شاید زندگی

شهر روشن، دل‌های خاموش

شب که می‌شود، شهر زیباتر از همیشه است. چراغ‌ها روشن می‌شوند؛ نئون‌های رنگارنگ، تابلوهای فروشگاه‌ها، چراغ ماشین‌ها، صفحه‌های موبایل. همه‌چیز می‌درخشد. انگار شهر نفس می‌کشد. اما من، هر شب، پشت همین پنجره، فقط روشنایی را می‌بینم، نه آدم‌ها را. آدم‌ها در این نور گم شده‌اند. مثل سایه‌هایی که حرکت می‌کنند، اما حضور ندارند.

امشب از خانه بیرون زدم. خیابان شلوغ بود. جوان‌ها می‌خندیدند، موسیقی از کافه‌ای بیرون می‌زد، بوی قهوه و دود در هوا بود. اما همه‌چیز انگار صحنه‌ای از یک فیلم بود که واقعیتش را از دست داده. به صورت آدم‌ها نگاه کردم. نور موبایل روی صورت‌شان می‌افتاد، اما چشم‌هایشان خالی بود. می‌خندیدند، اما انگار از روی عادت. حرف می‌زدند، اما کلماتشان به هم نمی‌رسید. هر کس در نورِ خودش غرق بود، در صفحه‌ی کوچکی که برایش از دنیای واقعی بزرگ‌تر شده.

یک لحظه ایستادم. مردی کنارم بود، با کتی شیک و موهای مرتب. به ویترین نگاه می‌کرد، اما نه به لباس‌ها؛ به انعکاس خودش. شاید او هم دنبال کسی می‌گشت که سال‌ها پیش در این شهر گم کرده بود. شاید هم فقط داشت مطمئن می‌شد که هنوز هست. ما آدم‌ها در این شهر روشن، با این همه نور، چقدر تاریکیم. چقدر تنها.

به خانه برگشتم. چراغ‌ها را روشن کردم، اما دلم روشن نشد. شهر بیرون همچنان می‌درخشید، اما من فهمیده بودم که روشنایی شهر، از جنس نور نیست؛ از جنس فرار است. ما با این همه چراغ، می‌خواهیم تاریکیِ درونمان را پنهان کنیم. ولی تاریکی، از پشت همه‌ی این نورها، آرام آرام نشت می‌کند.

حالا فکر می‌کنم شاید روزی برسد که یک نفر، در میان این همه روشنایی، چراغی روشن کند که از جنس توجه باشد، نه از جنس برق. آن روز، شاید دل‌ها هم روشن شوند.