میخواهم متنی برفی بنویسم! از آن ها که رد پایت رویش میماند و هزاران برف کوچک به کفشت میچسبد و تو را تا جایی همراهی میکنند، میخواهم در وجودت با برف های ریز و سرد آدمکی بسازم، آدمکی که از اقیانوس، رودخانه و شایدم از شبنم گلی دعوت خورشید را پذیرفته و به آسمان آمده و بعد به زمین تا بشود نقطه‌ای شاید کوچک، اما پررنگ در ذهنت.
میدانم زندگیت شده همچون خاکستر، نه رنگی، نه رایحه‌ای و نه حتی امید سبزی در آن، میدانم برای عشقی هرچند دور در نزدیکی شب هایت را روشن و روزهایت را خاموش میکنی، حتی اینم را هم میدانم که زندگیت شده تنگ کوچکی که گردش روحت در آن بارها و بارها تکرار شده و تو.....نمی‌دانی کجای دنیا هستی.
میخواهم چند دقیقه بیخیال هیاهو های مکانت شوی و فقط با خودت بگویی:(برای چه زنده‌ام؟ برای چه دارم می‌نوشم و میخورم؟ این ماموریت زندگی چندمم است؟)
حالا من به تو جواب میدهم و تو نیز جواب بده، زنده‌ام چون می‌نوشم و میخورم و میخواهم تک ماموریت حیاتم را کامل کنم، میخواهم بیخیال غم شوم، چرا که اون مانند گل های چسبان به کفش خوشحالیم میچسبد و نمی گذارد در باغ جوانیم بدوم، میخواهم قاصدک اشتباهاتم را با فوتی به نام درس گرفتن به نسیم فراموشی هدیه کنم، خدا را سرپناه و تک معشوقه قلبم در روحم بکشم و ازش بخواهم مرا نجات دهد از بند بند وجود دردی به نام زندگی!
آری، گرچه کوتاه ابر های مغزم برف باریدند اما حالا رد نگاهت در آن مانده و روی تپه دلت یک آدم سفید پوش ساخته تا برایت از خوشبختی چند روز دگر بگوید و بعد به زمین یا آسمان برگردد و گلی گرم از وجودش کنار تو رها کند تا بیاموزی هر چیزی قیمتی دارد، قیمت برف بودن، آب شدن، قیمت آب بودن، ابر شدن و قیمت تلاش کردن نهالی بزرگ و نیرومند‌است که میوه هایش فرزندان جوانی توست... .
*$
