هیچ چیز مانع من و او نبود.
لبخندش، نوع نگاهش، طرز بیانش… همهچیزِ او در جان من نفوذ میکرد.
میگفتند بیآنکه بفهمم، بیشتر از ۶۰ ثانیه نگاهش میکردم…
خود او هم فهمیده بود. گهگاهی اخطار میداد: «نوع نگاهت انقدر عاشقانه است که میفهمند.»
خب، بفهمند…
مگر من چند بار شیفته و آشفته میشوم؟
مگر چند نفر در دنیا هستند که در سلولهای بدنم زندگی کنند؟
تو اما موانع زیادی داشتی.
شاید دیدی که من به تو داشتم، با دید تو به من برابری نمیکرد…
اما همیشه مطمئن بودم که من تو را از تمام خودم زیباتر میپندارم.
دوست داشتم تا ابد با تو بمانم؛
از در بگویم، از دیوار بشنوم…
خیره در مردمکِ مردمگریزت شوم، در دستان بزرگت جا خوش کنم…
از درد بگویی، بگریم.
از امید بگویی، محکمتر دستانم را بگیری.
غر بزنی، در آغوشت بگیرم…
تا آخر عمر.
من تو را برای دو روز دیگر سیو نکردم؛
تو را تا ابد سیو کردم.
جگرگوشهام…
آخ که صدای خندهات دقیقهها به عمرم میدهد.
آخ که لبخندت جان دوباره میدهد.
کی؟ چه زمانی؟
من تو را اینگونه دوست داشتم؟
بیشتر از خودم، بیشتر از هر کسی…