نیمکت

اسمم «نیمکت» است. از همان‌هایی که شهرداری در پارک می‌گذارد؛ اما پارک، قلب ماجرا نیست. جای من پیاده‌روی شلوغ ولیعصر است، درست روبه‌روی یک ایستگاه مترو. تنم از چوب و فلزی‌ست که بوی رنگ تازه‌اش سال‌ها پیش در دود و دمِ شهر گم شد. دست‌های فلزی‌ام محل تکیهٔ هزاران خستگی‌ست و پایه‌هایم، میخ‌شده به آسفالت، لرزشِ عبورِ زندگی را لحظه‌ای از یاد نمی‌برند.

من یک شیء هستم، اما اگر گوش تیز کنی، روایتگر بی‌صدای آدم‌هایی‌ام که برای یک دقیقه هم که شده، بار سنگین تنهایی، خشم، عشق یا بغض‌شان را روی شانه‌های بی‌جانم خالی می‌کنند. هر ترک روی نشیمن‌گاه چوبی‌ام، داستان یک زخم است.

صبح‌ها، پیش از آنکه خورشید از پشت برج میلاد سر دربیاورد، جای من پاتوق پیرمردهای بازنشسته است. یکی‌شان، با کت‌وشلواری اتوکشیده اما رنگ‌ورورفته، همیشه یک دانه قند از جیبش درمی‌آورد و کنار دستم می‌گذارد. نمی‌داند من دهان ندارم، اما شیرینیِ نیتش را می‌چشم. زیر لب با کسی حرف می‌زند که نیست؛ کسی که یا رفته، یا هرگز نیامده است. حرف‌هایش بوی حسرت روزگاری را می‌دهد که نان سنگک داغ، عطر تمام خوشبختی زندگی بود.

ظهرها، نفس شهر گرم می‌شود. جوانی با کوله‌پشتی سنگین، پر از کتاب، کنارم می‌نشیند. در دستش گوشی‌ای‌ست که نور صفحه‌اش برق امیدی گذرا در چشم‌های خسته‌اش می‌اندازد. انگشتش بی‌وقفه روی صفحه می‌لغزد؛ دنبال کار، دنبال ویزا، دنبال یک راه خروج. وزنِ ناامیدیِ پنهانش از وزنِ سرب هم سنگین‌تر است. تنم زیر بارِ سکوتِ پُر از فریادش به لرزه می‌افتد.

غروب که می‌شود، آسمان تهران رنگ گل‌بهیِ آلوده به دود می‌گیرد و عاشق‌ها می‌آیند. دختر و پسری جوان، خجالتی، با فاصله‌ای به اندازهٔ یک وجب قانون، روی من می‌نشینند. چشم‌هاشان اما به هم گره خورده است. دست‌های بی‌قرارشان، بی‌آنکه همدیگر را لمس کنند، روی چوبِ داغِ نیمکت تاب برمی‌دارند. تمام ترس و شوقِ یک ملاقات مخفیانه را یک‌باره به جانم می‌ریزند. در آن دقایق محرم رازشان می‌شوم، حائل میان دو جهانی که می‌خواهند یکی شوند اما دیوارهای نامرئی اطرافشان بلندتر از آن است که فکرش را بکنی.

آخر شب، کارتن‌خوابی خودش را روی من می‌اندازد. لحافش روزنامه‌های دیروز است و بالشش، بازوی زخم‌خورده‌اش. او دیگر به نیمکت‌بودنِ من فکر نمی‌کند؛ من بسترش شده‌ام، سقفش، خانه‌اش. حس می‌کنم گرمای باقی‌مانده از تنِ همهٔ آدم‌های روز، حالا تنِ نحیفش را در دلِ تاریکی سیراب می‌کند.

من یک نیمکتم؛ شیئی خاموش در میان هیاهو. نه می‌توانم برای پیرمردِ تنها یاری شوم، نه برای جوانِ جویای کار فرصتی بسازم، نه برای آن عاشق‌ها حریمی امن. اما می‌بینم. حس می‌کنم. به یاد می‌سپارم.

دغدغهٔ مردمِ این شهر از روی تنِ بی‌جانم می‌گذرد و ردی سنگین به‌جا می‌گذارد؛ ردِ تورمی که نانِ شب را نشانه رفته، ردِ آزادی‌های کوچکی که بزرگ‌ترین آرزو شده‌اند، ردِ تنهایی‌هایی که در شلوغ‌ترین نقطهٔ شهر آغوش باز می‌کنند. من سندِ زندهٔ تمامِ نبردهای خاموشِ این خیابانم.

بیا، بنشین کنارم. شاید داستان خودت را هم در ترک‌های تنم پیدا کنی.