
بعد از ۴ سال ... بابالنگ درازِ من!!!
ساعت ۲ شب روز پنجشنبه ۲۹ خرداد ۱۴۰۴، خوابم نمیبرد، اینترنت ۲۴ ساعتِ کامل بود که قطع شده بود، قطع اینترنت چیز خوبی بود، من از قطعش ناراحت نشدم این باعث شد به زور هم که شده از فضای مجازیِ لعنتی کمی فاصله بگیرم اما حالا مغزم آزاد بود و فرصت فکر کردن داشت، فرصت فکر کردن به تو ... به تویی که جان و تن من بودی، به تویی که حاضر بودم عمرم رو بدم تا ببینمت، چشمام رو بستم تا خوابم ببره اما بدنم، مغزم، افکارم همه به سمت تو هجوم میاورد، یعنی بابالنگ درازم، عزیزِ جونم توی این روزهای جنگ زده توی تهران داره چیکار میکنه؟ آیا سالمه؟ آیا حالش خوبه؟ چشمام رو میبندم و تورو تصور میکنم، مرد قوی و جسور من ... قهرمان من!!!
از سال ۱۴۰۰ که رفتی، که رابطمون کم رنگ شد، بعد از ۴،۵ سال جنگیدن و تلاش برای رابطمون من هنوز بهت امید داشتم اما تو رفتی ... خیلی بهت پیام میدادم هنوز یادمه التماست میکردم میگفتم حاضرم هرکاری برات بکنم فقط ترکم نکن، تنهام نذار، حتی اگه قراره زن بگیری من حاضرم یه گوشه توی زندگیت بمونم حتی شده ماهی یکبار پیام بده یا حتی شش ماهی یکبار فرقی نداره فقط نرو، التماست میکنم نرو ... برام دیگه غرور اهمیتی نداشت غرور اصلا چی بود؟ آدم مگه وقتی روح از تنش جدا میشه غرور داره؟ اون لحظه غرور مهم نیست تو فقط التماس میکنی تا زنده بمونی، منم پیش تو التماس میکردم تویی که شیشه عمر من بودی، تویی که نور زندگی من بودی توی سال اول جدایی نزدیک ۳ هزار و پونصد پیام برات فرستادم تا اینکه من رو بلاک کردی سال ۴۰۱ گذشت، ۴۰۲ گذشت تا اینکه اواخر ۴۰۲ فهمیدم از بلاکی دراومدم اما همچنان هرچقدر بهت پیام دادم بیجوابم گذاشتی

بعد از گذشت ۲ سال دیگه بیقراریهام کمتر شده بود، دیگه شاید سالی یکبار بهت پیام میدادم درست مثل همین پیام که یک سال پیش تو ۳۱ اردیبهشت برات فرستادم قبل از اینکه دادگاههای طولانی من شروع بشه و بعد کل سال درگیر دادگاه بودم و فرصت فکر کردن نداشتم اما حتی همین رو هم جواب ندادی، ازت خواهش کرده بودم توی تلگرام آنلاین بشی تا اکانتت پاک نشه، تا آخرین چتهای قدیمیات رو نگه بدارم و بتونم هروقت دلتنگت میشم بهت پیام بدم اما جواب ندادی، سکوت کردی و اونقدر نرفتی تا اکانت تلگرامت هم توی خرداد ۱۴۰۳ حذف شد
حالا دیگه عادت کرده بودم، ۱۴۰۰، ۱۴۰۱، ۱۴۰۲، ۱۴۰۳ توی تمام این سالها عادت کرده بودم به اینکه بلاکم کنی، نادیدهام بگیری، منو نشنوی یا جوابم رو ندی، تا دیشب ... مطمئن بودم جوابم رو نمیدی اما توی این روزها همه میگفتن کسی چه میدونه که آیا فردا رو میبینیم یا نه؟ پس بیا به آدمایی که دوسشون داریم پیام بدیم، منم دستم از دلم کنده شد، گفتم علی که مثل همیشه جواب نمیده اینطور نیست؟ بابالنگ درازم عادت داره که منو مثل یه سوسک زیر پاهاش له کنه پس چه اهمیتی داره؟ بیا بهش پیام بدم تا ذهنم ساکت بشه و بتونم بخوابم و همین کارم کردم!!

اون متن، اون پیام رو حداقل ده بار تغییرش دادم، اولش خواستم از دلتنگیام بنویسم، از اینکه چقدر دوستت دارم، از اینکه دارم میمیرم از دوریت، خواستم بهت بگم "یادته بهم گفتی ۳ ماه یا ۶ ماه بعد فراموشت میکنم؟" ببین ۴ سال گذشته هنوزم تو "بابالنگ دراز" منی تو "علی جان" منی، تو نور چشمهای منی!! خواستم همه اینها رو بگم اما بعد ترسیدم، ترسیدم که دوباره مثل التماسهای گذشتهام از چشمت بیوفتم برای همین سعی کردم یک متن رسمیتر بنویسم با این مضمون که فقط از تهران خارج بشی و خودتو نجات بدی و یادت باشه هنوز آدمهای زیادی دوستت دارن♥️
چشمهام رو بستم و خوابیدم، خیلی هم خوب خوابیدم، فکرم آزاد و رها شده بود، با اینکه مطمئن بودم علی هیچوقت جوابم رو نمیده اما حداقل خیالم راحت شده بود که حرف دلم رو زدم، مثل خرسی که به خواب زمستونی میره از ۲ شب تا ۱ ظهر فرداش حدود ۱۱ ساعت خوابیدم!!! اوووف چقدررر چسبید!!

وقتی بیدار شدم دست و صورتم رو شستم و گوشی رو برداشتم و یهو خشکم زد!!! پیامی داشتم اما از کی؟ از "آقای علیرضا ..." اما علی مگه جوابم رو میداد؟ درست ۵ دقیقه بعد از بیدار شدنم؟ همین الان پیام داده؟ چی نوشته؟ نوشته "شما" یعنی چی؟؟ یعنی علی منو یادش نمیاد؟ یعنی فراموشی گرفته؟ نکنه خطش رو عوض کرده؟ یعنی خطش رو به یک غریبه فروخته بود؟ نه ... نه ... خدایا نه!!! این یک دروغه ... یعنی کدوم یکی دردش بیشتره؟ اینکه علی من رو نمیشناسه؟ یا اینکه خطش رو عوض کرده؟ احساس عجیبی داشتم، دل و رودهام داشت بهم میپیچید احساس حالت تهوع داشتم انگار میخواستم بالا بیارم پاهام سست شده بود، دستام میلرزید الان بود که بزنم زیر گریه یا حتی بدتر، میتونستم شروع یک حمله عصبی رو با گوشت و خونم احساس کنم، لرزش دستام، عصبانیتم، فوران خشمم، دلم میخواست اونقدر سرم رو بزنم به دیوار تا بمیرم!!! تا بمیرم و این روز رو نبینم که تنها راه ارتباطی من و معشوقم از بین رفته، من هیچی ازش نداشتم، نه آدرسش رو داشتم، نه عکسی نه کد ملی نه پدر و مادری نه هیچی ... تنها راهی که برام مونده بود همین بود اما حالا اینم ندارم؟ نه خدایا نه ... خدایا نکن ... این کارو باهام نکن!!!
بهش پیام دادم که "شما آقای فلانی نیستین؟" و گوشی رو خاموش کردم و رفتم، رفتم توی دستشویی و چند باری دست و صورتم رو شستم، حالم بد بود، دستام میلرزید، فکر اینکه چی شده؟ یعنی این کیه؟ یعنی علیرضای من از دست رفته؟ چرا؟ چرا من رو نمیشناسه؟ دلم طاقت نیاورد حتی اگر شمارهاش رو فروخته باید باهاش روبرو بشم پس سریع برگشتم سراغ گوشی و دیدم نوشته "بله هستم" ... آخ خدایا شکرت!!! خدایا شکرت پس اون علیِ منه!!! اون علیرضای منه نه؟؟؟ علیِ من ... علی جانِ من هنوز اینجاست مگه نه؟؟ اما حالا یه درد دیگه داشت آزارم میداد درد اینکه علی من رو نمیشناسه!!! علی منو نمیشناسه؟؟؟ واقعا؟؟ این یعنی چی؟ مگه میشه؟ یعنی تمام اون ۴،۵ سالی که با هم بودیم دروغ بود؟ یعنی اینقدر بیارزش بودم؟ اینقدر راحت فراموش شدم؟ یعنی چی؟

نمیخواستم خودمو معرفی کنم، دلم شکسته بود از اینکه من رو به خاطر نمیاره پس در جواب اینکه تایید کرده بود که علیرضا هست من فقط نوشتم "پس این پیام برای شماست" اما آرزو داشتم این گفتگو ادامه پیدا کنه، آرزو داشتم ازم بپرسه که کی هستم، چرا پیام دادم، نمیدونم چه فکری باید بکنم، سرم داره تیر میکشه و منفجر میشه هزاران فکر به سرم هجوم میارن بخشی از حدسهای من اینهاست:
شاید واقعا علیرضای من نیست و خط فروخته شده و اون شخصی که پشت خط هست الکی گفته "آره علیرضا هستم" تا ببینه من چی میگم!!!
شاید علیرضا واقعا منو فراموش کرده و پشت سر گذاشته، شاید ازدواج کرده، شاید بچهدار شده، همون دختر بچهای که آرزو داشت همیشه داشته باشه رو به دنیا آورده و خوشبخته!! شاید من نباید پیام میدادم شاید خودمو خار کردم، شاید ...
شاید خوشبخت نیست، شاید یه زن سلطهگر و سلیطه داره، شاید این زنش بوده که گوشیاش رو برداشته و تایید کرده تا ببینه من چی میگم؟ شاید الان داره با زنش دعوا میکنه و از من متنفره که باعث برهم خوردن آرامشش شدم!!!
شایدم واقعا تنهاست (: شاید علیرضای من واقعا تنهاست و الان نیاز داره کسی پیشش باشه، شاید کار اشتباهی نکردم شاید باید الان کنارش باشم، شاید باید دختر خوبی باشم شاید الان توی یک آسایشگاه روانی بستریاش کردن و رهاش کردن آخه همون زمان هم پدر و مادر ظالمش بهش بها نمیدادن اما وقتی اینو به علی میگفتم عصبانی میشد از دستم فکر میکرد من دارم عروس بازی در میارم و میخوام اون رو با پدر و مادرش دشمن کنم ... اما نمیدونم دیگه مغزم رد داده
چیکار کنم؟ بهش پیام بدم؟ خودم رو معرفی کنم؟ نه نه نه هرگز خودمو معرفی نمیکنم، حالا که اینقدر ازم بیزار بوده که فراموشم کرده و شمارم رو پاک کرده دیگه نباید خاطرات تلخ گذشته رو براش یادآوری کنم اینطور نیست؟ دوست دارم کمکش کنم، دوست دارم بفهمم توی این ۴ سال چی بهش گذشته، دوست دارم حالا که بعد از ۴ سال یک کلمه جوابم رو داده بیشتر باهاش حرف بزنم اما ممکنه همین که بفهمه من هستم خودش رو عقب بکشه، چیکار کنم؟ چطور نقش یه آدم جدید رو بازی کنم؟ چطور بهش نزدیک بشم؟ میخوام بدونم الان زن داره؟ ازدواج کرده؟ بچه داره؟ خوشبخته؟ اگه خوشبخت باشه اگه ازدواج کرده باشه دیگه هیچوقت بهش پیام نمیدم اما اگه ازدواج نکرده باشه چی؟ اگه تنها باشه چی؟
با دل شکستهام چیکار کنم؟
علی ... علیِ من!!! جونِ من!!!🙂
چطور ندیدی؟ چطور عشقی که بهت داشتم رو ندیدی؟
برای تو میمردم، هنوزم میمیرم هنوز هم حتی یک هزارم مردی شبیه تو پیدا نکردم چرا علی؟؟ چرا منو نشناختی؟ من هنوزم بعد از ۴ سال اسمت توی گوشیم هست یعنی تو اینقدر راحت فراموشم کردی؟ یعنی توی این ۴ سال چیکار کردی؟ زن گرفتی؟ بچه داری؟ همون دختری که همیشه آرزو داشتی "بابا" صدات بزنه رو به دنیا آوردی؟ الان خوشبختی؟ من که زیر سایه تو هر روز بیچارهتر از دیروزم علی ... من خوشبخت نیستم، من خوشحال نیستم، دنیای من خاکستری شده علی از وقتی تو رفتی رنگ ها هم رفتن ... باورم نمیشه دارم این حرفها رو میزنم حرفایی که روزگاری مردم رو مسخره میکردم میگفتم نوجوونهای هیجانی از این حرفای بیارزش میزنن توی این دنیا عشق وجود نداره اما تو ... تو اومدی تا یه سیلی بهم بخوره و بفهمم چطور آدم به روزی میوفته که دقیقا همینقدر بدبخت و حقیر بشه
نمیتونم بنویسم ... دستام میلرزه، علی جانم، هنوزم در برابرت ضعیفم، هنوزم تو بزرگترین نقطه ضعف منی، تو بزرگترین حسرت زندگی منی، علی من تو رو به سختی پیدا کردم من ... من سالها گشتم بین مردهای لاشی و هوس باز و شهوتی تا بتونم یک مرد یک پدر واقعی برای فرزندان آیندهام پیدا کنم، علی میدونی چقدر ترسیدم که مبادا بابای بچههامم مثل بابای خودم یک مرد شهوت پرست و هوس باز باشه؟ که باعث بشه دخترهام کنار پدر خودشون احساس ناامنی کنن؟ علی ... علی ... علی چطور منو نشناختی؟ یعنی اینقدر راحت فراموشم کردی؟ علی خیلی قلبم شکست ... کاش جوابمم رو نمیدادی کاش توی سکوت با خودم فکر میکردم تو پیامم رو نمیخونی ... اما حالا؟ حالا دارم دیوونه میشم توی هر ثانیه هزاران فکر به سرم هجوم میاره یعنی چی به سرت اومده توی این ۴ سال؟ علی چی گذروندی از سر؟ علی چیکار کنم؟ نمیخوام جلوت حقیر باشم نمیخوام بهت پیام بدم و التماست کنم که از چشمت بیوفتم میخوام قوی باشم جسور باشم اما نمیتونم علی من جلوی همه قویام اما تو ضعف منی علی من جونمو برات میدادم علی ... من همیشه از اسم علی بیزار بودم همیشه فکر میکردم "علیرضا" اسم مزخرفی هست ولی حالا اگه از من بپرسی مقدسترین اسم توی دنیا چیه میگم "علیرضا"!!!
علی من خیلی خستهام!!! باور کن توی این ۴ سال خیلی تلاش کردم، تلاش کردم پولدار بشم، کسب و کاری داشته باشم، که به جایی برسم، که واسه خودم کسی بشم که توی همچین روزی بهت بگم من ۱۰۰ میلیون بهت میدم خودتو نجات بده اما ببین چقدر بدبختم ... علی بخدا همه تلاشم رو کردم که پولدار بشم تا توی چشمت قوی و دست نیافتنی باشم اما نشد ... علی خیلی گریه کردم امروز ... علی اگه خدایی وجود داره چرا تو رو ازم گرفت؟ علی مردم منو تمسخر میکنن میگن مگه میشه آدم کسی رو دوست داشته باشه که هیچوقت ندیده؟ مردی که از پشت گوشی فقط هر ماه تو رو حمایت مالی میکرده و برات پول میزده همچین مردی وجود داره؟ من میگفتم اون مرد وجود داره، اون علیرضای منه اما حالا ... ۴ سال شد من منتظر بودم برگردی اما تو حتی شمارهام رو هم ذخیره نکردی؟ خیلی بیرحمی علی ... دلم میخواد نفرینت کنم ولی حیف ... آدم مگه جون خودش رو نفرین میکنه؟ من حتی از پدر و مادرمم گذشتم اما تو تنها آدم توی این دنیایی که تا پای مرگم پاش هستم ... کاش فقط بدونی که چقدر دوستت داشتم و دارم🫂♥️
پست شماره ۱۳۰ / ۱۹۹۵ کلمه
تاریخ ۳۰ خرداد ۱۴۰۴
سایت ویرگول