
زمانی باقی نمانده بود و فقط ده دقیقه فرصت داشت، اما همچنان با ذهنی که مغشوش شده در خیابانها قدم میزد و اصلاً حواسش به تیک تاک نقش بسته روی دستانش که دقایق پایانی عمرش را نشان میدادند نبود. سالها بود که این تیکتاک های پایانی را بر دستان مردم میدید؛ اما راهی برای نجات و رهاییشان نداشت. اما اینبار با همیشه فرق میکرد، اینبار این تیکتاک آخر را بر روی دست خود میدید و باز با این حال نمیتوانست کمکی هم به خود کند. باد موهایش را به سمت خود میکشید و هوو هوو کنان از بین درختان میگذشت، چرا حالا و این لحظه دنیا خالی شده؟ چرا باید دقیقاً امروز خیابانها خالی از رفتوآمد شوند؟! کناری میایستد و به گذر ماشینها خیره میشود، آنقدر غرق شده که عبور ماشینها را مانند فیلمی که روی دور آهسته قرار گرفته میبیند، سرش را بالا میگیرد و درست چشم در چشم مردی میانسال و عجیب میشود، آنقدر عجیب که بازگو کردنش هم برای خودش سخت است، ناخودآگاه نگاهش به کنار خود میچرخد و دختربچهای را میبیند که با خوشحالی و سرعت میخواهد از خیابان عبور کند؛ اما این چیزی نبود که توجهاش را جلب کرد، آن تیکتاکی بود که روی دست دختربچه هم نقش بسته بود و فقط پنج ثانیه را نشان میداد. وحشت کرد، همهچیز ناگهان برایش کند شد و ذهنش سریع به دنبال راهی گشت، زنگی در گوش هایش تنین انداخت که میگفت:《 چند قدم بیشتر با مرگ فاصله نداری، پس دیگه مهم نیست! 》 با صدای بوق کامیونی که به سمتشان می آمد از افکارش بیرون آمد و سریع خیز برداشت و به سمت دختربچه پرید، دستان دختر را قبل از اینکه در مسیر کامیون قرار بگیرد کشید و در آغوش خود انداخت، کامیون به سرعت عبور کرد؛ اما ناگهان دختر در بغلش به لرزش افتاد و کف از دهانش جاری شد، چشمانش به سفیدی رفت و خیلی زود بیجان در دستان لرزانش جان سپرد! هراسان و خشک شده به چشمان سفید دخترک بیچاره خیره شد. صدایی بم و خشک از پشت سرش توجهاش را جلب کرد:《 هرگز نمیتونی جلوی مرگ کسی رو بگیری، وقتش که بشه حتماً میره! 》سر چرخاند و با مردی که آن طرف خیابان دیده بود روبهرو شد، قطره اشکی از دیدگانش به پایین لغزید و دوباره با غم به دخترک کوچک و بی جان نگاه کرد.