
به نام خدا
آدم وقتی 20 سالش می شود خودش را در ابتدای جاده ی تمام پتانسیل های بی انتها می بیند. نهایت یک موزیسین که بار ها و بارها خسته از ازدحام هواداران خودش را به زحمت به کنج خلوتی کشانده و از شرشان راحت شده است. نهایت دنیای یک فوتبالیست، که مدیر برنامه اش تماس پشت تماس را رد می کند چون حوصله ی جواب دادن ندارد. یا شاید یک بیوتی بلاگر با چند میلیون فالوئر مشتاق و منتظر که وی امروز صبحانه چه می خورد و کدام مسئله دنیای قشنگ و صورتی اش را برای چند لحظه مشوش ساخته. او در همین اثنی پتانسیل این را دارد که خود را جراح حاذقی ببیند که هزاران نفر نام او را شنیده اند و صدها نفر پشت در اتاقش به منشی التماس می کنند تا این جوانک بالقوه را ملاقات کنند و گاهی هم لای دفترچه هایشان تراول هایی را روانه ی برق چشمان منشی می کنند برای دیدن خارج از نوبتش. او منتهی الیه دنیای تصویر نیز هست آنجا که با بهترین کارگردان ها قرارداد امضا می کند و اسمش می رود روی جلد مجله ها و عکسش روی دیوار اتاق تینیجر ها.
آدم وقتی 20 سالش می شود خودش هم می داند چه توهم عظیمی قرار است چند سالی از زندگی اش را ببلعد اما تنها مالکیت تام یک چیز است که به اون جان این حجم از خیالبافی را می دهد: زمان!
من معتقدم تنها چیز یا دست کم ملموس ترین چیزی که نه تنها بین انسان ها بلکه بین تمام موجودات زنده در تمام دوران ها عادلانه توزیع شده است زمان است. طبیعت با تمام تنگ نظری اش سر این یکی سر کیسه را برای همه ی موجودات شل کرده، حتی آنها که دیر رسیده اند.
آدم وقتی 20 سالش می شود به پشتوانه ی زمانی که مال خود خودش است چه خریت ها که نمی کند و این پادشاهی پوچ چه کلاه ها که بر سرش نمی گذارد. اما چرا نباید این توهمات را بزند؟؟ شما یک دلیل برای 20 سالگی ات بیاور که یکی از آن رویاهای مذکور را بگذارد زمین و برود یک راست آن واقعی ترین ترسیم را بردارد بگذارد توی سبدش. به این جوانک 20 ساله بگو طبق فلان قانون فیزیک و بیسار تجربه ی طبیعی شما نویسنده ی بزرگی که کتاب هایش به چاپ بیستم و سی ام برسد نخواهی شد، یا همان توهمات مذکور یکی پس از دیگری اتفاق نخواهد افتاد، پس بهتر است صبحانه ات را که خوردی جای تصور خرده نان های روی سفره به جای هوادارانت که گلو پاره می کنند از فرط طرفداری ات برو و شماره ی استاد معارف را گیر بیاور که به خاطر غیبت بیش از حد مجاز و خیلی چیز های دیگر این ترم حذفت نکند. نمی توانی بگویی، چون نمی شنود، چون اتفاقا آدم وقتی 20 سالش می شود در واقع بینانه ترین دوران عمرش به سر می برد! خود شناسی، جامعه شناسی و جهان بینی و غیره و غیره اش عینا همان چیزی است که "باید باشد".
اما آدم به علت خیلی چیز ها جایی در واپسین سال های دهه ی سوم زندگی اش، آنجا که نشسته و جدال این واقعیت موهوم و آن واقعیت اتفاق افتاده را تماشا می کند، در درمانده ترین، بیچاره ترین، سرگردان ترین و درست در همان حال امیدوارترین و جنگنده ترین حالت خودش به سر می برد. جایی که کم کم یادش می رود آن هدیه ی کریمانه ی طبیعت اگرچه هنوز جلدش برق می زند اما یک جای جعبه اش سوراخ شده، سوراخی که یک موزیسین، یک فوتبالیست، یک نویسنده، یک بلاگر و یک بازیگر به راحتی از تویش رد می شوند...
آدم وقتی 30 سالش می شود شروع می کند به کندن قبرهای کوچک و بزرگ و در هر کدام بخشی از واقعی ترین توهمات 20 سالگی اش را آرام جا می دهد. توی یکی پیانویش را می گذارد توی یکی دیگر فیلم هایی که بازی کرده، آن یکی که کمی هم بزرگ تر است توپ فوتبالش را، بوم نقاشی اش را، دار قالی اش و سازه های چوبی اش را بغل می کند.
شاید بعضی هامان یکی دوتا یا اصلا چند تا از آن واقعی ترین واقعیات موهوم را هر روز آب و نور و غذا داده ایم و زنده نگه داشته ایم اما نمی توانیم تجربه ی کندن حتی شده یک قبر برای واقعی ترین آرزوهامان را انکار کنیم.
آدم وقتی 30 سالش می شود دیگر در خیالش هم با یک رودر بایستی خاصی با خودش حرف می زند و با یک محافظه کاری توأمان خیال می کند. دیگر نه آن قدر زود است که به پشتوانه ی "زمان" هر غلطی که "دلت" خواست بکنی نه آن قدر دیر که خودت کنار آرزوهایت دراز بکشی.
آدم وقتی 30 سالش می شود لبخند های ناخودآگاهش وقتی که توی تاکسی نشسته و یک بیلبورد بزرگ از یک فیلم پرستاره را می بیند، یا وقتی روی یک نیمکت در پارک نشسته و یک لاغر 20 ساله با اسکیت به سرعت نور از مقابلش می گذرد، یا زمانی که تیم محبوبش می برد یا حتی می بازد، زیاد و مکرر و طولانی می شود.
آدم وقتی چهل سالش یا پنجاه سالش می شود پر میشود از خاطراتی واضح و روشن که هرگز اتفاق نیفتاده اند.
آدم وقتی شصت یا هفتاد سالش می شود به زحمت آن واقعی ترین واقعیات موهوم را یادش می آید، حتی به سختی آن هدیه ی براق را هم به یاد می آورد. هیچ آدمی به ناگهان تمام نمی شود، وقتی یکی یکی آن واقعی ترین واقعیات موهوم را در قبر های کوچک مجمع الجزایر جانش چید خودش هم در کنار آخرینشان دراز می کشد در حالی که دارد لبخند می زند...