با امروز میشه ۳ روز که یک اتفاق خیلی بد افتاده
حقیقتی بر من آشکار شده که آرزو میکردم ای کاش آشکار نشده بود کاش تا ابد توی اون رویای خوش باقی میموندم و هرگز ازش بیدار نمیشدم ...
دلم میخواد بنویسمش، مثل تمام رازهای زندگیم که اینجا نوشتم و مستند کردم دلم میخواد فریاد بزنمش ولی بیرون نمیاد ... این راز بیرون نمیاد، منی که سالهاست بادی به گلو میاندازم و شماها رو نصیحت میکنم که زندگیتون رو بدون ترس بیان کنین و از من یاد بگیرین حالا ۳ روزه متوجه رازی شدم که نمیتونم به زبون بیارمش
نفس میکشم
نفس میکشم
نفسم ... نفسم بالا نمیاد
بعد از مدتها که گریه نکرده بودم طوری ضجه زدم انگار کل خونوادهام رو با هم از دست دادم ... چرا؟ چرا باید این اتفاق میوفتاد؟ خدایا چرا من؟؟؟ چرا تک به تک دلخوشیهای زندگیم رو ازم میگیری؟ خدایا نکن این کارو با من نکن تو که حال من رو دیدی تو که گریهها و ضجههای منو دیدی چرا دونه به دونه دلخوشیهام رو میگیری؟
حالا چیکار کنم؟ با این لکه ننگ چطوری زندگی کنم؟ من چیکار کردم؟؟ من ... من ... من اصلا کی هستم؟؟؟ زهره ترقویی کیه؟؟

تصور نکنین این راز بزرگ و سیاه این تیکه پیامه، این یه الدنگ بی سر و پاست از همونایی که اولش با ذوق و شوق میان که داستانت رو بشنون و تهش اینطوری میشن اینو فقط گذاشتم یادم بمونه واکنش دیگران در برابر این موضوع چیه که یه وقت به سرم نزنه برای کسی تعریف کنم
وقتی همچین اتفاقی به این عظمت برای زندگیت میوفته که کل معنای زندگی و هویتت رو ازت میگیره تو توی اون لحظه چیکار میکنی؟ من کاری جز التماس نتونستم بکنم
چه پیام سردی ... انگار قلب تمام آدمها از رحم و مروت خالی شده، اینها چیزی جز پوستههای توخالی از هیولاهای پول پرست نیستن توی یک باتلاق دست و پا میزنم و تنها ریسمانی از امید که توی وجودم داشتم رو بهش چنگ زدم اما اون ریسمان پاره شد، حالا فهمیدم که یک طناب پوسیده بوده که بهش چنگ زدم و هیچکس هیچ طنابی برای بالا کشیدن من از این باتلاق نمیفرسته اما تصور میکنین فهمیدنش آسونه؟؟
یه نفر یه اسلحه بهم بده
میخوام با کمال میل یه تیر توی مغزم خالی شدم
باید زودتر اینکارو میکردم اصلا چی شد که من فکر کردم زندگیم رو توی ویرگول بنویسم؟ کی به زندگی یه بازنده مثل من اهمیت میده؟؟ من چیکار کردم؟؟؟ من ... من نابود شدم
کاش یه نفر بیاد و جون من رو بگیره
انگار صد تا مرد مختلف دیشب تا صبح به مغزم تجاوز کردن، دقیقا همچین دردی دارم دردی شبیه درد تجاوز احساس میکنم تهی از معنا شدم، حس میکنم بیهویت شدم
گویی یک نفر اسم و رسم و تلاشهام و پیشینه من رو، همه رو با هم ازم دزدیده و حالا من هیچی جز یک کالبد توخالی نیستم
میخوام بنويسم حتی کلمات رو پیدا نمیکنم
انگار مغزم داره توی سرم فریاد میکشه
داره بهم میگه زهره احمق بهت گفتم اعتماد نکن
کاش هیچوقت این حقیقت رو نمیفهمیدم
کاش تو همون خواب خوش میموندم و هرگز سراغش نمیرفتم
کاش میتونستم اینجا فریادش بزنم ولی حالا من یک راز بزرگ دارم اگر هر کسی این راز رو بفهمه تمام زندگی من نابود میشه هویت من، خود من ...
اگر من همین امشب خودکشی کنم چه کسی داستان ناتمام من رو تمام میکنه؟ آخه من حتی یک دهم داستان زندگیم و تجربه هام رو نگفتم یعنی حتی یک نفر یادش میمونه که من کی بودم؟
لطفا ... لطفا برام کامنت بذارین
زشت ترین و پلید ترین رازی که به ذهنتون میرسه رو بگین
فکر کنم همه میدونن که من آدمی نیستم پست موقت و الکی بذارم اگر منو نشناختین و تصور میکنین واسه دیده شدن هست هم واقعا برام مهم نیست فقط میخوام یادم بره
شاید هم دیگه باید نوشتن رو رها کنم
شاید باید بمیرم
چه چیزی آدم رو به زندگی وصل میکنه؟ اینکه چند تا آدم غریبه بهت بگن وای نکن خودکشی نکنیااا شاید مثل مسکن موقت حالت رو آروم کنه ولی هیچ اثری توی بلند مدت نداره
چیزی که آدم رو به زندگی وصل نگه میداره "امید"ه
امید ... چقدر میتونه واژه سنگینی باشه
امید من چی بود؟ رویای دور از دسترس من چی بود؟
چطور ممکنه؟ چطور ممکنه من متوجه این موضوع نشده باشم؟ چطور ممکنه اینقدر کور شده باشم؟
کلمات دارن مثل میخ توی سرم راه میرن
کلمات دارن به مغزم تجاوز میکنن
میخواستم برم تهران؟ آخه برای کی؟ برای چی؟ که چی بشه؟ من ... من ... توروخدا یه نفر جون منو بگیره یه نفر این عذاب رو از سرم برداره نفس کشیدن سخت شده حالم بده نمیتونم
چرا من؟؟؟ آخه چرا من "نا"خدا
مگه تو خدا نبودی مگه تو بخشنده و رئوف نبودی؟
چرا دونه به دونه تمام امیدهای من رو قطع میکنی؟ میخوای بیام پیش خودت خب خلاصم کن ولی اینطوری؟ اینطوری قطره قطره منو زجر نده خدا
از هر چالهای تلاش میکنم خودمو بیرون بکشم من رو توی چاه بعدی ننداز خدا بسه دیگه
چرا هرچی سنگه پیش پای لنگه
چرا منی که با تمام مشکلاتم تک و تنها روبرو شدم باید اینقدر عذاب بکشم؟
نمیتونی هربار تمام دلخوشیهام رو ازم بگیری خدا
نمیتونی من رو اینطوری عذاب بدی
چرا اینکارو باهام میکنی
منو ببین
لبه پرتگاه وایسادم یه هل ریز کافیه
هربار به پشت سرم نگاه میکردم و امیدوار بودم که تو هوای منو داشته باشی اما نشد ...
من دارم سقوط میکنم به ته دره
فقط باید امشب رو طاقت بیارم
باید امشب زنده بمونم
باید امشب رو صبح کنم
برام دعا کنین امشبم صبح بشه
دعا کنین دووم بیارم، هرچه زودتر میرم تهران دیگه هیچ ترسی ندارم نه ترس تجاوز، نه قطعه قطعه شدن هیچی من رو نمیترسونه نکته ترسناک باختن همینه، وقتی باارزش ترین دارایی های زندگیت رو از دست میدی در کنار دردی که داری میکشی بعدش دیگه از هیچی نمیترسی
منم حالا از هیچی نمیترسم آماده ام که با سرنوشت تاریکم روبرو بشم و بمیرم (: