباره از اول شروع شد:Dancing bears, Painted wings(خرس‌های رقصان، بال‌های رنگی)Things I almost remember(همه آن چیزی است که به یاد می‌آورم...) شیدا خواست حالش را عوض کند:- نگفتی این آهنگ مال چه فیلمیه؟صدف به زور لبخند کج و کوله‌ای زد:- یه فیلمه درباره انقلاب روسیه... .شیدا ضربه‌ای آرام سر شانه صدف زد:- یادت باشه بعدا دانلودش کنی با هم ببینیم.و ناخودآگاه همراه آهنگ خواند:Figures dancing gracefully(...عکس‌ها و نقش‌ها به زیبایی حرکت می‌کنند)Across my memory(همه این‌ها را به یاد می‌آورم...) عباس هدفون را از روی گوشش برداشت و زیر لب غرید:- از این دوتا چیزی درنمی‌آد.- شنیدم چی گفتی!عباس دستپاچه شد. حسین بود. به من‌من افتاد:- حاجی منظورم اینه که... .- می‌دونم. فعلا میلاد اونجا باشه کافیه. تو پاشو بیا اداره، کارت دارم. الانم کمبود نیرو داریم، باید در مصرفتون صرفه‌جویی کنم.عباس که از ماندن در اتاق خسته شده بود، از جا جهید و کتش را برداشت:-الساعه می‌آم. ‌#ادامه_داردگروه آموزش داستان نویسی: https://eitaa.com/joinchat/821624896Cb1d729b741انجمن فرهنگی هنری باغ انارادمین انجمن باغ انارWed, 25 Aug 2021 15:46:09 +0430https://virgool.ir/ANAR-STORY/رمان-امنیتی-رفیق-قسمت-پنجمفاطمه-شکیبا-r7kndshkm3k1دوم: خرس‌های رقصان، بال‌های رنگی...صدف هدفون را روی گوشش جابه‌جا کرد و روی تخت دراز کشید. دکمه‌های مانتویش را باز کرد تا راحت‌تر نفس بکشد. حال عوض کردن لباس‌هایش را نداشت. شیدا اما پشت میز نشسته بود و با لپتاپش کار می‌کرد. صدف آرام و زمزمه‌وار همراه آهنگ می‌خواند:Someone holds me safe and warm(کسی مرا به گرمی در آغوشش گرفته‌است)Horses prance through a silver storm...(اسب‌ها در این طوفان نقره‌ای عبور می‌کنند...) صدف داشت آرام‌آرام با موسیقی خوابش می‌برد که شیدا پرسید:- چی گوش می‌دی؟عباس هدفون را روی گوشش فشار داد و سعی کرد صدای شیدا و صدف را از هم تشخیص دهد. بعد روی خط حسین رفت:- آقا براتون بفرستم آنلاین گوش بدین؟صدای حسین آمد که:- آره بفرست.صدف چشمان خمارش را باز کرد و با صدایی گرفته گفت:- همون آهنگ که توی هواپیما گوش می‌دادم.شیدا زیرچشمی به صدف نگاه کرد. چهره‌اش برخلاف دفعات قبل شاداب نبود. حتی چشمان قهوه‌ای‌اش کمی سرخ شده بودند و شیدا می‌دانست بخاطر خواب‌آلودگی نیست. حس کنجکاوی دخترانه‌اش را نتوانست کنترل کند:- توی هواپیما هزاربار اینو گوش دادی، دیگه منم حفظش شدم. چرا گیر دادی بهش؟- نمی‌دونم. دوسش دارم. یاد بچگیم می‌افتم... یاد روزای خوب زندگیم. آخه این مال یه فیلمه و خواننده‌ش هم داره از بچگیش می‌گه. حس می‌کنم درکش می‌کنم.شیدا ابروهای کم‌پشتش را بالا انداخت:- اوه! چه احساساتی! یه جوری حرف می‌زنی انگار الان زندگیت خوب نیست.بعد کامل چرخید طرف صدف و به چشمانش خیره شد:- دیوونه! زندگی تو توی کانادا صدبرابر بهتر از زندگیت توی این خراب‌شده‌س!صدای آهنگ انقدر بلند بود که از هدفون صدف شنیده می‌شد. حالا آهنگ به اوجش رسیده بود. صدف تلخ خندید و صدایش بغض‌آلود شد:- آره. خیلی بهتره. هم شغل خوب دارم، هم حقوق خوب، هم خونه، هم ماشین... آزادم، هرکار دلم می‌خواد می‌تونم بکنم، هرجور دلم بخواد می‌تونم بپوشم... .شیدا با حالتی کلافه گفت: خب دیگه چه مرگته عزیز من؟صدف نتوانست خودش را کنترل کند. اشکی از گوشه چشمش سر خورد:- نمی‌دونم... خیلی وقتا، مخصوصا وقتی توی هوای ابریِ تورنتو دلم می‌گیره.دلم تنگ می‌شه؛ نمی‌دونم برای چی. شاید برای همین خراب‌شده! شاید برای مامان و بابام... برای خواهر و برادرام. روزای اول اینطوری نبودم. تا یه سال اول، عشق و حال بود. کار و درس و همه چیزایی که عاشقش بودم. ولی کم‌کم دلم تنگ شد... وقتی مانی اومد توی زندگیم دوباره همه چی خوب شد... ولی... .ادامه نداد. دلش نمی‌خواست بغضش بشکند. خواست حرف دیگری پیش بکشد:- شیدا، تو چند وقته آلمانی؟ اونجا دلت نمی‌گیره؟-نمی‌دونم. من روی زندگیِ توی ایرانم یه شیفت دیلیت گرفتم و خلاص. هیچوقت هم دلم برای این مملکت تنگ نمی‌شه.#ادامه_داردگروه آموزش داستان نویسی: https://eitaa.com/joinchat/821624896Cb1d729b741انجمن فرهنگی هنری باغ انارادمین انجمن باغ انارWed, 25 Aug 2021 15:43:53 +0430https://virgool.ir/ANAR-STORY/رمان-امنیتی-رفیق-قسمت-چهارمفاطمه-شکیبا-p8bc6x8qtuqiحسین به یک نقطه خیره شد و شعر را در ذهنش تحلیل کرد. اویس گفته بود قرار است زنی سارا نام که رابط حانان است به زودی از امارات به ایران بیاید؛ پس کسی که قرار بود برسد، سارا نبود. کلمات را چندبار کنار هم چید و آخر، نتیجه تحلیلش را بلند گفت:- حانان توی راه ایرانه!- خودش؟ مطمئنید؟ آخه چرا؟- چه می‌دونم. ولی کسی غیر از سارا قرار نبوده از مرزهای رسمی کشور وارد بشه. سارا رو هم که خبرشو داشتیم و لازم نبود اویس دوباره خودشو توی دردسر بندازه. فقط یه احتمال می‌مونه، اونم خود حانانه.صابری که هنوز کنار برد ایستاده بود، نگاهی به جای خالی تصویر یکی از اعضای شبکه کرد و گفت:- شاید سرتیم ترورشون می‌خواد بیاد.- نه. اون قبلا از یکی از مرزها به صورت قاچاق وارد شده.چشمان صابری گرد شد و با حیرت پرسید:- کدوم مرز؟ الان کجاست؟- اینا رو نمی‌دونیم. این همه چیزیه که اویس گفته. گویا این سرتیم محترم که هیچ اسم و عکسی ازش نداریم رو زودتر فرستادن ایران تا مقدمات کارش فراهم بشه و خابوندنش توی آب‌نمک. اما حالا که روی شیدا و صدف سواریم، حتما به اون سرتیم هم می‌رسیم.صابری روی صندلی نشست و به برد خیره شد. بعد از چند لحظه گفت:- خب اگه اینطوریه، یعنی اون سرتیم هم الان اصفهانه. حتما این مدت خوب توی شهر چرخیده و تموم زیر و بمش رو یاد گرفته.حسین سرش را تکان داد و لبخندش را پنهان کرد. صابری که حرف می‌زد شبیه پدرش می‌شد. لحنش، تُن صدایش، حتی شیوه استدلالش به پدرش رفته بود. حسین گفت:- الان چیزی که مهمه اینه که ببینیم حانان می‌خواد بیاد ایران چکار کنه؟امید دستش را زیر چانه‌اش زد و به ابروهایش چین داد:- ممکنه بخوایم دستگیرش کنیم؟حسین این بار بلند خندید:- چرا شما جوونا انقدر عجولید؟ اگه الان حانان رو بگیریم که نمی‌تونیم شبکه‌ش رو بزنیم. تا زمانی که همه اعضای شبکه شناسایی نشن نمی‌شه بگیریمش و اون زمان هم که همشون شناسایی شدن به احتمال زیاد از ایران رفته. اما اشکال نداره؛ تا وقتی زیر چتر ماست بذار هرچقدر دلش می‌خواد با این و اون ارتباط بگیره و توی اروپا بچرخه. خودشم نمی‌دونه با این کارش چقدر به ما توی شناسایی باندهای معاندمون کمک می‌کنه!لبخند کمرنگی روی لب‌های امید نشست. صدای عباس از بیسیم شنیده شد که:- حاجی ما الان توی هتلیم، چمدونامونم باز کردیم. می‌خوایم بشینیم باهم حرف بزنیم.این یعنی تجهیزات شنود آماده بود. حسین زیر لب زمزمه کرد:-آب زنید راه را، هین که نگار می‌رسد/ مژده دهید باغ را، بوی بهار می‌رسد...‌ #ادامه_داردگروه آموزش داستان نویسی: https://eitaa.com/joinchat/821624896Cb1d729b741انجمن فرهنگی هنری باغ انارادمین انجمن باغ انارWed, 25 Aug 2021 15:41:04 +0430